wtorek, 14 lipca 2015

przyczyny i rodzaje kręgozmyku

Przyczyny i rodzaje kręgozmyku                                                                                                                                                       

Kręgozmykiem określa się zmianę deformacyjną kręgosłupa polegającą na zsunięciu się jednego trzonu względem drugiego. Wynika zniewłaściwego połączenia sąsiednich kręgów prowadzącego do niestabilności.
Kręgozmyk zaburza kształt kręgosłupa, w zaawansowanej chorobie widoczna jest nawet zmiana sylwetki ciała. Dodatkowo często prowadzi do zwężenia światła kanału kręgowego i ucisku na korzenie nerwowe. Pod względem etiologii rozróżnia się 5 głównych typów kręgozmyku:
  • Typ I, nazywany kręgozmykiem dysplastycznym najczęściej występuje jako wada rozwojowa kręgosłupa na pograniczu trzonów L5 i S1.

  • Typ II, kręgozmyk istmiczny lub zmęczeniowy, powstaje na skutek osłabienia połączenia łuków kręgu z nasadami. Zdarza się najczęściej. Dokładny mechanizm nie jest poznany, obecnie uważa się, że już w dzieciństwie, w wyniku powtarzających się mikrourazów dochodzi do rozerwania łuków i powstania kręgoszczeliny. W miarę postępu choroby i zsuwania się wyższego kręgu szczelina się powiększa.

  • Typ III jest nazywany kręgozmykiem zwyrodnieniowym i jest efektem zmian zwyrodnieniowych stawów kręgowych. Zmiany zwyrodnieniowe upośledzają ruchomość sąsiednich kręgów. Kręgozmyk zwyrodnieniowy występuje najczęściej u osób starszych, przesunięcie kręgu do przodu rzadko przekracza 1/3 długości trzonu. Brak jest również przerwy w łukach (kręgoszczeliny). Szczególną postacią kręgozmyku typu III jest tyłozmyk, czyli retrolisteza. W odróżnieniu od klasycznego kręgozmyku krąg poniżej przesuwa się ku tyłowi.

  • Typ IV, kręgozmyk urazowy, jest wynikiem urazu kręgosłupa, gdy uszkodzeniu ulegają tylne struktury (łuki lub stawy międzykręgowe).

  • Typ V, kręgozmyk patologiczny, powodowany jest zmianami własności mechaniczny kości.Kręgozmyk ma charakter wtórny, przyczyną osłabienia kości jest nowotwór, infekcja lub inne zmiany metaboliczne.

  • Typ VI, jatrogenny, czyli spowodowany zabiegiem operacyjnym. Wiele często wykonywanych procedur chirurgicznych może osłabić kręgosłup na tyle, aby doszło do kręgozmyku. Jedną z nich jest laminektomia.

Pod względem stopnia zaawansowania wyróżnia się 5 stopni choroby w tzw. skali Meyerdinga. I tak pierwszy stopień rozpoznajemy gdy tylna krawędź trzonu nie przekracza 25% długości trzonu poniżej. Konsekwentnie <50% to stopień drugi, <75 trzeci a 75-100% czwarty. Bardzo rzadki stopień piąty, zwany również spondyloptozą, polega na całkowitym zsunięciu kręgu. Najbardziej pomocne w stopniowaniu są badania RTG.

niedziela, 12 lipca 2015

Jak załatwić sanatorium

Kto może wyjechać do sanatorium na NFZ?

Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego wystawia skierowanie na leczenie uzdrowiskowe biorąc pod uwagę:
  1. wskazania i przeciwwskazania do leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej;
  2. w przypadku dorosłych - zalecaną częstotliwość korzystania z leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej, ale nie częściej niż raz na 18 miesięcy.
Dokonanie wyboru sanatorium
W skierowaniu lekarz może określić miejsce i rodzaj leczenia lub rehabilitacji uzdrowiskowej. Wybór ten nie jest wiążący dla Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Lekarz wystawiający skierowanie jest zobowiązany do prawidłowego i czytelnego wypełnienia skierowania. Przygotowany formularz przesyła się do Oddziału Wojewódzkiego NFZ w zamkniętej kopercie opatrzonej napisem „SKIEROWANIE NA LECZENIE UZDROWISKOWE” albo „SKIEROWANIE NA REHABILITACJĘ UZDROWISKOWĄ”.
Po otrzymaniu skierowania przez NFZ w odpowiedniej komórce Oddziału dokonuje się jego rejestracji poprzez wpis na listę skierowań oraz oznacza skierowanie numerem wpisu, pod którym skierowanie zostało wpisane na listę skierowań. Następnie po dokonaniu rejestracji skierowania lekarz specjalista w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej, zatrudniony w komórce organizacyjnej, dokonuje aprobaty skierowania pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej.
Lekarz specjalista może zażądać od lekarza, który wystawił skierowanie, aby dostarczałw wyznaczonym terminie dokumentacji medycznej niezbędnej do ustalenia rodzaju i zakresu leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej, uzupełnienia lub aktualizacji tej dokumentacji oraz przeprowadzenia dodatkowych badań.

