Kapoplastyka. Nowoczesne techniki leczenia operacyjnego choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego
Leczenie chirurgiczne OA Najpopularniejszym sposobem leczenia zmian zwyrodnieniowych biodra jest całkowita endoprotezoplastyka stawu. W zależności od wieku i stanu tkanki kostnej preferuje się implanatację bezcementową (w wieku poniżej 65 r. życia, a ostatnio nawet do 75 r.ż.) oraz cementową (powyżej 75 r. życia, przy znacznej osteoporozie, w RZS). Endoprotezy klasyczne składają się z panewki (wkręcanej, wbijanej rozporowo, osadzanej na cement kostny) oraz trzpienia udowego wprowadzanego w jamę szpikową kości udowej zakończonego główką o średnicy 28 lub 32 mm. Pomiędzy powierzchniami metalowymi wprowadzana jest wkładka najczęściej polietylenowa. Problemy w żywotności takiej endoprotezy wynikaja z uszkodzeń i ścierania sie polietylenu, oraz wyważania się panewki lub trzpienia udowego. W znacznym stopniu wiąże się to z niezbyt anatomicznym funkcjonowaniem stawu. W prawidłowym biodrze średnica głowy waha się od 42 do 70 mm i wektory sił stabilizatorów biodra przenoszą naciski rozkładające się na znacznej powierzchni. Przy zastosowaniu główek 28 lub 32 mm biomechanika stawu ulega pewnemu uproszczeniu. Wykonywanie ruchów krańcowych (zgięcie, przywiedzenie) wyważa główkę protezy z panewki mogąc powodować zwichnięcie lub przyspieszać obluzowanie. Od kilkunastu lat chirurdzy poszukują rozwiązań bardziej fizjologicznych i takim kompromisem wydaję się być kapoplastyka biodra. Jest to endoprotezoplastyka całkowita stawu zastepująca powierzchnie styczne metalem o niskiej ścieralności. Zaletą metody jest pozostawienie warunków zborności stawu niemal anatomicznych. Panewka osadzana jest rozporowo praktycznie po wyfrezowaniu jedynie resztek chrząstki i warstwy podchrzestnej. Kapa osadzana jest z zastosowaniem cementu po opracowaniu głowy (wyfrezowanie chrząstki i uformowanie szkieletu głowy w stożek). Komponenta udowa nie wnika do kanału szpikowego, nie usuwa sie szyjki kości udowej (zachowując m.in. własną antetorsję), nie skraca się długości szyjki i całej kończyny i nie stosuje sie polietylenowej wkładki. Warunki zwartości stawu pozostają takie jak w biodrze prawidłowym. Biorąc pod uwagę minimalne zaburzenia biomechaniczne spodziewany okres żywotności implantu powinien sięgać 30 lat. Kto jest kandydatem do zastosowania kapoplastyki? Wszelkie przypadki artrozy stawu bez wyraznej deformacji warunków biomechanicznych, wiek poniżej 65-tego roku życia, wysokie oczekiwania odnośnie sprawnosci fizycznej po zabiegu. Nadwaga (konwencjonalne protezy niechętnie zakłada się osobom o wadze powyżej 120 kg). Warunkowo stosuję się tą technikę po 65-tym roku życia, w zniekształceniach stawu (np. podysplastycznych), w zmianach pourazowych panewki (złamania krawędzi) oraz głowy. Przeciwskazaniem do zabiegu jest martwica aseptyczna głowy kości udowej, zaawansowana osteoporoza, procesy zapalne w stawie. Szczególną zaletą kapoplastyki jest znacznie szybszy powrót do sprawności samoobsługowej po zabiegu. Większość pacjentów funkcjonuje lokomocyjnie po 4-7 dniach, prowadzi samochód po 4 tygodniach, a praktycznie zapomina o operacji i wraca do aktywności sprzed zabiegu po 3 miesiącach. Zaobserwowano mniejszą tendencję do powikłań zakrzepowo-zatorowych (nie penetruje się jamy szpikowej kości udowej, szybkie uruchomienie pompy mięśniowej w kończynie). |
sobota, 21 maja 2016
Kapoplastyka. Nowoczesne techniki leczenia operacyjnego choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz