sobota, 25 lipca 2015

Skolioza kręgosłupa - objawy, leczenie

Skolioza, boczne skrzywienie kręgosłupa, jest trójpłaszczyznową deformacją kręgosłupa, polegającą na bocznym wygięciu w płaszczyźnie czołowej, odchyleniu w płaszczyźnie strzałkowej oraz odcinkowej rotacji osiowej.
Wyróżnia się dwa typy bocznych wygięć kręgosłupa: funkcjonalne i strukturalne.
Skoliozy funkcjonalne

Towarzyszą skróceniom jednej kończyny dolnej, przykurczom przywiedzeniowym lub odwiedzeniowym biodra. Nie osiągają nigdy dużych rozmiarów, dotyczą zazwyczaj odcinka lędźwiowego kręgosłupa i są odwracalne po ustąpieniu przyczyny, jeśli skolioza nie utrwaliła się przez wiele lat zaniedbania.
Skoliozy strukturalne

Mogą być znaczne, wykazują utrwalone zmiany w budowie poszczególnych kręgów, całego kręgosłupa i tułowia. Zmiany w obrębie kręgosłupa pociągają za sobą zniekształcenia klatki piersiowej z upośledzeniem oddychania i krążenia.
W przypadku skrzywienia odcinka lędźwiowego kręgosłupa zmiany obejmować mogą również miednicę.

Można wyróżnić trzy główne grupy skolioz strukturalnych:
• idiopatyczne (o nieznanej przyczynie) – stanowiące 80–90% wszystkich skolioz,
• wrodzone,
• porażenne.
Skrzywienie może się umiejscawiać w odcinku szyjno-piersiowym, piersiowym, piersiowo-lędźwiowym i lędźwiowym.

Skrzywienia idiopatyczne mogą występować w okresie niemowlęcym, kiedy to pojawiają się przed 3. rokiem życia. Cechują się one największą tendencją do rozwoju i w razie zaniedbań mogą osiągać znaczne rozmiary. W okresie dziecięcym pojawiają się między 3. a 10. rokiem życia. Rokowanie jest wówczas gorsze niż w przypadku skoliozy młodzieńczej ze względu na długi okres rozwoju. W okresie młodzieńczym występują między 10. a 14. rokiem życia i zdarzają się częściej; nie osiągają tak znacznych rozmiarów jak poprzednie.

Skolioza zwiększa się wraz ze wzrostem dziecka i jest łatwiej dostrzegalna, gdy przekroczy 30°. Występują wówczas widoczne nierówne ustawienia barków, asymetryczne trójkąty taliowe, pozorne skrócenie kończyny, gdy w obręb skrzywienia wciągnięta jest miednica z powodu jednostronnego jej uniesienia. Pojawia się też garb żebrowy lub wzmożony jednostronnie mięśniowy wał lędźwiowy.
Leczenie skoliozy


Skoliozy są jednym z najtrudniejszych problemów ortopedii. Leczenie jest długotrwałe, uciążliwe i nie zawsze daje zadowalające wyniki. Musi być prowadzone w sposób planowy i ciągły.

Celem leczenia jest:
• usunięcie lub zmniejszenie deformacji,
• utrwalenie uzyskanej korekcji,
• zatrzymanie postępu zniekształcenia.

Uzyskujemy to za pomocą odciążenia, wyciągów, gimnastyki leczniczej, łóżeczek korekcyjnych, gorsetów czy leczenia operacyjnego. Ponieważ leczenie rozwiniętej skoliozy jest trudne i uciążliwe, ogromne znaczenie ma wczesne jej wykrycie. Przy wykryciu nawet bardzo dyskretnych odchyleń dziecko powinno być kierowane do specjalistycznego ośrodka ortopedycznego w celu właściwego leczenia.

