Terapia manualna

Terapia manualna-chiropraktyka (potocznie określana kręgarstwem), jest naturalnym i nieinwazyjnym sposobem udzielania pomocy chorym z dolegliwościami bólowymi kręgosłupa i układu ruchu. Istnieje wiele różnych metod, które mają jednak wspólne cechy - polegają one na odblokowaniu zablokowań w obrębie kręgosłupa, a także przywróceniu prawidłowego ustawienia kręgów w celu zmniejszenia nierównomiernego ucisku na krążki międzykręgowe, który to ucisk powoduje powstawanie wypukliny, a następnie przepukliny jądra miażdżystego. Zabieg terapii manualnej polega na leczniczym oddziaływaniu poprzez odpowiedni ucisk w określone miejsca w pobliżu kręgosłupa w celu prawidłowego ustawienia przemieszczonych kręgów. Wykonuje się go na specjalnym stole manipulacyjnym, który swoim wyglądem przypomina leżankę lub stół do masażu.

Poprzez odpowiednie ułożenie pacjenta na leżance, wykonuje się uciski i pchnięcia przypominające tzw. wymuszoną gimnastykę. Zabiegi te są bezbolesne, ponieważ do ich wykonania nie używa się dużo siły. Wiele zależy od metody i umiejętności wykonującego zabieg, lecz także od samego pacjenta, który napinając mięśnie może utrudniać manipulację. Czasami przez dzień lub dwa po zabiegu można odczuwać nasilenie dolegliwości bólowych. Duży wpływ na tzw. kryzys po zabiegu chiropraktycznym ma reakcja pacjenta w trakcie manipulacji. 

Jeżeli pacjent jest bardzo obolały i np. zbyt długo zwlekał z przyjściem do gabinetu - to już samo układanie pacjenta w odpowiedniej pozycji na stole manipulacyjnym może być bolesnym i nieprzyjemnym doznaniem, a wykonywane uciski mogą być również odczuwane jako ból. Jeśli manipulacji poddaje się osoba, która w trakcie zabiegu spina się, denerwuje i stawia opór-taka manipulacja również nie będzie w pełni efektywna i pacjent może dzień lub dwa po jej wykonaniu przeżywać tzw. kryzys. Obdarzenie zaufaniem lekarza wykonującego zabieg terapii manualnej znacznie ułatwia przeprowadzenie manipulacji u cierpiącego pacjenta.

Kolejny zabieg, wykonywany tydzień lub dwa tygodnie później - jest już z reguły łatwiejszy do przeprowadzenia.Pacjent czuje się spokojniej i pewniej, jest już mniej obolały i nie stawia oporu w trakcie wykonywania manipulacji, ponieważ już wie na czym taki zabieg polega i czego może się spodziewać. Często się zdarza, że to właśnie ten drugi, korygujący zabieg jest bardziej efektywny od pierwszego.

Rehabilitacja kardiologiczna

Większość z nas wie, że po urazach ortopedycznych, aby wrócić do pełnej sprawności niezbędna jest rehabilitacja. Zupełnie inaczej jest z pacjentami kardiologicznymi. Niewiele osób wie o istnieniu rehabilitacji kardiologicznej, a nawet Ci co wiedzą rzadko z niej korzystają. Dla kogo jest rehabilitacja kardiologiczna i co możemy dzięki niej zyskać?

Co to jest rehabilitacja kardiologiczna?
Rozwój metod diagnostycznych i leczniczych w kardiologii umożliwia ratowanie życia i zdrowia w przypadkach bardzo trudnych, wymagających systematycznej i kompleksowej rehabilitacji w celu jak najszybszego powrotu pacjentów do zdrowia. Rehabilitacja kardiologiczna to odpowiednio dobrany i dawkowany wysiłek fizyczny dostosowany do aktualnego stanu układu sercowo-naczyniowego pacjenta, oraz cały program innych zmian zmierzający do poprawy stanu chorego.

