Tramadol-Tramal, Poltram, Tramundin

 

Podstawowe informacje
Skład:	chlorowodorek tramadolu
Postać:	tabletki o przedłużonym uwalnianiu , roztwór do wstrzykiwań , kapsułki , krople doustne , czopki doodbytnicze
Kategoria:	Ośrodkowy układ nerwowy
Specjalności:	Reumatologia Ortopedia i traumatologia narządu ruchu Onkologia kliniczna Chirurgia ogólna
Działanie :	przeciwbólowe

 

Opis rozszerzony leku

Wskazania: Ból o średnim i dużym nasileniu.

Dawkowanie: W zależności od postaci leku - doustnie (kapsułki, krople doustne, tabletki powlekane o przedłużonym działaniu), doodbytniczo (czopki) lub w powolnych wstrzyknięciach domięśniowych, dożylnych lub podskórnych (roztwór do wstrzykiwań). Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków, kapsułki i tabletki połykając w całości i popijając niewielką ilością płynu, nie dzielić ani nie rozgryzać, krople należy przyjmować z niewielką ilością płynu lub "na cukier". Dawkę (w zależności od intensywności bólu i indywidualnej wrażliwości) i częstotliwość stosowania leku ustala lekarz.   Uwaga! Nie stosować w leczeniu uzależnień od opioidów. W czasie terapii nie wolno spożywać alkoholu.   Aby leczenie było skuteczne i jak najbardziej bezpieczne należy przestrzegać zaleceń lekarza prowadzącego.     Zapoznaj się z właściwościami leku opisanymi w ulotce przed jego zastosowaniem.   Przed zastosowaniem leku należy sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu (etykiecie). Nie należy stosować leku po terminie ważności. Przechowuj lek w szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci, zgodnie z wymogami producenta.   Lek ten został przepisany przez lekarza prowadzącego celem leczenia konkretnego schorzenia. Nie należy go odstępować innym osobom ani używać w innych okolicznościach bez konsultacji z lekarzem.

Możliwe skutki uboczne: Bardzo często: nudności i zawroty głowy. Często: wymioty, zaparcia, nadmierne pocenie się, suchość w jamie ustnej, ból głowy, splątanie. Mogą wystąpić także zaburzenia czynności układu krążenia (kołatanie serca, omdlenia) - występujące szczególnie podczas podawania dożylnego leku oraz u pacjentów osłabionych lub po wysiłku fizycznym. Rzadko obserwowano: osłabienie mięśni szkieletowych, zmiany łaknienia oraz zaburzenia w oddawaniu moczu. W pojedynczych przypadkach opisywano drgawki pochodzenia mózgowego - występowały one prawie wyłącznie po podaniu dożylnym dużych dawek leku oraz jednoczesnym leczeniu środkami mogącymi obniżyć próg drgawkowy lub wywołać drgawki. Lek może wywołać uzależnienie, szczególnie u pacjentów z tendencją do nadużywania leków, oraz mogą wystąpić objawy związane z reakcją odstawienia, podobne do obserwowanych po odstawieniu opioidów. W pojedynczych przypadkach zaobserwowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.   Lek może upośledzać sprawność psychomotoryczną, zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługę maszyn.

Poinformuj lekarza: Gdy masz nadwrażliwość na tramadol lub pozostałe składniki preparatu, padaczkę, schorzenia wątroby i/lub nerek, jesteś uzależniony od opioidów, padaczkę, skłonność do występowania drgawek pochodzenia mózgowego.   Gdy przyjmujesz leki z grupy inhibitorów monoamioksydazy - MAO (lub zażywałeś je w ciągu 14 dni poprzedzających leczenie), leki przeciwdepresyjne, leki przeciwlękowe, nasenne i inne leki działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy. Ponadto należy poinformować lekarza o wszystkich ostatnio przyjmowanych lekach, nawet tych dostępnych bez recepty.   Jeśli jesteś lub przypuszczasz, że jesteś w ciąży, a także gdy karmisz piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu w okresie ciąży i karmienia piersią.