http://www.medonet.pl/dolegliwosci,dolegliwosci-profil,1578875,1,skolioza-kregoslupa-objawy-leczenie,index.html

piątek, 24 lipca 2015

uszkodzenie rdzenia kręgowego, diagnoza, objawy, ryzyko

Definicja

Uraz rdzenia kregowego moze polegac na jego stluczeniu, ucisku, naciagnieciu, rozerwaniu, przecieciu (rany klute), zlamaniu, a nawet zmiazdzeniu. Uraz rdzenia kregowego jest zazwyczaj wynikiem wypadku (np. wypadku motocyklowego, upadku, urazów sportowych) lub przemocy (np. ran postrzalowych 2 3). Moze byc równiez wynikiem powiklan po zabiegach chirurgicznych lub skutkiem chorób (np. polio, rozszczep kregoslupa, ataksja Friedreicha).4

Czynniki ryzyka

Uraz rdzenia kregowego moze wystapic u kazdego czlowieka, ale niektóre osoby stanowia grupe podwyzszonego ryzyka. Sa to2,3:
  • mezczyzni – 80% wszystkich przezywajacych urazy rdzenia kregowego stanowia mezczyzni
  • mlodzi dorosli – wiecej niz polowa urazów rdzenia kregowego zdarza sie osobom w wieku 16–30 lat
  • osoby starsze – zazwyczaj w wyniku upadku
  • osoby aktywne w sporcie – zwlaszcza lekkoatleci
  • osoby z zaburzeniami dotyczacymi kosci lub stawów – np. cierpiace na zapalenie stawów czy osteoporoze.

Objawy

Uraz rdzenia kregowego moze doprowadzic do utraty jego czynnosci nawet wtedy, gdy rdzen kregowy nie zostal przerwany. W rzeczywistosci u wiekszosci osób z uposledzona funkcja rdzenia kregowego z powodu urazu nie zostal on przerwany. 4
Objawy urazów rdzenia kregowego3
  • silny ból lub ucisk szyi, glowy lub pleców
  • mrowienie lub utrata czucia w rekach, palcach rak, stopach lub palcach stóp
  • czesciowa lub calkowita utrata kontroli nad któras czescia ciala
  • parcie na mocz lub na stolec, nietrzymanie lub zatrzymanie moczu lub stolca
  • trudnosci z utrzymaniem równowagi i chodzeniem
  • nieprawidlowe uczucie ucisku podobnego do ucisku opaski na klatce piersiowej (ból, ucisk)
  • uposledzone oddychanie
  • pojawiajace sie nierównosci na glowie lub na plecach.
Badania wykazaly, ze u wiekszosci osób, które przezyly uraz rdzenia kregowego, wystepuje co najmniej jeden wtórny problem spowodowany urazem. Oto ich lista1:
  • spastycznosc
  • otylosc
  • ból
  • infekcja dróg moczowych
  • ból uciskowy.

Diagnoza

Uraz rdzenia kregowego jest zazwyczaj diagnozowany na podstawie utraty jego czynnosci ponizej miejsca urazu oraz innych objawów, jak: niedowlady, zaburzenia czucia, zaburzenia swiadomosci czy niewydolnosc oddechowa.
Jesli lekarz podejrzewa uraz rdzenia kregowego:
  • wykona pelne badanie fizykalne
  • zbierze szczególowe informacje (wywiad)
  • przeprowadzi specjalistyczne badania diagnostyczne dotyczace spastycznosci spowodowanej urazem rdzenia kregowego.
Spastycznosc jest spowodowana uszkodzeniem lub urazem czesci osrodkowego ukladu nerwowego (mózgu lub rdzenia kregowego), która kontroluje ruchy dowolne. Uszkodzenie zaklóca wazne sygnaly pomiedzy ukladem nerwowym a miesniami, wywolujac nierównowage, która wzmaga aktywnosc miesni lub skurcze.
Spastycznosc moze utrudniac ruch, przyjmowanie pozycji ciala i zachowywanie równowagi. Moze wplywac na zdolnosc poruszania jedna konczyna lub wieksza ich liczba oraz poruszania jedna polowa ciala. Czasami spastycznosc ma tak ciezki przebieg, ze przeszkadza w codziennych zajeciach, w snie i opiece nad chorym. W niektórych sytuacjach utrata kontroli moze byc niebezpieczna dla chorego.