Kto może wyjechać do sanatorium na NFZ?

Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego wystawia skierowanie na leczenie uzdrowiskowe biorąc pod uwagę:
  1. wskazania i przeciwwskazania do leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej;
  2. w przypadku dorosłych - zalecaną częstotliwość korzystania z leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej, ale nie częściej niż raz na 18 miesięcy.
Dokonanie wyboru sanatorium
W skierowaniu lekarz może określić miejsce i rodzaj leczenia lub rehabilitacji uzdrowiskowej. Wybór ten nie jest wiążący dla Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Lekarz wystawiający skierowanie jest zobowiązany do prawidłowego i czytelnego wypełnienia skierowania. Przygotowany formularz przesyła się do Oddziału Wojewódzkiego NFZ w zamkniętej kopercie opatrzonej napisem „SKIEROWANIE NA LECZENIE UZDROWISKOWE” albo „SKIEROWANIE NA REHABILITACJĘ UZDROWISKOWĄ”.
Po otrzymaniu skierowania przez NFZ w odpowiedniej komórce Oddziału dokonuje się jego rejestracji poprzez wpis na listę skierowań oraz oznacza skierowanie numerem wpisu, pod którym skierowanie zostało wpisane na listę skierowań. Następnie po dokonaniu rejestracji skierowania lekarz specjalista w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej, zatrudniony w komórce organizacyjnej, dokonuje aprobaty skierowania pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej.
Lekarz specjalista może zażądać od lekarza, który wystawił skierowanie, aby dostarczałw wyznaczonym terminie dokumentacji medycznej niezbędnej do ustalenia rodzaju i zakresu leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej, uzupełnienia lub aktualizacji tej dokumentacji oraz przeprowadzenia dodatkowych badań.


http://www.poradnikzdrowie.pl/sprawdz-sie/niezbednik-pacjenta/wyjazd-do-sanatorium-procedury-krok-po-kroku_41384.html

Bunondol, ulotka, Synonimy Buprenorphine Buprenorfiini; Buprenorfin; Buprenorfina; Buprenorfinas; Buprénorphine; Buprenorphinum

BUNONDOL

(Buprenorphinum)
0,2 mg, tabletki podjęzykowe
0,4 mg, tabletki podjęzykowe
Jedna tabletka zawiera substancję czynną: odpowiednio 0,2 mg lub 0,4 mg buprenorfiny (w postaci buprenorfiny chlorowodorku) oraz
substancje pomocnicze: laktozę jednowodną, skrobię kukurydzianą, powidon K-25, magnezu stearynian.
Opakowania
Tabletki podjęzykowe 0,2 mg: 60 sztuk.
Tabletki podjęzykowe 0,4 mg: 30 sztuk.
Nazwa i adres podmiotu odpowiedzialnegoWarszawskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa S.A.
ul. Karolkowa 22/24; 01-207 Warszawa
Spis treści ulotki:
  1. Co to jest lek Bunondol i w jakim celu się go stosuje
  2. Zanim zastosuje się lek Bunondol
  3. Jak stosować lek Bunondol
  4. Możliwe działania niepożądane
  5. Przechowywanie leku Bunondol
  6. Inne informacje

1. Co to jest lek Bunondol i w jakim celu się go stosuje

Lek zawiera buprenorfinę, substancję zaliczaną do grupy opioidowych leków przeciwbólowych, działającą silnie i długotrwale przeciwbólowo.
Bunondol stosuje się w bólach różnego pochodzenia, umiarkowanych do silnych.