 

źródło:
http://www.doz.pl/leki/p760-Tramal

"zabiegi chirurgii małoinwazyjnej"-operacje kręgosłupa, chirurgia kręgosłupa

,,Chirurgia małoinwazyjna to stosunkowo młoda dziedzina chirurgii. Jej głównym założeniem jest to, aby możliwie najbardziej zminimalizować ranę operacyjną, a co za tym idzie zmniejszyć krwawienie, a także ból i obrzęk pooperacyjny. Dzięki temu skraca się również czas rekonwalescencji i pacjent może dużo szybciej powrócić do sprawności i aktywności sprzed zabiegu. W celu zmniejszenia urazu operacyjnego używa się mikroskopów (by powiększyć pole operacyjne), a także endoskopu – rodzaju wziernika z własnym źródłem światła, służącego do wykonywania zabiegów endoskopowych. Precyzyjne użycie narzędzi zmniejsza uraz skóry, mięśni i powięzi, dzięki czemu operowany pacjent może opuścić szpital nawet po jednej dobie od zabiegu.

Z powodu tego, że pole operacyjne jest tak małe (nacięcie skóry z reguły nie przekracza 2-4cm) i chirurg nie otwiera powłok skórnych na taką skalę, jak w klasycznej chirurgii, przed operacją konieczne jest przeprowadzenie dokładnych badań przed operacją (RTG i MRI – rezonans magnetyczny – bardzo dokładne badanie, przedstawiające przekroje narządów wewnętrznych człowieka we wszystkich płaszczyznach), dzięki któremu można precyzyjnie określić zakres i miejsce zabiegu. W trakcie trwania zabiegu powinien być zapewniony śródoperacyjny podgląd RTG.

Zakres zabiegów możliwych do przeprowadzenie w procedurze małoinwazyjnej jest prawie taki sam, jak w przypadku klasycznej chirurgii.

Laminotomia, laminectomia
Częściowe usunięcie łuku kręgu – laminy – która tworzy tylną ścianę kanału kręgowego. Wykonywana w przypadku konieczności otwarcia dostępu do kanału kręgowego. W przypadku usunięcia całego łuku i stawu międzywyrostkowego konieczne jest użycie implantu i stabilizacja poziomu poddanego zabiegowi. Mówimy wtedy o laminectomii. Oba zabiegi mogą być jedno- i obustronne. Większość technik chirurgicznych wymaga wykonania w pierwszym etapie hemilaminotomii lub laminotomii, szczególnie dyscektomia i mikrodyscektomia.

Foraminotomia
Zabieg polegający na otwarciu dostępu do kanału kręgowego, a następnie poszerzenia otworu międzykręgowego, skąd wychodzi nerw korzeniowy. Wykonywana w przypadku zwężenia kanału kręgowego i otworu międzykręgowego oraz nacisku na korzeń nerwu w tymże otworze.

Mikrodyscektomia
W przypadku ucisku jądra miażdżystego na struktury nerwowe w kanale kręgowym(czyli w dyskopatii czy przepuklinie dysku) konieczne jest usunięcie części tego jądra. Operacja polega na nacięciu skóry nad uszkodzonym dyskiem, odsłonięciu łuku kręgu po stronie, z której występują objawy, wykonaniu hemilaminektomii – jednostronnego usunięcia blaszki łuku kręgowego oraz sąsiadującego od góry i dołu więzadła żółtego z pozostawieniem wyrostka kolczystego. Następnie odsłania się w kanale kręgowym wypadnięte jądro miażdżyste i usuwa wypadnięty fragment Tylko w wybranych, rzadkich przypadkach konieczne jest wykonanie otwartej dyscektomii.

Termonukleoplastyka
Wykorzystuje zjawisko termokoagulacji kontrolowanej. W krążku międzykręgowym po wewnętrznej stronie pierścienia włóknistego umieszcza się cewnik (wykorzystując obrazowanie RTG!) Emitowana przez niego temperatura około 50° C powoduje zmiany w strukturze włókien kolagenowych pierścienia włóknistego otaczającego jądro miażdżyste. Jest to procedura małoinwazyjna, posiada jednak bardzo ograniczone wskazania których należy ściśle przestrzegać, aby osiągnąć zadowalającą skuteczność.