http://www.medtronic.pl/twoje-zdrowie/uraz-kregoslupa-choroby-rdzenia-kregowego/index.htm

złamanie kręgosłupa

Chorzy nieprzytomni, u których okoliczności wypadku nasuwają podejrzenie uszkodzenia kręgosłupa (upadek z wysokości), wymagają najczęściej specjalistycznej pomocy medycznej.
Przy udzielaniu pierwszej pomocy ważne jest, aby choremu nieprzytomnemu zapewnić prawidłowy oddech. Chorzy przytomni skarżą się najczęściej na ból uszkodzonego odcinka kręgosłupa. Istotne jest więc obejrzenie bolesnego miejsca bez zmiany pozycji ciała. Stłuczenia, otarcia naskórka lub zniekształcenia tej okolicy na ogół potwierdzają te podejrzenia. Udzielając pomocy rannemu, należy pamiętać, aby chorych przysypanych, np. gruzem, rusztowaniem czy innymi przedmiotami, nie wyciągać spod przedmiotów, lecz przedmioty te usunąć z chorego.

Udzielając pomocy rannemu, nie wolno unosić go za głowę i biodra lub barki i biodra, ponieważ może to spowodować przesunięcie uszkodzonych kręgów i uszkodzić rdzeń.
Chorego należy przesunąć na nosze, drzwi, deskę najlepiej w kilka osób bez zmiany pozycji ciała.

W razie podejrzenia uszkodzenia odcinka szyjnego kręgosłupa głowa powinna być obłożona z boku, np. woreczkami z piaskiem i przybandażowana przez czoło do podłoża, lub zabezpieczona sztywnym kołnierzem szyjnym. Podobnie powinny być przybandażowane barki, a w przypadku uszkodzenia odcinka piersiowego czy lędźwiowego kręgosłupa bandażujemy również miednicę i podudzia. Pod kolana można podłożyć zwinięty w rulon koc, aby unieruchomić ruchy obrotowe ciała w czasie transportu.

Do szpitala chorego najlepiej przewozić w pozycji na plecach, na twardym podłożu. Nie wolno przekładać go z noszy na nosze, lecz należy transportować na noszach lub przedmiotach, na których został ułożony bezpośrednio na miejscu wypadku, aż do chwili zbadania w szpitalu przez specjalistę. W czasie transportu trzeba dbać o drożność dróg oddechowych, co szczególnie jest ważne u chorych z porażeniami wszystkich kończyn. U tych chorych odkrztuszanie i kaszel są niemożliwe, dlatego w czasie transportu chorego ułożyć należy głową w dół. W przypadku zaburzeń oddychania (u chorego wystąpi sinica) może być potrzebne sztuczne oddychanie metodą „usta-usta”.

Uszkodzenie odcinka szyjnego kręgosłupa


Powstaje w wyniku uderzenia w głowę, upadku z wysokości na głowę, skoku do wody na głowę. Uszkodzenie występuje najczęściej na poziomie od piątego do siódmego kręgu szyjnego.

Rodzaj uszkodzenia (złamanie lub zwichnięcie) ustala się na podstawie badania radiologicznego.

W przypadku zmian neurologicznych nie znajdujących wytłumaczenia w konwencjonalnych badaniach radiologicznych wskazane jest badanie tomograficzne lub rezonans magnetyczny.

Leczenia operacyjnego wymagają złamania niestabilne, natomiast szybkiej interwencji chirurgicznej w ciągu 6 godzin – niepełny zespół porażenia poprzecznego (postępujący lub nie), widoczny ucisk na rdzeń przez przemieszczone fragmenty kostne.

Uszkodzenie odcinka piersiowo-lędźwiowego kręgosłupa


Powstaje przy upadku z wysokości na pośladki, grzbiet, wyprostowane nogi, oraz przy gwałtownym silnym zgięciu. W razie uszkodzenia odcinka piersiowego nawet nieznaczne przemieszczenia powodują zaburzenia neurologiczne typu paraplegii.