W ostatnich latach wskazania do rehabilitacji kardiologicznej uległy znacznemu rozszerzeniu, w związku z tym obejmuje ona większość pacjentów ze schorzeniami układu krążenia i dotyczy osób:

• z chorobą niedokrwienną serca
• po angioplastyce wieńcowej (polega na umieszczeniu balonika w miejscu zwężenia naczynia i rozprężeniu go w celu zwiększenia światła tętnicy wieńcowej)
• po zawale mięśnia sercowego
• po operacjach kardiochirurgicznych (zastawek, po wszczepieniu pomostów aortalno-wieńcowych, po transplantacji serca)
• z niewydolnością serca
• po wszczepieniu stymulatora, kardiowertera- defibrylatora
• z wrodzonymi i nabytymi wadami serca

Rehabilitacja kardiologiczna stosowana we wszystkich etapach leczenia wpływa na:

• skrócenie czasu leczenia, pobytu w szpitalu
• wcześniejszy powrót do aktywnego życia, do pracy zawodowej
• odzyskanie jak największej sprawności
• utrwalenie efektów leczenia
• modyfikację stylu życia
• poprawę jakości życia

Systematyczna aktywność fizyczna będąca podstawą rehabilitacji kardiologicznej przynosi bardzo pozytywne skutki:

• poprawia sprawność i wydolność fizyczną, siłę mięśni
• poprawia profil lipidowy
• wpływa korzystnie na metabolizm glukozy
• redukuje ciśnienie skurczowe i rozkurczowe
• pomaga utrzymać prawidłową masę ciała, poprawia metabolizm (zapobiega otyłości)
• wpływa korzystnie na psychikę ( zmniejsza dolegliwości lękowych i depresyjnych)
• zmniejsza ryzyko powtórnego zachorowania

Rehabilitacja kardiologiczna składa się z 3 etapów.

Etap I
Obejmuje rehabilitację w szpitalu po incydencie kardiologicznym. Odbywa się najczęściej na: sali intensywnej opieki kardiologicznej, oddziale pooperacyjnym lub oddziale kardiologii i chorób wewnętrznych, bądź rehabilitacji kardiologicznej.
Szpital jest miejscem, w którym pacjenci kardiologiczni rozpoczynają kompleksowy program rehabilitacji. Składa się on z ćwiczeń, psychoterapii oraz edukacji w zakresie zdrowego stylu życia. Celem rehabilitacji jest jak najszybsze osiągnięcie przez chorego samodzielności w zakresie czynności dnia codziennego oraz przeciwdziałanie skutkom unieruchomienia.
Chorzy wypisywani ze szpitala po leczeniu zachowawczym lub operacyjnym powinni kontynuować rehabilitację, gdyż nie są jeszcze dostatecznie przygotowani do podjęcia obciążeń czekających ich w życiu codziennym.

Etap II
Jest realizowany w warunkach stacjonarnych (na oddziałach rehabilitacji kardiologicznej lub w szpitalach uzdrowiskowych rehabilitacji kardiologicznej), ambulatoryjnych (poradnie lub zakłady rehabilitacji kardiologicznej) lub domowych (pod nadzorem poradni rehabilitacji kardiologicznej, poradni kardiologicznej, pod nadzorem telemedycznym). Czas trwania II etapu rehabilitacji powinien wynosić 4-12 tygodni.
W tym etapie stosuje się różnych rodzaje i formy treningu:

• trening wytrzymałościowy z wykorzystaniem rowerków stacjonarnych (cykloergometrów) lub bieżni ruchomych
• trening na cykloergometrze metodą interwałową – dla pacjentów o słabszej wydolności lub trening na cykloergometrze metodą ciągłą – dla pacjentów z lepszą kondycją fizyczną
• trening oporowy z pomocą hantli, taśm elastycznych lub urządzenia Atlas stosuje się w celu zwiększenia siły mięśni i wytrzymałości mięśniowej, siły ogólnej, wydolności układu sercowo-naczyniowego
• ćwiczenia ogólnousprawniające (obejmują ćwiczenia rozluźniające, rozciągające, równoważne i zręcznościowe)
• rekreacyjne gry sportowe (tylko pod nadzorem fizjoterapeuty) – stosowane u pacjentów w dobrym stanie ogólnym
• ćwiczenia w wodzie – mogą być polecane chorym nie mającym lęku przed wodą. Pływanie jako forma treningu wytrzymałościowego może być stosowana tylko u osób dobrze pływających
• ćwiczenia oddechowe – polegają na wyuczeniu prawidłowej mechaniki oddychania, kształtują klatkę piersiową i prawidłową sylwetkę, zwiększają też wydolność układu oddechowego (np.pogłębianie wdechu, wydłużanie wydechu, oporowe)

W II etapie usprawniania sesje treningowe przeprowadza się 3-5 razy w tygodniu, a ćwiczenia powinny trwać 30-45 minut dziennie (nie dotyczy pacjentów z niewydolnością serca i niską tolerancją wysiłku).