2. Zanim zastosuje się lek Bunondol

Nie należy stosować leku Bunondol, jeśliStwierdzono nadwrażliwość na substancję czynną, inne opioidowe leki przeciwbólowe lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.
Zachować szczególną ostrożność stosując lek Bunondol, jeśli:
  • pacjent choruje na choroby układu oddechowego (np. astmę) lub stosuje leki przeciwhistaminowe, pochodne fenotiazyny, uspokajające, nasenne, przeciwdepresyjne np. inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), ponieważ może wystąpić zahamowanie oddychania lub obniżenie ciśnienia tętniczego;
  • pacjent doznał w przeszłości urazu głowy lub nastąpiły zmiany wewnątrzczaszkowe, w wyniku których możliwy jest wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego;
  • u pacjenta występują: choroby utrudniające odpływ żółci, niedoczynność tarczycy, zaburzenia czynności płuc, niewydolność kory nadnerczy (np. choroba Addisona), myasthenia gravis, zaburzenia czynności ośrodkowego układu nerwowego, psychozy, przerost gruczołu krokowego lub zwężenie cewki moczowej, alkoholizm, skrzywienie kręgosłupa;
  • pacjent jest uzależniony od opioidów lub osłabiony.
Należy skonsultować się z lekarzem, nawet jeśli powyższe ostrzeżenia dotyczą sytuacji występujących w przeszłości.
Zachowanie szczególnej ostrożności u niektórych szczególnych grup stosujących lek
Stosowanie leku Bunondol u dzieci

Podczas stosowania leku u dzieci należy kontrolować, czy tabletka została prawidłowo umieszczona pod językiem. Tabletki podjęzykowe nie są przeznaczone dla dzieci w wieku poniżej 6 lat.
Stosowanie leku Bunondol u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątrobyZaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.
Stosowanie leku Bunondol u pacjentów w podeszłym wiekuZaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania leku u pacjentów w podeszłym wieku.
Ciąża
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza.

Nie zaleca się stosowania leku u kobiet w ciąży.
Karmienie piersią
Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza.

Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka karmi piersią.
Prowadzenie pojazdów i obsługa maszynLek zaburza zdolność prowadzenia i obsługi maszyn. Nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn, jeżeli wystąpią objawy zmniejszające sprawność (patrz punkt 4).
Stosowanie innych lekówNależy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, nawet tych, które wydawane są bez recepty.

  • Buprenorfina nasila działanie leków uspokajających, nasennych, środków działających na ośrodkowy układ nerwowy, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.
  • Przemianę buprenorfiny hamują leki takie jak gestoden (składnik środków antykoncepcyjnych), troleandomycyna (antybiotyk), ketokonazol (lek przeciwgrzybiczy), norfluoksetyna (produkt przemiany leku przeciwdepresyjnego - fluoksetyny), rytonawir, indynawir, sakwinawir (leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu HIV/AIDS).
  • Leki takie jak fenobarbital, karbamazepina, fenytoina (leki przeciwpadaczkowe), ryfampicyna (antybiotyk) zmniejszają stężenie buprenorfiny.
  • Alkohol nasila wpływ buprenorfiny na ośrodkowy układ nerwowy.
  • Leki cholinolityczne zmniejszają ilość śliny i utrudniają przyjmowanie preparatów podjęzykowych.

3. Jak stosować lek Bunondol

Bunondol należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza.
W przypadku wątpliwości należy ponownie skontaktować się z lekarzem.
Tabletkę należy włożyć pod język i trzymać do momentu całkowitego rozpuszczenia.
Tabletek nie należy rozgryzać ani połykać.
W przypadku suchości w jamie ustnej, przed włożeniem tabletki przepłukać usta wodą.
Dorośli i dzieci powyżej 12 latJednorazowa dawka przeciwbólowa wynosi 0,2 mg do 0,4 mg.
W miarę potrzeby stosuje się 0,2 mg do 0,4 mg co 6 do 8 godzin.
W premedykacji podaje się podjęzykowo 0,4 mg na 2 godziny przed zabiegiem.
U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.
Dzieci od 6 do 12 latW bólach różnego pochodzenia:
dzieci o masie ciała 16-25 kg: 0,1 mg;
dzieci o masie ciała 25-37,5 kg: 0,1 mg do 0,2 mg;
dzieci o masie ciała 37,5-50 kg: 0,2 mg do 0,3 mg.
Zalecane dawki należy podawać co 6 do 8 godzin.
U dzieci należy kontrolować, czy tabletka została prawidłowo umieszczona pod językiem.
Tabletki podjęzykowe nie są przeznaczone dla dzieci poniżej 6 lat.
W przypadku wrażenia, że działanie leku Bunondol jest za mocne lub za słabe, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza.
W przypadku zastosowania większej dawki leku Bunondol niż zalecanamogą wystąpić: senność, nudności, wymioty, znaczne zwężenie źrenic, zahamowanie czynności układu oddechowego (trudności z oddychaniem).
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
W przypadku pominięcia dawki leku BunondolNależy ściśle stosować się do zaleconego dawkowania. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Po przerwaniu leczenia lekiem Bunondol mogą wystąpićobjawy uzależnienia. Przypadki takie odnotowywano sporadycznie i miały łagodny przebieg.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Bunondol może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Odnotowano nudności, wymioty, zawroty głowy i senność – występowały one częściej u pacjentów leczonych ambulatoryjnie. Omamy (halucynacje) i inne działania niepożądane o podobnym charakterze stwierdzano rzadziej po zastosowaniu buprenorfiny niż po zastosowaniu innych leków mających ten sam mechanizm działania.
U pacjentów w podeszłym wieku jest większe prawdopodobieństwo wystąpienia tego rodzaju działań niepożądanych.
Może wystąpić niedociśnienie tętnicze prowadzące do omdleń.
Wysypki, ból głowy, zaburzenia oddawania moczu, zaburzenia widzenia występowały sporadycznie.
Rzadko, po zastosowaniu jednorazowej dawki, odnotowywano reakcje alergiczne o ciężkim przebiegu. Buprenorfina sporadycznie wywoływała zahamowanie oddychania.
Odnotowywano przypadki skurczu oskrzeli, obrzęku naczynioruchowego i wstrząsu anafilaktycznego.
U niektórych osób w czasie stosowania leku Bunondol mogą wystąpić inne działania niepożądane. W przypadku wystąpienia objawów niepożądanych, także niewymienionych w tej ulotce, należy poinformować o nich lekarza.

5. Przechowywanie leku Bunondol

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25○C.
Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Nie należy stosować leku Bunondol po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

6. Inne informacje

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego:
Warszawskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa S.A.
ul. Karolkowa 22/24; 01-207 Warszawa
tel. (22) 691 39 00
Data opracowania ulotki: 09.11.2007


Bunondol

tabletki podjęzykowe
Substancja czynna:
Buprenorphine
Kod ATC:
N 02 A E 01

Synonimy

Buprenorphine Buprenorfiini; Buprenorfin; Buprenorfina; Buprenorfinas; Buprénorphine; Buprenorphinum
Trymestr 1,2,3. kobieta_karmiaca ikodoping ikoprowadzenie_pojazdow iko
Wskazania (opracowanie własne):
ból