Uszkodzenia kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, zwłaszcza poniżej drugiego kręgu lędźwiowego, rzadko dają zaburzenia neurologiczne.

Poziom oraz rodzaj uszkodzenia (złamanie, zwichnięcie) ustala się na podstawie konwencjonalnego badania radiologicznego. U chorych z zaburzeniami neurologicznymi wskazane jest uzupełniające badanie tomograficzne lub rezonans magnetyczny.

Do leczenia operacyjnego kwalifikują się w trybie bezwzględnym do 6 godzin chorzy ze złamaniami ze zwichnięciem i niepełnym zespołem neurologicznym oraz udokumentowanym uciskiem rdzenia na podstawie takich badań, jak tomografia i rezonans magnetyczny. W okresie odroczonym – uszkodzenia niestabilne bez objawów neurologicznych oraz znaczne przemieszczenia w pełnym zespole całkowitego porażenia.

http://www.medonet.pl/dolegliwosci,dolegliwosci-profil,1578924,1,zlamania-kregoslupa,index.html

złamanie kości udowej

Mogą dotyczyć górnego odcinka kości udowej (złamanie szyjki i złamania krętarzowe) oraz trzonu i obwodowego końca tej kości.
Złamania górnego odcinka kości udowej (złamanie szyjki i złamania krętarzowe)
Występują zwykle u osób starszych, częściej u kobiet, w wyniku osteoporozy. Najczęstszą przyczyną jest drobny uraz, jak potknięcie się na schodach, dywanie, mocniejsze nadepnięcie nogą, upadek na bok. Występuje ból w biodrze lub w kolanie po stronie złamania, próba ruchu wywołuje ból. Kończyna jest skręcona na zewnątrz, często skrócona.

Pierwsza pomoc. Aby unieruchomić kończynę, najlepiej wykorzystać drugą zdrową jako szynę. Obie kończyny związuje się razem, łącznie ze stopami. Do tego celu potrzebne są dwa kije lub dwie deszczułki o różnej długości. Krótsza powinna sięgać od pachwiny do pięty, dłuższa – od pachy do pięty. Oba te przedmioty ściśle bandażujemy z sobą, dodatkowo bandażując obie stopy.
Leczenie. Operacyjne, którego celem jest przywrócenie takiej sprawności choremu, jaką miał przed złamaniem. Ze stosowanego dawniej leczenia zachowawczego, jak: wyciągi, opatrunki gipsowe, zrezygnowano ze względu na dużą liczbę śmiertelnych powikłań spowodowanych długotrwałym leżeniem w łóżku. Leczenie operacyjne, bez względu na wiek chorych, pozwala uniknąć śmiertelnych powikłań i szybko przywrócić sprawność złamanej kończyny. Już w pierwszej dobie po zabiegu chirurgicznym chory może być uruchamiany z łóżka.

Złamania trzonu kości udowej


Powstają w następstwie bardzo silnego:
• urazu bezpośredniego, jako złamanie wieloodłamowe,
• urazu pośredniego, jako skośne złamanie spiralne.

Objawy złamania: ból, skrócenie kończyny, nieprawidłowe wygięcie uda, niekiedy zgrubienie uda i bolesny ruch w miejscu złamania.

Leczenie. Unieruchomienie powinno obejmować staw biodrowy, udo i podudzie i być zbliżone do unieruchomienia w przypadku złamania szyjki. Z wyjątkiem złamań u dzieci należy zastosować leczenie operacyjne. Obecnie najczęściej stosowaną metodą leczenia operacyjnego jest gwóźdź śródszpikowy.
Złamania obwodowego końca kości udowej

Są złamaniami ciężkimi, powstającymi najczęściej podczas wypadków komunikacyjnych. Działanie przyczepiających się tu mięśni prowadzi do przemieszczeń odłamów. Wyróżnia się złamania pozastawowe i śródstawowe. Towarzyszyć im może uszkodzenie więzadeł stawu kolanowego, tętnicy udowej lub podkolanowej, uszkodzenie nerwu strzałkowego. Złamania te wymagają leczenia operacyjnego.

http://www.medonet.pl/dolegliwosci,dolegliwosci-profil,1578916,1,zlamania-kosci-udowej,index.html

środa, 22 lipca 2015

Operacja na haluksy, profilaktyka haluksów, domowe leczenie haluksów

Operacja na haluksy jest konieczna wówczas, gdy zmiany zwyrodnieniowe stopy znacznie utrudniają nam chodzenie. Przed zabiegiem należy poddać się serii badań, konieczne jest między innymi wykonanie zdjęć rentgenowskich. Dobrą wiadomością dla osób, które chcą poddać się operacji na haluksy jest fakt, że w ostatnich latach techniki chirurgicznego leczenia tej choroby uległy znacznemu zaawansowaniu. Zabieg wykonuje się zwykle w znieczuleniu miejscowym, przeprowadzonym zwykle zastrzykiem z lidokainy. Jak wygląda operacja na haluksy?

Zabieg osteotomii

Osteotomia to przecięcie kości. Operację wykonuje się przy użyciu małej tytanowej śrubki, która ma w środku otwór, dzięki któremu można wykonać bardzo małe nacięcie. Te tytanowe śrubki są szczególnie wytrzymałe i pozwalają kości szybciej się zrastać. Śrubki mają za zadanie utrzymywać kość w nowej, poprawionej pozycji. Czasami jednak śrubki zostają obluzowane i konieczne jest ich usunięcie. Następuje to tylko wtedy, gdy wystąpiło podrażnienie. Wówczas pacjent jest znieczulony ogólnie i miejscowo, a do usunięcia śrubek wykonuje się małe nacięcie.
Metody operacyjnego usuwania haluksów:
  • metoda Chevron,
  • metoda Scarf,
  • metoda Akin,
  • metoda Ludloff.
Metody Scarf oraz Chevron różnią się od siebie kształtem nacięcia kości, np. w technice Scarf wykonuje się je w kształtcie litery Z, natomiast w Chevron nacięcie przypomina literę V. Z kolei w przypadku metody Ludloff wykonuje się nacięcie skośne, zaś w technice Akin – przecięcia poprzeczne. W każdej z wymienionych technik po przecięciu zespala się kości śrubami.
Oprócz tytanowych śrubek warto wspomnieć o przyrządzie, który zatrzymuje krew przy kostce podczas operacji haluksów. Ponadto stosowane są szyny do utrzymania palców u nogi w wyprostowanej pozycji, a także balkoniki pooperacyjne, by pacjent szybciej zaczął chodzić po zabiegu.
Zanim zdecydujesz się na zabieg, zapoznaj się z poniższymi informacjami:
  • operacja trwa 1-2 godziny,
  • zabieg nie jest bolesny – pacjent jest znieczulony, ale po operacji może pojawić się niewielki dyskomfort,
  • większość pacjentów wraca do pracy 3-5 dni po zabiegu, a niektórzy nawet tego samego dnia,
  • bezpośrednio po operacji można chodzić,
  • u niemal wszystkich operowanych haluksy znikają na zawsze i nie ma potrzeby ponawiania operacji,
  • zabiegu na haluksy można uniknąć.

Profilaktyka i domowe leczenie haluksów

Lepiej zapobiegać niż leczyć. Kupuj zatem buty dobrze wyprofilowane, niepowodujące ucisku na palce stóp, o dobrze dobranym rozmiarze. Jeśli jednak haluksy już się pojawiły, stan stóp można poprawić, stosując się do poniższych wskazówek:
  • na haluksy ćwiczenia to dobry pomysł, ale konieczne jest regularne ich wykonywanie,
  • dobrym sposobem na koślawe palce jest również aparat korekcyjny na haluksy,
  • niezwykle istotny jest właściwy dobór obuwia, np. buty ortopedyczne, jednak upewnij się wcześniej, że nosząc je, nie będziesz wywierać zbyt dużego nacisku na miejsca, w których tworzą się haluksy.
Niekiedy mimo zastosowania się do zaleceń ortopedów stan stóp ulega pogorszeniu, a haluksy coraz bardziej dają się we znaki. Wówczas konieczna może być operacja stóp. Nie warto z nią zwlekać. Ryzyko komplikacji jest niewielkie, a skuteczność bardzo wysoka

https://portal.abczdrowie.pl/operacja-na-haluksy

Zwyrodnienie stawu kolanowego - objawy i leczenie

Przyczyny: 
Zwyrodnienie stawu kolanowego najczęściej spowodowane jest urazami, zapaleniami oraz zaburzeniami statyki stawu kolanowego (szpotawość oraz koślawość).

Objawy: 
Głównym symptomem choroby jest ból. Początkowo pojawia się w trakcie ruchu, wraz z postępem zmian zwyrodnieniowym bóle występują także w spoczynku. W konsekwencji chory oszczędza kończynę, co prowadzi do zaników mięśniowych. Zmniejsza się także zakres ruchów wykonywanych w stawie kolanowym, co znacznie ogranicza sprawność ruchową osoby. Zaawansowane zmiany skutkują przykurczem zgięciowym i unieruchomieniem kończyny. Zdjęcie RTG stawu kolanowego wykazuje takie nieprawidłowości jak: zwężenie szczeliny stawowej, wyrośla kostne oraz ubytki kości.
Leczenie 
Terapia zwyrodnienia stawu kolanowego obejmuje trzy elementy:
- leczenie niefarmakologiczne: zmniejszenie masy ciała, rozpoznanie oraz korekcja wad postawy, rehabilitacja, fizykoterapia oraz odciążanie chorej kończyny,
- leczenie farmakologiczne: stosowanie miejscowo oraz ogólnie leków przeciwzapalnych oraz przeciwbólowych, dostawowe podawanie gikokortykosteroidów oraz pochodnych kwasu hialuronowego,
- leczenie operacyjne: korekcja nieprawidłowego ustawienia kości, usunięcie uszkodzonych łąkotek, wymiana powierzchni stawowych (endoprotezoplastyka).
http://www.doz.pl/zdrowie/h2049-Zwyrodnienie_stawu_kolanowego

Wszczepienie endoprotezy przy zwyrodnieniu stawu biodrowego

Zwyrodnienie stawu biodrowego najpierw wywołuje nieustanny ból, ogranicza sprawność, by po pewnym czasie prowadzi do inwalidztwa. Dziś endoproteza czyli sztuczny staw biodrowy pozwala szybko odzyskać pełną swobodę ruchów. Jak przebiega wszczepienie sztucznego stawu biodrowego?

Koksartroza, czyli zwyrodnienie stawu biodrowego, polega na stopniowym i nieodwracalnym zniszczeniu chrząstki stawowej i innych tkanek tworzących staw. Chora chrząstka traci swoje właściwości amortyzujące i zmniejszające tarcie kości tworzących staw. Na powierzchni kości powstają wyrośla kostne (osteofity), które ograniczają ruch i przyśpieszają niszczenie stawu. Zmiany w stawie biodrowym mogą być pierwotne i wtórne.

Przyczyny zwyrodnienia stawu biodrowego

Przyczyna zwyrodnień pierwotnych stawu biodrowego nie jest poznana. Specjaliści przypuszczają, że powstają one, gdy zachwiany jest metabolizm chrząstki stawowej lub dochodzi do zmiany w składzie płynu stawowego. W obu przypadkach chrząstka jest niedożywiona. Wśród przyczyn wtórnych wymienia się wady budowy. Nieprawidłowo zbudowany staw ma zbyt płytką panewkę, czyli zagłębienie w miednicy. W czasie poruszania stawem część głowy kości udowej wyślizguje się poza panewkę, a to prowadzi do uszkodzenia stawu biodrowego. Rozwojowi choroby sprzyja wysoki poziom cholesterolu i trójglicerydów, cukrzyca, nadwaga, mikrourazy wynikające z przeciążenia, np. podczas dźwigania.

Zwyrodnienia stawu biodrowego: objawy

Pierwszym objawem zwyrodnienia stawu biodrowego jest ból w pachwinie i biodrze, który pojawia się przy wstawaniu i chodzeniu. Często ból promieniuje do kolana. Gdy zwyrodnienie stawu biodrowego się rozwinie, ból pojawia się także w czasie leżenia. Staw staje się coraz mniej ruchomy, a chory, pragnąc uniknąć bólu, zaczyna utykać. W miarę trwania choroby dochodzi do coraz większego ograniczenia ruchów w stawie. Już przy pierwszych dolegliwościach trzeba zacząć odciążać staw – schudnąć, chodzić wspierając się na lasce trzymanej w ręce po "zdrowej stronie", korzystać z zabiegów fizykoterapeutycznych oraz systematycznie się gimnastykować, aby usprawnić staw i wzmocnić otaczające go mięśnie. W okresach nasilenia bólu można przyjmować niesteroidowe leki przeciwzapalne, a jeszcze lepiej tylko przeciwbólowe. Przy znacznie zaawansowanym zwyrodnieniu stawu biodrowego jedynym skutecznym sposobem na przywrócenie jego sprawności jest endoproteza.

Co to jest endoproteza?
Endoproteza to sztuczny staw, który składa się z panewki (wydrążonej półkuli) i kuli zakończonej trzpieniem. Jest wiele odmian endoprotez stawu biodrowego. Można je podzielić na całkowite i częściowe. Jeżeli zakłada się endoprotezę całkowitą, na sztuczne elementy trzeba wymienić zarówno panewkę, jak i głowę kości udowej. Przy częściowej endoprotezie usuwa się tylko głowę kości udowej i zakłada w to miejsce protezę. Panewka naturalna zostaje nietknięta. Na przestrzeni lat zmieniał się sposób mocowania sztucznych stawów. Początkowo przyklejane były tzw. cementem kostnym, ale okazał się on szkodliwy. Zastąpił go cement akrylowy, który też miał sporo wad. Obecnie najczęściej stosuje się protezy bezcementowe. Zewnętrzną powierzchnię endoprotezy – panewkęi trzpień – pokrywa się hydroksyapatytem (naturalnym mineralnym składnikiem kości). Staje się ona szorstka, ma dużą powierzchnię i po pewnym czasie w jej pory wrasta kość. To zapewnia protezie stabilność. Ale o tym, jaki typ endoprotezy będzie zastosowany, decyduje rodzaj zmian w stawie, jakość tkanki kostnej (np. przy osteoporozie raczej nie zakłada się protez bezcementowych) i wiek chorego

Oszczędzająca metoda ratowania stawu biodrowego

Kapoplastyka to zabieg oszczędzający – pozwala zachować naturalną głowę i szyjkę kości udowej, co gwarantuje anatomiczne ułożenie kości, minimalizuje ryzyko zwichnięcia i zapewnia szybki powrót do aktywnego życia. Podczas zabiegu wymienia się panewkę w miednicy, a na głowę kości udowej zakłada się kapę, czyli osłonę przypominającą czapkę.
Obie metody operacji wymiany stawu biodrowego są refundowane w ramach funduszu zdrowia.
Metodę można zastosować, gdy kości nie są odwapnione, a staw nie jest zbytnio zniszczony przez zmiany zwyrodnieniowe. Zaletą tego rozwiązania jest to, że chory szybciej wraca do zdrowia i pełnej aktywności. Poza tym nie ma ryzyka zmiany długości nóg, obluzowania się endoprotezy czy tracenia równowagi z powodu niestabilności ciała. Założenie na staw kapy nie jest rozwiązaniem ostatecznym. W razie pogorszenia się stanu zdrowia albo po urazie można zastosować tradycyjną endoprotezę stawu biodrowego.


http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/kregoslup/wszczepienie-endoprotezy-przy-zwyrodnieniu-stawu-biodrowego_38698.html