Etap III
Rehabilitacja ambulatoryjna późna. Może być realizowana przez poradnie rehabilitacji kardiologicznej, poradnie kardiologiczne lub samodzielnie przez pacjenta. Jej celem jest dalsza poprawa tolerancji wysiłku, podtrzymanie dotychczasowych efektów leczenia oraz zmniejszenia ryzyka nawrotu choroby. Powinna trwać do końca życia.
W III okresie usprawniania sesje treningowe przeprowadza się 3-5 razy w tygodniu, a ćwiczenia powinny trwać 30-45 minut dziennie (nie dotyczy pacjentów z niewydolnością serca i niską tolerancją wysiłku). Stosuje się takie same formy treningu jak w etapie II.

Zalecenia dotyczące aktywności fizycznej
Polecane formy aktywności ruchowej dla pacjentów ze schorzeniami układu krążenia:

• spacery, szybkie marsze ( nawet do kilku kilometrów dziennie)
• Nordic Walking
• jazda na rowerze
• pływanie
• aqua aerobic
• rekreacyjne uprawianie sportu ( tenis, jazda na nartach, taniec itp.)
• gimnastyka

Ćwiczenia będą bezpieczniejsze jeśli zmierzy się ciśnienie i tętno przed rozpoczęciem i po zakończeniu ćwiczeń.

Problemy podczas rehabilitacji kardiologicznej
Ćwiczenia należy przerwać jeśli :

• pojawi się złe samopoczucie, ból wieńcowy lub duszność
• pojawią się bóle i zawroty głowy
• pojawią się inne niepokojące objawy
• w przypadku dużego zmęczenia
• jeśli tętno będzie: nieregularne, powyżej wyznaczonego przez fizjoterapeutę limitu lub będzie się obniżało

Brak ruchu, mała aktywność fizyczna niekorzystnie wpływają na układ krążenia i zwiększają ryzyko wystąpienia incydentu wieńcowego. Prowadzą także do otyłości, a co za tymi idzie wielu problemów zdrowotnych. Należy pamiętać, że prawidłowo prowadzony program rehabilitacji jest bardzo ważnym elementem powrotu do zdrowia oraz satysfakcjonującego życia pacjentów kardiologicznych. Aktywność fizyczna (rehabilitacja kardiologiczna) oprócz poprawy wydolności i sprawności fizycznej powoduje także wydzielanie endorfin tzw. hormonów szczęścia, zwiększa poczucie własnej skuteczności oraz pomaga odzyskać wiarę w swoje możliwości.

Rehabilitacja pulmonologiczna

Rehabilitacja pulmonologiczna jest to postępowanie medyczne polegające na stosowaniu indywidualnego, wielospecjalistycznego programu obejmującego rozpoznanie, leczenie, wsparcie psychologiczne i edukację chorych na przewlekłe choroby układu oddechowegozwiązane ze zmniejszeniem wydolności czynnościowej lub obniżeniem jakości życia.

Program rehabilitacji pulmonologicznej obejmuje: ocenę stanu pacjenta, w tym postawy i budowy ciała, trening fizyczny, edukację, interwencję żywieniową, wsparcie psychospołeczne.

Najważniejszą zasadą rehabilitacji pulmonologicznej (oddechowej) jest jak najwcześniejsze jej rozpoczęcie, gdy nie nastąpiło jeszcze utrwalenie zmian i zaburzeń czynności układu oddechowego. Istotne jest systematyczne stosowanie wszystkich zaleconych zabiegów; powinny one obejmować etap zarówno szpitalny, jak i sanatoryjny oraz ambulatoryjny.

Oprócz ciągłości bardzo ważną zasadą jest także kompleksowość rehabilitacji pulmonologicznej. Wykorzystuje się w niej leczenie farmakologiczne, kinezyterapię, fizykoterapię i masaż. Poza aspektem medycznym rehabilitacja osób z chorobami układu oddechowego musi uwzględniać również aspekt psychiczny, społeczny i zawodowy. Należy też podkreślić, że rehabilitacja pulmonologiczna łączy ściśle aspekt leczniczy z profilaktycznym, przez co jest niezbędna we wszystkich dyscyplinach rehabilitacji klinicznej.

Rehabilitacja neurologiczna

Rehabilitacja neurologiczna to zespół działań rehabilitacyjnych ukierunkowanych na poprawę stanu pacjentów dotkniętych udarem, urazem czaszkowo-mózgowym i innymi schorzeniami neurologicznymi, takimi jak stwardnienie rozsiane czy choroba Parkinsona.

Ideą neurorehabilitacji jest przywrócenie pacjentowi wszystkich funkcji, które zostały utracone w wyniku choroby. Gdy nie jest to możliwe, rehabilitant ma za zadanie nauczyć pacjenta innych strategii ruchowych, by radził sobie na co dzień mimo niepełnosprawności. Akceptacja ograniczeń wynikających z choroby bywa kluczowa w dalszym procesie leczenia. Podczas procesu neurorehabilitacji ważne jest również utrzymanie tych funkcji mózgu, które nie uległy uszkodzeniu. Ich regularna stymulacja ma zapobiegać ewentualnemu pogorszeniu się stanu pacjenta.

Czynności dnia codziennego takie jak ubieranie się, krojenie chleba, korzystanie z toalety, chodzenie po schodach czy wyjście na spacer - tak banalnie proste dla zdrowego człowieka - dla chorej osoby są często niewykonalne. W Ośrodku Opiekuńczo-Rehabilitacyjnym Tabita duży nacisk kładziemy na terapię funkcjonalną. Program rehabilitacji, ustalany na podstawie badań i dobrany do aktualnych możliwości pacjenta, wzorowany jest na naturalnych, prawidłowych ruchach człowieka.

Każdy pacjent po przybyciu do ośrodka poddawany jest kompleksowym badaniom i ocenie funkcjonalnej. Na tej podstawie zespół, w skład którego wchodzą: lekarz, fizjoterapeuta, terapeuta zajęciowy, neurologopeda i neuropsycholog, opracowuje indywidualny program rehabilitacji.

Terapia funkcjonalna oparta o nowoczesną koncepcję rehabilitacji ma za zadanie, w miarę możliwości, ograniczyć skutki choroby, zapobiegać nawrotom i postępowi choroby, usuwać dolegliwości oraz przywrócić jak największą sprawność pacjentowi. Dzięki terapii, codzienne czynności są dla pacjentów łatwiejsze do wykonania, chory odzyskuje równowagę psychiczną i w efekcie staje się bardziej niezależny w codziennym życiu.

W zależności od stopnia niepełnosprawności w trakcie zajęć rehabilitacyjnych nasi pacjenci uczą się samodzielnego funkcjonowania poprzez naukę:
- obrotów na łóżku,
- samodzielnego siadania na łóżku,
- wstawania,
- pionizacji,
- prawidłowego chodu,
- samodzielności w zakresie samoobsługi.

Uzupełnieniem terapii są zabiegi z zakresu fizykoterapii i masażu leczniczego.

Każdy pacjent jest:
- szczegółowo diagnozowany pod kątem psychoruchowym,
- bieżąco poddawany ocenie i testom diagnostycznym w celu oceny postępów rehabilitacji.

Terapia w Ośrodku Tabita to zaprogramowana indywidualnie rehabilitacja funkcjonalna, wykorzystująca takie metody jak: NDT-Bobath oraz PNF. Zajęcia rehabilitacyjne odbywają się w gabinetach przeznaczonych do indywidualnej terapii pacjentów, wyposażonych w sterowane elektrycznie stoły terapeutyczne, poręcze do nauki chodu oraz inny sprzęt stosowany w rehabilitacji funkcjonalnej.

Oprócz w pełni wyposażonego zaplecza do fizykoterapii Ośrodek posiada pracownię ergoterapii, gabinety neuropsychologa i neurologopedy, pracownię terapii zajęciowej i terapii ręki.

W ramach rehabilitacji neurologicznej realizowanej w Ośrodku Tabita oferujemy zarówno rehabilitację poszpitalną (tzw. wczesną), jak również rehabilitację późną. Zajmujemy się wszystkimi pacjentami, także tymi, którzy wymagają pełnego zakresu usług opiekuńczo-pielęgnacyjnych.

gimnastyka korekcyjna

Gimnastyka korekcyjna − część wychowania fizycznego, obowiązują w niej zasady metodyki wychowania fizycznego. Mimo to gimnastyka korekcyjna jest specyficzną formą ćwiczeń, w których ruch został w pewnej mierze podporządkowany celom terapeutycznym. Stosowane tu zestawy ćwiczeń mają doprowadzić do korekcji postawy ciała. To powoduje, że specyficzne są również zasady i metody stosowane w gimnastyce korekcyjnej.

Do głównych zadań gimnastyki korekcyjnej zalicza się

• uświadomienie dziecku jego deficytu i konsekwencji wynikających z wystąpienia wady postawy;
• wyeliminowanie kompleksów psychicznych i fizycznych spowodowanych uczestnictwem w zajęciach korekcyjnych;
• uświadomienie rodzicom przyczyn i skutków wystąpienia wad postawy;
• opanowanie umiejętności skorygowania wady przez przyswojenie korekcji lokalnych i globalnych oraz rozciągnięcie grup mięśni przykurczonych i wzmocnienie osłabionych;
• kształtowanie nawyku prawidłowej postawy;
• wyrabianie wytrwałości posturalnej;
• utrwalenie nawyku prawidłowej postawy w różnych warunkach jego życia codziennego, bez udziału świadomości;
• wdrożenie do rekreacji ruchowej uwzględniającej elementy profilaktyki i korekcji zaburzeń zagrażających lub istniejących u dziecka.

Do podstawowych ćwiczeń zalicza się

• ćwiczenia oddechowe − plecy okrągłe, skolioza
• ćwiczenia mięśni grzbietu i pośladków − plecy okrągłe, odstające łopatki
• ćwiczenia mięśni brzucha − zwiększona lordoza
• ćwiczenia korygujące ustawienie miednicy − zwiększona lordoza
• ćwiczenia antygrawitacyjne; czynne prostowanie i rozciąganie kręgosłupa − zwiększona lordoza, plecy okrągłe, odstające łopatki, skoliozy

OxyContin, oksykodon, lek przeciwbólowy

Co to jest OxyContin?

Opioidowy lek o działaniu przeciwbólowym zawierający oksykodon.

Co zawiera i jak działa OxyContin?

Oksykodon jest silnym lekiem przeciwbólowym , należącym do grupy opioidów. Pobudza on receptory opioidowe , µ i  w mózgu, rdzeniu kręgowym i narządach obwodowych. W lecznictwie wykorzystuje się głównie jego działanie przeciwbólowe i uspokajające.
Wyniku zastosowania postaci leku o przedłużonym uwalnianiu uzyskano wydłużony czas działania leku bez nasilenia natężenia działań niepożądanych.
Leki z tej grupy mogą mieć wpływ na gospodarkę hormonalną organizmu, powodować zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi, natomiast zmniejszenie stężenia testosteronu i kortyzolu.

Kiedy stosować OxyContin?

Preparat jest wskazany w leczeniu bólu o nasileniu umiarkowanym do dużego.

Kiedy nie stosować tego preparatu?

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub inne opioidowe leki przeciwbólowe.

Przeciwwskazaniami do stosowania preparatu są również:
· ciężka niewydolność oddechowa z niedotlenieniem i/lub hiperkapnią (zwiększone stężenie dwutlenku węgla)
· ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc
· serce płucne
· ciężka astma oskrzelowa
· niedrożność porażenna jelit
· ciąża
· okres karmienia piersią.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując OxyContin?

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Ze względu na brak odpowiednich badań nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci do 12. roku życia.

Preparat należy stosować ostrożnie u osób:
· w podeszłym wieku, ze względu na możliwość wystąpienia depresji oddechowej
· z zaburzeniami czynności płuc, wątroby lub nerek
· z obrzękiem śluzowatym
· z niedoczynnością tarczycy
· z chorobą Addisona
· z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego
· z ostrą psychozą organiczną (np. po zatruciu alkoholem)
· z alkoholizmem, majaczeniem alkoholowym
· ze stwierdzonym uzależnieniem od opioidów
· z zapaleniem trzustki
· z kamicą żółciową
· z obturacyjnymi i zapalnymi chorobami jelit
· z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym
· z zaburzoną zdolnością utrzymywania odpowiedniego ciśnienia tętniczego
· z padaczką
· ze skłonnością do drgawek
· równolegle stosujących inhibitory MAO.

U osób wrażliwych oksykodon może spowodować hipotonię (niedociśnienie)

W przypadku wystąpienia niedrożności porażennej jelit lub jej podejrzenia, lekarz prawdopodobnie zaleci odstawienie preparatu i poinformuje o dalszym postępowaniu.

Nie zaleca się stosowania przed operacjami i w ciągu 12–24 h po zabiegu operacyjnym.

Preparatu o przedłużonym uwalnianiu zawierającym 80 mg oksykodonu nie zaleca się do stosowania u chorych nieleczonych do tej pory opioidami ze względu na zagrożenie wystąpienia niewydolności oddechowej.

W czasie długotrwałego stosowania może się rozwinąć tolerancja na lek (konieczność stosowania coraz większych dawek w celu osiągnięcia tego samego efektu terapeutycznego), równocześnie rozwija się także oporność krzyżowa na inne opioidy.

Przewlekłe stosowanie preparatu może prowadzić do uzależnienia fizycznego, a nagłe przerwanie stosowania – do zespołu odstawiennego. Stosowanie zgodne z zaleceniami lekarskimi u chorych z bólem przewlekłym zmniejsza prawdopodobieństwo rozwoju uzależnienia.

Pozostałości tabletki można znaleźć w kale.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:
Preparat zawiera laktozę; nie powinien być stosowany u osób z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, pierwotnym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Opioidowe leki przeciwbólowe upośledzają sprawność psychiczną i/lub fizyczną wymaganą do wykonywania zadań potencjalnie niebezpiecznych (np. prowadzenie pojazdów czy obsługiwanie maszyn). Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn podczas stosowania preparatu.

Dawkowanie preparatu OxyContin

Preparat ma postać tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.
Dawkowanie indywidualnie dla każdego pacjenta dobiera lekarz.
Dorośli i młodzież po 12. roku życia.
U osób niestosujących dotychczas opioidowych leków przeciwbólowych początkowo zwykle 10 mg co 12 godzin, u osób leczonych wcześniej opioidami dawka początkowa może być większa.
W razie potrzeby lekarz może zalecić zwiększenie dawki leku, nie częściej jednak niż co 1–2 dni, z 10 mg do 20 mg co 12 godzin, a następnie o ok. 1/3.
W bólach nienowotworowych zwykle stosuje się 40 mg/dobę, w bólach nowotworowych 80–120 mg/dobę, a niekiedy do 400 mg/dobę. U osób z grup zwiększonego ryzyka (np. z niewydolnością wątroby lub nerek, małą masą ciała, wolno metabolizujące leki) nieleczonych dotychczas opioidami początkowo stosuje się dawkę 5 mg co 12 godzin.

Preparat należy stosować doustnie, niezależnie od posiłków, tabletki połykać w całości, nie łamać, nie żuć i nie kruszyć. Przyjęcie uszkodzonej tabletki może prowadzić do natychmiastowego wchłonięcia całej dawki (przeznaczonej do stopniowego uwalniania), co może potencjalnie stanowić zagrożenie życia.

Czy można stosować OxyContin w okresie ciąży i karmienia piersią?

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!
Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę skonsultuj się z lekarzem przed zastosowaniem preparatu.

Nie należy stosować tego preparatu w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Czy mogę stosować równolegle inne preparaty?

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Należy zachować ostrożność u osób przyjmujących leki:
· działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (np. leki uspokajające, nasenne, fenotiazyny, neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwwymiotne i inne opioidy), ponieważ mogą one nasilać działania niepożądane preparatu, szczególnie depresję oddechową
· o działaniu cholinolitycznym (np. psychotropowe, przeciwhistaminowe, przeciwwymiotne, stosowane w chorobie Parkinsona), ponieważ mogą one nasilać działania niepożądane takie jak: zaparcia, suchość w jamie ustnej, zaburzenia oddawania moczu
· przeciwzakrzepowe, pochodne kumaryny, ponieważ może dochodzić do zwiększenia lub zmniejszenia wartości wskaźnika INR
· cymetydyną, ponieważ może ona hamować rozkład oksykodonu, co prowadzi do zwiększenia jego stężenia we krwi.

Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić?

Jak każdy lek, również OxyContin może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.
Bardzo często mogą wystąpić: uspokojenie polekowe (senność aż do zaburzeń świadomości), zawroty głowy, ból głowy, zaparcia, nudności, wymioty, świąd.
Często mogą wystąpić: zmniejszenie apetytu do jego utraty, zmiany nastroju i osobowości, zmniejszenie aktywności, niepokój, nadmierna aktywność, pobudzenie, nerwowość, bezsenność, zaburzenia myślenia, splątanie, omdlenia, parestezje, niedociśnienie tętnicze, duszność, ból brzucha, biegunka, suchość w jamie ustnej, czkawka, niestrawność, reakcje skórne, osutka, zatrzymanie moczu, bolesne oddawanie moczu, nagłe parcie na pęcherz, pocenie się, również z dreszczami, osłabienie.
Niezbyt często mogą wystąpić: nadwrażliwość, zaburzenia percepcji, zmniejszenie popędu płciowego, zaburzenia koncentracji, migrena, zaburzenia smaku, zwiększone napięcie mięśniowe, drżenia mięśniowe, niedoczulica, zaburzenia koordynacji, zaburzenia widzenia lub słuchu, częstoskurcz, rozszerzenie naczyń, zmiany głosu, kaszel, owrzodzenia lub zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, kolka żółciowa, impotencja, uzależnienie fizyczne, przypadkowe urazy.
Rzadko mogą wystąpić: opryszczka, odwodnienie, zwiększenie apetytu, napady drgawkowe (zwłaszcza u osób z padaczką lub skłonnością do drgawek), niepamięć, kołatanie serca, smoliste stolce, choroby zębów, krwawienia z dziąseł, dysfagia, suchość skóry, zanik miesiączki, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, pragnienie.
Bardzo rzadko mogą wystąpić: reakcje anafilaktyczne, zaburzenia mowy, niedrożność jelit, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, pokrzywka.

Inne preparaty na rynku polskim zawierające oksykodon (chlorowodorek oksykodonu)

Accordeon (tabletki o przedłużonym uwalnianiu)
Oxycodone Vitabalans (tabletki powlekane)
Oxydolor (tabletki o przedłużonym uwalnianiu)
OxyNorm (roztwór doustny)
OxyNorm (roztwór do wstrzykiwań)
Reltebon (tabletki o przedłużonym uwalnianiu)

Metoda Bobath

Metoda Bobath została opracowana w późnych latach '40 i '50 XX wieku przez małżeństwo Bertę i dr. Karla Bobathów w Londynie. Początkowo zajmowali się pracą z dorosłymi, którzy doznali uszkodzeń mózgu w czasie II wojny światowej, potem pracowali z osobami z zespołem Littl'a - tak dawniej nazywano mózgowe porażenie dziecięce. Z czasem zaczęli pracować z dziećmi.
Wychodzili z założenia, że w osiąganiu pozytywnych skutków w terapii powinno brać udział całe ciało pacjenta. Analizowali rozkład napięcia mięśni podczas pracy ciała w atologicznych wzorcach, szukając dróg normalizacji tych napięć .Zawsze interesowała ich praca angażująca całego ciało w ruchu. analizowali pracę patologicznych wzorców ruchowych, rozkład napięć mięśni.
Zastanawiali się dlaczego ciała ludzi z porażeniem pracują w takich wzorcach- analiza była rzeczywiście dogłębna.
W latach '50 jeden z wielu kursów dla fizjoterapeutów ukończyła Mary Quinton, następnie na zaproszenie lekarki Elizabeth Kong wyjechała do Szwajcarii i tam obie panie stworzyły fantastyczny zespół pracujący z dziećmi z najprzeróżniejszymi problemami ruchowymi, z czasem z coraz młodszymi dziećmi. Te panie rzeczywiście zrewolucjonizowały rozumienie prawidłowego rozwoju niemowląt.
Latami filmowały a następnie analizowały normalny rozwój ruchowy niemowląt w spontanicznym ruchu. Ta dogłębna analiza tych filmów, każdej sekwencji ruchu, rozkładu napięć, drobnych "etapików" i "kamieni milowych", obserwacja rozwijających się niemowląt, tego jak niemowlęta wyuczają się wzorców ruchowych i dlaczego niektóre rozwijają nieprawidłowe wzorce, a niektóre patologiczne, które doprowadzają do mózgowego porażenia.

Nazwały tę metodę NEURODEVELOPMENT THERAPY - BOBATH tzn metodę neurorozwojową Bobatha, gdyż jest to metoda rehabilitacji która idzie tropem normalnego rozwoju niemowląt.

Obie niezwykłe panie zaczęły jeździć po świecie ucząc cale rzesze terapeutów NDT-Bobath . Przyjechały także do Polski gdzie w 1988 (Basic course) i 1990 (Baby course) zrobiły dwa pierwsze w Polsce kursy, w których miałam szczęście uczestniczyć, tak jak 24 innych terapeutów z Polski. Zmieniły one moje życie, i sposób rozumienia wielu spraw. Dały mi mocne podstawy do patrzenia na problemy dzieci i pracę z nimi. Były to naprawdę niezwykłe osoby. Ucząc nas często mówiły o wewnętrznym oku, które ma"widzieć" powody funkcjonowania dziecka, mówiły o dłoniach motyla u terapeuty i o tym że trzeba czuć ruch, a nie myśleć o nim. I to jest właśnie NDT. Mary Quinton zmarła w wieku 88 lat w 2000 roku, aktywna prawie do ostatniego roku. Obie panie były niezwykłymi ludźmi i fantastycznymi nauczycielkami podejścia do dzieci z problemami. Metoda NDT to metoda głębokiego rozumienia prawidłowego rozwoju ruchowego niemowlęcia: od urodzenia - nawet wcześniaki w inkubatorach muszą być prawidłowo układane ,pielęgnowane, karmione, aby uczyły się prawidłowego funkcjonowania swojego ciała; przez okres niemowlęcy, wczesno dziecięcy, dziecięcy, ale jest ona również wykorzystywana do pracy z dorosłymi. Metoda tak wszechstronna, gdyż wypływa z głębokiego rozumienia rozwoju i funkcjonowania ruchowego ludzkiego ciała od porodu, do dorosłości w pracy antygrawitacyjnej w nieustannie zmieniających się warunkach, w dużej różnorodności, i wariantowości z uwzględnieniem funkcjonowania osobniczego i temperamentu. Metoda całościowej pracy z człowiekiem. Metoda wymagająca głębokiej wiedzy, i wsłuchiwania się w ruch niemowlęcia i jego reakcje. Dlatego w terapii NDT-Bobath wymagane jest INDYWIUALNE podejście do pacjenta z którym się pracuję. Każdy jest inny, a rozwój osobniczy ma niezmierną różnorodność przy wspólnych podstawach funkcjonowania ciała w ruchu w prawidłowej organizacji zapewniając zdolność aktywnego przeciwstawiania się sile grawitacji. Jedną z najważniejszych spraw w terapii NDT-Bobath jest nauka prawidłowych wzorców ruchowych. Poprawianie nieprawidłowości nie wchodzi w grę.

W terapii NDT-Bobath terapeuta:

• wyhamowuje patologiczne wzorce
• uczy prawidłowych,
• reguluje napięcie mięśni, prawidłową dystrybucję napięcia
• prowadzi ruch tak długo, póki dziecko samodzielnie nie przejmie ruchu najbardziej zbliżonego do prawidłowego i zautomatyzuje go na swój użytek, w funkcję

W terapii dziecko uczy się prawidłowych mechanizmów odruchu postawy - równoważnych i nastawczych.