niedziela, 5 lipca 2015

osteopatia, rehabilitacja kręgosłupa

Co to jest osteopatia?
Jest to postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne oparte na zabiegach manualnych dotyczących ogólnie dysfunkcji stawowej i tkankowej w zakresie udziału tych dysfunkcji w pogorszeniu się (lub utrzymaniu się) choroby.
Co to jest medycyna osteopatyczna?
Jest to kompletny system opieki zdrowotnej. Zgodnie z filozofią leczy się całego człowieka a nie tylko objawy. Kładzie się nacisk na wzajemne relacje między strukturą a funkcją oraz zdolnością organizmu do samoleczenia.
Czy medycyna osteopatyczna może być nazwana alternatywną?
Nie, medycyna osteopatyczna nie jest alternatywna. Istnieje ona od 125 lat. Jest to kompletny system opieki zdrowotnej oparty na  filozofii leczenia całego pacjenta. W USA D.O. (doktor osteopatii)  jest całkowicie przeszkolonym lekarzem. W Europie D.O (dyplomowany osteopata) jest osobą, która ukończyła szkołę osteopatii  w systemie podyplomowym przeznaczoną dla lekarzy i fizjoterapeutów, obejmującą minimum 1000 godzin zajęć (zgodnie z zaleceniami Europejskiej Federacji Osteopatii). Nasza filozofia skupiona jest na opiece nad pacjentem zapewniającej komfort życia bez bólu.
Kto może praktykować osteopatię?
Zgodnie z rozporządzeniami Europejskiej Federacji Osteopatii, osteopatię mogą praktykować tylko lekarze i fizjoterapeuci,  którzy ukończyli system szkoleń podyplomowych (minimum 5 lat lub 1000 godzin  zajęć teoretycznych, praktycznych, klinicznych) prowadzonych w szkołach osteopatii akredytowanych przez narodowe organizacje osteopatii (w Polsce Towarzystwo Osteopatów Polskich). W Wielkiej Brytanii istnieje system czteroletnich studiów dziennych dających tytuł D.O.
W jaki sposób leczymy?
Osteopata pracuje w zdecydowanej mierze  poprzez system nerwowo-mięśniowo-szkieletowy, wykorzytując głównie terapię stawów, mięśni, powięzi, nerwów, naczyń oraz zwracając  szczególną uwagę na to, w jaki sposób organy wewnętrzne wpływają na cały system i jaki on ma wpływ na nie. W stawianiu diagnozy i planowaniu terapii bierze się pod uwagę także czynniki psychologiczne i aspekt socjalny .
  • Zabiegi osteopatyczne są bezbolesne, ryzyko ich stosowania jest minimalne.
  • Osteopata bada poprzez dokładną analizę ruchu, postawy pacjenta oraz poprzez dotyk.
  • Czasami zalecane jest wykonanie dodatkowych badań takich jak zdjęcia RTG czy rezonans magnetyczny itp.
  • Najczęściej konieczne jest około 3 do 6 wizyt (nie dotyczy to chorób postępujących )
  • Osteopata zaleca czasami wykonywanie specjalistycznych ćwiczeń bądź przestrzeganie specjalnej diety.
Działy osteopatii
  • osteopatia narządu ruchu
  • osteopatia trzewna
  • osteopatia czaszkowo-krzyżowa
  • osteopatia ginekologiczna
  • osteopatia pediatryczna
Co leczymy?
  • Bóle narządu ruchu takie jak: bolesny bark, łokieć tenisisty, stany zapalne stawów biodrowych, kolanowych itp.; bóle kręgosłupa, rwa kulszowa, ramienna.
  • Bóle migrenowe i napięciowe głowy.
  • Astmę, bóle pooperacyjne , bóle w okresie ciąży i bóle miesiączkowe, zaparcia.
  • Urazy sportowe i przeciążeniowe związane z charakterem pracy.
  • Problemy pediatryczne, wspomagamy leczenie mózgowego porażenia dziecięcego
  • Bardzo często leczymy stany, których nie mogą wyleczyć tradycyjne systemy terapeutyczne.

http://www.osteopaci.pl/


sobota, 4 lipca 2015

Mielopatia (mielopatia szyjna)

Mielopatia to choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa szyjnego atakująca głównie rdzeń kręgowy. Ciągły ucisk nie tylko poważnie osłabia mięśnie, ale czasem prowadzi do całkowitego porażenia kończyn. Schorzenie zwykle rozwija się bardzo długo, a zlekceważenie pierwszych objawów lub nieprawidłowo prowadzone leczenie może doprowadzić do trwałego kalectwa.

Przyczyn ucisku na rdzeń lub otaczające go naczynia nerwowe może być wiele. Mielopatia bardzo często towarzyszy lub jest konsekwencją nieleczonych innych chorób kręgosłupa . Schorzenie pojawia się u cierpiących na zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego lub reumatoidalne zapalenie stawów. Mielopatia bywa też powikłaniem po urazie szyi, jest ona szczególnie niebezpieczna u osób starszych, chorych na osteoporozę lub nadużywających glikokortykosteroidów. Schorzenie bardzo rzadko pojawia się na skutek choroby nowotworowej. Mielopatia jest schorzeniem postępującym i nieuleczalnym.

Objawy

Mielopata może zaatakować niemal każdy fragment odcinaka szyjnego, jednak najczęściej zmiany chorobowe obejmują jego dolną część. Pierwszymi objawami mielopatii są niedowład oraz osłabienie napięcia mięśniowego w obrębie szyjnego odcinka kręgosłupa. Ogromna część pacjentów skarży się na:

- bóle szyi oraz głowy

- zawroty głowy , omdlenia

- u niektórych pacjentów pojawiają się problemy z nietrzymaniem moczu oraz stolca.

Choroba zazwyczaj postępuje bardzo powoli, a pierwsze niepokojące objawy jak drętwienie rąk , osłabienie mięśni czy kłopoty z utrzymaniem przedmiotów w dłoni bywają bagatelizowane.

Diagnoza

W celu potwierdzenia mielopatii wykonuje się głównie badania obrazowe tj. tomografię komputerową oraz rezonans magnetyczny kręgosłupa szyjnego. Na ich podstawie można ocenić skale oraz rodzaj zmian chorobowych umiejscowionych w okolicy rdzenia kręgowego.
Leczenie

Mielopatia wymaga leczenia operacyjnego. Chirurg usuwa zniszczony chorobą fragment kręgosłupa i zastępuje go implantem, który pozwala przywrócić w pewnym stopniu dotychczasową sprawność. Każdy z pacjentów wymaga zabiegów rehabilitacyjnych.

http://zdrowie.gazeta.pl/Zdrowie/1,101580,12642104,Mielopatia__mielopatia_szyjna_.html

Naproxen (tabletki) - Naproxenum - zastosowanie i działanie lecznicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne NLPZ

Wskazania:

Reumatoidalne zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów, młodzieńcze przewlekłe zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie ścięgien i kaletek maziowych. Napad dny moczanowej. Można stosować również jako lek przeciwbólowy w bólach o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu, np. w bolesnym miesiączkowaniu.

Dawkowanie:

Doustnie. Dawkę i częstotliwość przyjmowania leku w dawce 500mg, 250mg oraz 200mg w opakowaniach po 20, 30 i 50 sztuk ustala lekarz.   Bez recepty dostępny lek w dawce 200mg i opakowaniu po 10 sztuk. Dawkowanie: Dorośli: doraźnie w zwalczaniu bólu - 2 tabletki jednorazowo, następnie 1 tabletkę co 6-8 godzin (w razie konieczności); w schorzeniach reumatoidalnych i bólach przewlekłych - 2 tabletki dziennie, w ostrych stanach dawkę zwiększyć do 3-5 tabletek dziennie w dawkach podzielonych.   Uwaga! W trakcie leczenia nie należy spożywać alkoholu. Ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku.   Zapoznaj się z właściwościami leku opisanymi w ulotce przed jego zastosowaniem.   Przed zastosowaniem leku należy sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu (etykiecie). Nie należy stosować leku po terminie ważności. Przechowuj lek w szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci, zgodnie z wymogami producenta.

Możliwe skutki uboczne:

Objawy ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, bóle brzucha. Reakcje skórne: zaczerwienienia skóry, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy. Nerki: śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy. Objawy neurologiczne: drgawki, ból i zawroty głowy, zaburzenia snu, trudności z koncentracją, szum w uszach. Układ krwionośny: zmiany w obrazie morfologicznym krwi, przyspieszenie akcji serca. Ponadto szumy uszne, osłabienie słuchu, zawroty głowy.   Występowanie po zastosowaniu leku takich działań niepożądanych jak np.: senność, zawroty głowy, może stwarzać niebezpieczeństwo związane z prowadzeniem pojazdów oraz obsługą maszyn.

Poinformuj lekarza:

Gdy masz nadrważliwość na naproksen, kwas acetylosalicylowy, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne lub jakąkolwiek substancję pomocniczą preparatu, chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, skazę krwotoczną, zaburzenia funkcji nerek i/lub wątroby, astmę i inne choroby alergiczne przebiegające ze skłonnością do skurczu oskrzeli.   Gdy przyjmujesz inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), fenytoinę, hydantoinę, sulfonamidy oraz leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonylomocznika) i przeciwzakrzepowe, leki obniżające ciśnienie, leki moczopędne, glikozydy nasercowe, kortykosteroidy, cyklosporynę oraz chinolony, metotreksat, probenecyd, ranitydynę, sukralfat, tlenek i wodorotlenek magnezu, wodorotlenek glinu oraz cholestyraminę, mifepriston. Ponadto należy poinfromować lekarza o wszystkich ostatnio przyjmowanych lekach, nawet tych dostępnych bez recepty.   Gdy jesteś lub przypuszczasz, że jesteś w ciąży, a także gdy karmisz piersią. W pierwszym i drugim trymestrze stosować jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Nie stosować w trzecim trymestrze ciąży i w okresie karmienia piersią. Naproksen jest wydzielany z mlekiem kobiecym. Ze względu na możliwe działania niepożądane u dziecka kobieta przyjmująca naproksen nie powinna karmić piersią.


http://www.doz.pl/leki/p1186-Naproxen_tabletki