Przezskórna laserowa dekompresja dysku
PLLD wykorzystuje laser. Polega na umieszczeniu w krążku międzykręgowym specjalnej igły (znów pod kontrolą metod obrazowania), przez którą wprowadza się światłowód podłączony do odpowiedniego laser. Przy jego pomocy usuwa się fragment jądra miażdżystego i odparowuje wodę, z której w dużej części krążek się składa. Dzięki temu zmniejsza się ciśnienie wewnątrz dysku i równocześnie ustępuje ucisk na nerwy.
Zabieg trwa 15 do 30 minut, przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym lub w krótkiej sedacji uzyskanej przez podanie odpowiednich leków dożylnie. Skuteczność tej procedury jest wysoka – sięga 90%. Tą metodą nie można uzyskać wzmocnienia pierścienia włóknistego, zmniejszenie objętości dysku jest minimalne, za to uzyskuje się znaczne obniżenie ciśnienia w dysku.
Procedura znajduje zastosowanie, kiedy struktura pierścienia włóknistego nie jest jeszcze uszkodzona, dysk jest „sprężysty”, w badaniu MRI nie stwierdza się zaburzeń struktury i ciągłości pierścienia włóknistego, a wysokość dysku nie jest obniżona. 

Selektywna endoskopowa discectomia metodą YESS (SED/YESS)
Do usunięcia przepukliny, protruzji lub wypadnięcia jądra miażdżystego krążka międzykręgowego wykorzystywany jest endoskop. Jest to urządzenie, które posiadając wbudowaną kamerę przekazuje poprzez światłowód obraz pola operacyjnego na monitor. W metodzie YESS wykorzystywane jest dojście tzw. tylno-boczne – z małego cięcia skórnego wprowadza się endoskop do krążka międzykręgowego z boku, poprzez mięśnie przykręgosłupowe, których chirurg nie przecina, a tylko delikatnie rozwarstwia, omijając kanał kręgowy. Rdzeń kręgowy, worek oponowy, korzenie nerwowe, naczynia nie są narażone na tak dużą traumatyzację, jak w klasycznej chirurgii, co pomaga uniknąć najczęstszych powikłań, jak zrosty w kanale kręgowym (narzędzia w ogóle nie przechodzą przez kanał kręgowy w trakcie operacji YESS), oraz destabilizacji kręgosłupa.

Przezskórna plazmowa radio-frekwencyjna nukleoplastyka koblacyjna
Podczas zabiegu specjalne urządzenie wytwarza plazmę gazową, którą do wnętrza dysku wprowadza elektroda, umieszczona w nim przy pomocy igły wkłutej przez dostęp boczny pod kontrolą monitora fluoroskopowego. W następstwie tego następuje usunięcie części dysku i jego dekompresja. Redukowany jest ucisk wypukliny dyskowej na pobliski korzeń nerwowy, co zmniejsza lub usuwa dolegliwości bólowe oraz znacznie poprawia komfort chorego. Temperatura wytwarzanej plazmy wynosi 40°C. Dzięki temu nie zachodzi niebezpieczeństwo uszkodzenia termicznego otaczających tkanek i nasilonej niekorzystnej reakcji zapalnej(odpowiedni rozkład mediatorów zapalenia). Do tego zabiegu kwalifikuje się chorych głównie z dyskopatią w odcinku lędźwiowym jak i szyjnym, a także dolnym piersiowym.

Dynamiczna stabilizacja międzykolcowa kręgosłupa DIAM

Do zabiegu kwalifikują: niestabilność kręgosłupa, przemieszczenia lub zwyrodnienia krążka międzykręgowego, inne choroby krążka, choroby krążków międzykręgowych lędźwiowych z uszkodzeniem rdzenia kręgowego i/lub korzeni rdzeniowych, zespół wąskiego kanału kręgowego, pourazowa spondylopatia i inne spondylopatie, kręgozmyk, kręgoszczelina, skoliozy, kifozy, stan po usunięciu przepukliny.

Zamiast klasycznych metod stabilizacji (spondylodeza, artrodeza) w schorzeniach z towarzyszącą niestabilnością kręgosłupa stosuje się od niedawna nowoczesną metodę stabilizacji międzywyrostkowej dynamicznej DIAM. Elastyczny, odkształcalny implant DIAM zastępuje w tej metodzie tradycyjny sztywny implant. DIAM przejmuje część obciążeń zachowując jednocześnie naturalną ruchomość poszczególnych jego elementów. Dzięki temu odciążeniu zmniejsza się nacisk na korzenie rdzeniowe, wyrostki stawowe oraz tylną część trzonu powodując prawidłowe ustawienie wyrostków stawowych, odtworzenie prawidłowych napięć więzadeł, poszerzenie patologicznie zwężonej przestrzeni międzykręgowej i stabilizację danego odcinka kręgosłupa. Co ważne, unikamy kumulacji naprężeń w segmentach leżących w bezpośrednim sąsiedztwie stabilizowanego obszaru, co występuje podczas procedur usztywniających kręgosłup.

Zalety metod mało- i mikroinwazyjnych to zmniejszenie urazu operacyjnego, wielkości krwawienia, obrzęku tkanek, skrócenie czasu pobytu pacjenta w szpitalu.
 autor: Ewelina Michalczyk, dziennikarka branżowa''

ze strony dbamokregoslup.pl 

uszkodzenie rdzenia kręgowego

Rdzeń kręgowy Rdzeń kręgowy to część ośrodkowego układu nerwowego (OUN), który wraz z mózgiem kontroluje aktywność organizmu, w tym ruch i zachowania. Rdzeń kręgowy stanowi istotne ogniwo między mózgiem a resztą ciała -  jeżeli rdzeń kręgowy jest uszkodzony, czucie oraz umiejętność poruszania się mogą być zaburzone lub całkowicie utracone. Rdzeń kręgowy jest chroniony przez kości kręgosłupa i amortyzowany przez klarowny płyn zwany płynem mózgowo-rdzeniowym. Nerwy wchodzą i wychodzą z rdzenia kręgowego na różnych jego poziomach, by kontrolować inne części ciała. Uraz rdzenia kręgowego (URK)Uraz rdzenia kręgowego jest szerokim pojęciem odnoszącym się do sytuacji związanej z uszkodzeniem rdzenia kręgowego. Najczęściej urazy rdzenia kręgowego mogą powodować trwałe kalectwo lub utratę czucia w niektórych częściach ciała poniżej miejsca urazu. Stopień niepełnosprawności zależy od stopnia uszkodzenia i miejsca wzdłuż rdzenia kręgowego, w którym występuje. Uraz rdzenia kręgowego dzieli się na cztery różne kategorie: Kompletne uszkodzenie: brak zależnej od woli umiejętności poruszania się brak czucia poniżej miejsca urazu  Niekompletne uszkodzenie: pewien stopień czucia poniżej miejsca urazu (neurologicznego) zostaje zachowany Tetraplegia (quadriplegia): paraliż obejmujący większość ciała, w tym wszystkie cztery kończyny Paraplegia: pełne lub niepełne porażenie, obejmujące kończyny dolne, a czasami  inne części ciała (poza kończynami górnymi). Jak powszechne jest uszkodzenie rdzenia kręgowego? Nie ma zbyt wiele danych na temat częstości występowania uszkodzenia rdzenia kręgowego. Jednak w samych Stanach Zjednoczonych około 450 000 osób (1 na 670) żyją z urazem rdzenia kręgowego,  a każdego roku dochodzi do około 11.000 nowych przypadków (1 na 30.000 osób). Najczęściej urazy rdzenia kręgowego występują u młodych mężczyzn w wyniku wypadków drogowych, upadków lub przemocy. z: www.coloplast.pl/.../topics/basicinfo/uraz%20rdzenia%20kręgowego

Informacje na temat opioidowych leków przeciwbólowych (np. Morfina, Tramal)

Pomyślałam, żeby wrzucić informacje na temat mocnych leków przeciwbólowych, żeby uświadomić ludzi, że branie leków przeciwbólowych to nie łykanie cukierków, ale są to mocne leki, na które należy uważać.

,,Opioidowe leki przeciwbólowe

Opioidowe leki przeciwbólowe to bardzo silne leki, hamują bowiem przekazywanie informacji bólowych w układzie nerwowym, poprzez wpływ na receptory opioidowe. Wyróżnia się trzy grupy leków opioidowych – agonistów, antago-agonistów i antagonistów receptorów. Takie leki silnie zwalczają ból, jednak posiadają także duże działania niepożądane, przede wszystkim duża część z nich powoduje uzależnienie.

Jak działają opioidowe leki przeciwbólowe?

Leki opioidowe wykazują działanie przeciwbólowe, ze względu na ich powinowactwo do swoistych receptorów opioidowych występujących na neuronach różnych okolic mózgu i rdzenia kręgowego. Wskutek blokowania receptorów nie następuje przekazywanie impulsów bólowych do wyższych struktur mózgu, w wyniku czego nie jest odczuwany ból. W  zależności od siły działania przeciwbólowego, możemy je podzielić na silne i słabe narkotyczne leki przeciwbólowe. Do silnych zalicza się m.in. morfinę, fentanyl, petydynę i inne. Słabe zaś to np. kodeina czy tramadol. Opioidy wykazują także szereg innych działań niż właściwości przeciwbólowe.
Lekiem odniesienia wszystkich leków tej grupy terapeutycznej jest morfina. Wykazuje ona działanie ośrodkowe i obwodowe. Działania ośrodkowe to:

• Silne działanie przeciwbólowe,
• Hamowanie odruchu kaszlu, poprzez działanie na ośrodek kaszlu,
• Depresja oddechowa,
• Działanie euforyzujące,
• Inne.

Do innych silnych opioidów zalicza się kodeinę, która ma mniejsze działanie przeciwbólowe, natomiast silnie działa przeciwkaszlowo. Morfina nie jest używana jako lek przeciwkaszlowy, jedynie w wyjątkowej sytuacji, jaką jest przebicie opłucnej.
Leki opioidowe stosowane są w leczeniu bólu różnego pochodzenia, tj. bólów pourazowych, bólów pooperacyjnych, bólów nowotworowych czy pozawałowych. Niektóre leki wykorzystywane są także w zwalczaniu bólu porodowego, np. petydyna czy pentazocyna. Mogą być one także stosowane w leczeniu bólu w przypadku kolki nerkowej czy żółciowej (oprócz morfiny, bowiem nasila kolkę nerkową).

Działania uboczne opioidowych leków przeciwbólowych

Leki opioidowe stosowane są tylko w poważnych przypadkach bólowych, głównie ze względu na ich sile działania uboczne. Do głównych objawów niepożądanych opioidów zalicza się depresję ośrodka oddechowego. To jest główną przyczyną zgonów po zatruciu morfiną i jej pochodnymi. Zmniejsza się bowiem wrażliwość na poziom dwutlenku węgla, w wyniku czego przy zbyt dużej dawce leku dochodzi do uduszenia. Oprócz tego morfina pobudza chemoreceptory pola najdalszego, dlatego też w początkowym etapie jej stosowania pojawiają się wymioty, następnie jednak hamuje ośrodek wymiotny, działając przeciwwymiotnie. Przy pierwszym spożyciu morfiny dochodzi do sedacji, natomiast przy kolejnych dawkach pojawia się silne działanie euforyzujące, dla którego właśnie nadużywana jest morfina. Charakterystycznym objawem nadużywania morfiny jest mioza, a więc zwężenie źrenic. Oprócz tego mogą pojawić się: zaczerwienienie twarzy, świąd skóry, odczyny alergiczne, trudności w oddawaniu moczu i stolca, co spowodowane jest skurczem mięśni zwieraczy, a także charakterystyczne nadmierne pocenie się. Pojawiają się zmiany nastroju, senność, zaburzenia koncentracji, hipotensja, bradykardia, zawroty głowy, a nawet hipotonia ortostatyczna.
Istotną rzeczą są właściwości uzależniające leków opioidowych oraz tzw. tolerancja. Tolerancja głównie rozwija się na działanie euforyzujące. Oznacza to, iż aby uzyskać pożądany efekt, należy przyjmować z czasem większe dawki narkotyku. Morfina bardzo silnie uzależnia psychicznie i fizycznie. U osoby uzależnionej przy braku zażycia narkotyku pojawia się tzw. zespół abstynencyjny."

informacja z: www.parenting.pl

odpowiedź dla osób, które mają pretensje do Ewy Chodakowskiej

Nagrałam filmik z odpowiedzią, które mają pretensje o książki Ewy Chodakowskiej. Nagrałam filmik, ponieważ denerwowały mnie teksty osób, które czepiały się o to, że ludzie kupują książki dotyczące fitnessu, odchudzania itp.

Operacja złamania kręgu

,,Operacja złamania kręgu nie należy do rzadkości, szczególnie w społeczeństwie starzejącym się. Kręgi mogą ulec złamaniu tak, jak inne kości w organizmie. Konsekwencje takiego złamania są różne, zależą przede wszystkim od umiejscowienia złamania.

Przyczyny i objawy złamania kręgu

Jakie są przyczyny złamania kręgu?

• osteoporoza – choroba osłabia układ kostny;
• urazy – wypadki samochodowe, upadki;
• nowotwory – osłabienie kręgów przez ogniska przerzutowe.

Jakie są objawy złamania kręgu?

Często się zdarza, że złamanie kręgów nie sprawia choremu bólu, szczególnie jeśli powodem jest osteoporoza. Symptomy, które mogą się pojawić to:

• ból w konkretnym miejscu lub promieniujący, wrażliwość na dotyk;
• sztywność i napięcie w miejscu złamania;
• zaburzenia wizualne;
• poważne złamania kręgów powodujące paraliż, a nawet śmierć.

Rutynowe badanie wykonywane w gabinecie lekarskim, może wzbudzić podejrzenie o złamanie kręgu. Aby potwierdzić przypuszczenie, lekarz wysyła pacjenta na badania. Większe złamania bez problemu zostaną zobrazowane podczas badania rentgenowskiego. Trudniejsze do wykrycia są mniejsze złamania. Szacuje się, że nawet 60% złamań kręgu może pozostać niezdiagnozowane, wtedy kość sama się zrasta. Tomografia komputerowa lub rezonans magnetycznysą skuteczniejsze w wykrywaniu tego rodzaju dolegliwości.

Diagnostyka złamania kręgu

Do diagnostyki złamania kręgu wykorzystuje się przede wszystkim wywiad i badanie kliniczne - zarówno ortopedyczne, jak i neurologiczne oraz neurochirurgiczne. Ponadto wykonuje się badania obrazowe takie, jak RTG w różnych pozycjach. Coraz częściej do diagnostyki wykorzystuje się także badanie tomografii komputerowej, które pozwala bardzo dużą dokładnością określić lokalizację oraz charakter złamania.

Operacja złamania kręgu

Operacje kręgosłupa w okolicy lędźwiowej i piersiowej, które obecnie się wykonuje, są mniej inwazyjne. Dwie główne operacje to wertebroplastyka i kyfoplastyka.

 

• Przed operacją pacjent musi być przygotowany na rutynowe badanie, badanie rentgenowskie, badanie krwi, czasami badanie neurologiczne.
• Jeśli pacjent przyjmuje aspirynę, leki przeciwzapalne, należy przerwać ich stosowanie na 1 tydzień przed operacją. Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, nawet ziołowych, lekarz poinformuje, kiedy należy je odstawić.
• Przed operacją pacjent nie przyjmuje posiłków i nie pije na około 6 do 8 godzin.
• Pacjent zazwyczaj zostaje przyjęty na oddział w dzień operacji, powrót do domu ma miejsce tego samego dnia lub na drugi dzień.

Jak przebiega operacja złamania kręgu?

• Fluoroskopię (prześwietlenie rentgenowskie) przeprowadza się, by wybrać odpowiednie miejsce do cięcia.
• Wykonuje się jedno lub dwa nacięcie palców.
• Mała rurka zostanie wprowadzona przez skórę w okolicy lędźwiowej, potem skierowana do złamanego kręgu (przy pomocy promieniowania rentgenowskiego). Jeśli wykonuje się kyfoplastykę, mały przyrząd w kształcie balona jest umieszczany w rurce i potem napompowany. Następnie z balonika spuszcza się powietrze i usuwa.
• Spoiwo kości wstrzykuje się przez rurkę do złamanego kręgu.
• Czynność może zostać powtórzona po drugiej stronie kręgosłupa.
• Czas trwania operacji wynosi od 30 do 45 minut (więcej jeśli złamany jest więcej niż jeden kręg)."

z: abczdrowie.pl

rehabilitacja PNF-koncepcja

,,
PNF - Torowanie Nerwowo - Mięśniowe (ang. Proprioceptive Neuromuscular Facilitation)

Metoda skierowana do pacjentów z problemami:

• NEUROLOGICZNYMI (m. in. udary, urazy mózgowo - czaszkowe, urazy rdzenia kregowego, SM - stwardnienie rozsiane, SLA - stwardnienie boczne zanikowe, SCA - ataksja rdzeniowo - móżdżkowa, polineuropatie, dystrofie mięśniowe, choroba Parkinsona, choroby móżdżku, zaburzenia po zabiegach neurochirurgicznych)
  
• ORTOPEDYCZNYMI (m.in. stany po złamaniach, zwichnięciach skręceniach, po wszczepieniu endoprotezy biodra, kolana, barku, po artroskopii - usunięciu łąkotek, rekonstrukcji ACL, kontuzjach sportowych, uszkodzeniach mięśni, zerwaniu ścięgna Achillesa, po wszelkich zabiegach operacyjnych, amputacjach)
  

Efektywnie wykorzystywana w:

• PEDIATRII (MPDZ - mózgowe porażenie dziecięce, rdzeniowy zanik mięśni, przepuklina oponowo - rdzeniowa, zespół Downa, wszelkie jednostki związane z uszkodzeiemi funkcji centralnego układu nerwowego, zaburzeniami wieku rozwojowego)
  
• WADACH POSTAWY I SKOLIOZACH
  

PNF jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje. Siła mięśni, zakres ruchu - to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja. Jakże często zapominamy o tym w naszej codziennej praktyce. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Umożliwia to pełne wykorzystanie rezerw tkwiących w organizmie, motywuje do dalszego działania, a co najważniejsze zapewnia bezbolesną pracę, bez traumatyzujących psychicznie i fizycznie doznań. Chory powinien być partnerem fizjoterapeuty, określającym zakres i granice działania. To on ustala cele terapii. Terapeuta ma w tym wypadku rolę doradczą. Dzięki takiemu podejściu chory nawet z dużą dysfunkcją zachowuje dobrą motywację i jest pozytywnie nastawiony do współpracy z terapeutą.

Uczestnicząc w kursach tej Koncepcji miałam okazję, wraz z naszymi pacjentami, doświadczyć jak szeroki jest zakres jej oddziaływań. Nie są to jedynie wzorce kończyn ćwiczone z oporem, ewentualnie połączone z jakąś techniką. PNF posiada również całą gamę działań umożliwiających terapię na macie, naukę chodu, ćwiczenia mięśni mimicznych, a także pracę nad takimi funkcjami jak oddychanie, żucie i połykanie.

Koncepcja ta powstała w 1946 roku w kalifornijskiej klinice w Valejo. To tam, niemiecki neurofizjolog - dr Herman Kabat wraz z fizjoterapeutką - Maggie Knott pracowali nad PNF. Przez następne lata wzrastało zainteresowanie Koncepcją, która do dziś doskonali się i przeobraża wykorzystując najnowsze osiągnięcia nauk medycznych. W niedługim czasie powstało Centrum Rehabilitacji Fundacji Kaisera (Kaiser Fundation Rehabilitation Center) stając się głównym ośrodkiem rozwoju tej Koncepcji.

NA CZYM POLEGA I JAK DZIAŁA METODA PNF?

• Opierając się na budowie anatomiczne człowieka PNF proponuje ruchy naturalne, przebiegające trójpłaszczyznowo, zbliżone do aktywności dnia codziennego. Ruchy te prowadzone są wzdłuż skośnych (diagonalnych) - osi ruchu, które ze względu na swój przebieg stwarzają możliwość zaktywizowania największej ilości mięśni należących do tego samego łańcucha mięśniowego. Zgodnie ze skośnym przebiegiem większości mięśni szkieletowych za najważniejszą komponentę ruchu uważana jest rotacja. Warunkuje ona siłę i koordynację wykonywanego ruchu
  

• Terapeuta poszukuje przyczyn problemów zgłaszanych przez pacjenta, jednak w realizacji celów wyznaczonych w terapii opiera się przede wszystkim na potencjale nie uszkodzonych bądę najsprawniejszych jego sfer ruchowych ( najsilniejszych, bezbolesnych, o największym zakresie ruchu ) i wykorzystuje je do pozyskiwania aktywności motorycznej w słabszych lub uszkodzonych obszarach narządu ruchu w oparciu o mechanizm irradiacji czyli przeniesienia pobudzenia. Takie planowanie terapii wymaga znajomości anatomii funkcjonalnej ciała ludzkiego oraz zasad biomechaniki i fizjologii skurczu mięśniowego.
  

• PNF wiele uwagi poświęca także kontroli motorycznej pacjenta, czyli interakcjom między stabilnością i mobilnością jego ciała, ze szczególnym uwzględnieniem pracy ekscentrycznej mięśni w warunkach grawitacji. Ze względu na szerokie możliwości oddziaływania koncepcja PNF przestała być utożsamiana ze sposobem pracy przeznaczonym wyłącznie dla pacjentów neurologicznych. Z powodzeniem stosuje się ją również w ortopedii, pediatrii, chorobach nerwowo-mięśniowych, wadach postawy czy skoliozach
  

• Szczególne znaczenie w koncepcji PNF przypisuje się oporowi manualnemu. Jego podstawowym zadaniem jest przekazanie pacjentowi ścisłej informacji na temat kierunku, kolejności i szybkości wykonywanego ruchu, który jak wcześniej wspomniano posiada trzy komponenty i biegnie w skośnych płaszczyznach na podobieństwo aktywności ruchowych dnia codziennego. Opór jest modyfikowany stosownie do celów terapii i możliwości motorycznych ćwiczącego i nawet podczas jednego ruchu może ulegać zmianom w poszczególnych jego zakresach, najczęściej jest to tzw. opór prowadzący lub kierunkowy, w odróżnieniu do sił zewnętrznych utrudniających wykonanie zadania ruchowego, stosowanych m.in. w treningu siłowym.
  

• Uwzględnienie podczas planowania terapii potrzeb ruchowych i problemów zgłaszanych przez chorego przynosi wiele korzyści i czyni z PNF metodę przyjazną dla pacjenta, opartą na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji. PNF gwarantuje również wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego, przy niewielkich wymaganiach sprzętowych.
  

• Celem terapii jest przywrócenie wzorców ruchowych takich jak prawidłowe chodzenie, siadanie, ubieranie, czy jakiekolwiek inne problemy funkcjonalne dnia codziennego, wykorzystując techniki stabilizujące, rozluźniające, przeciwbólowe oraz uczące ruchu i koordynacji."
  
  z: Fizjomedica