kolana szpotawe

Kolana szpotawe to schorzenie kości, które występuje częściej niż kolana koślawe. Choroba występuje w wieku dziecięcym i zwykle obejmuje obie strony kończyny. Również u starszych kobiet mogą wystąpić kolana szpotawe – są to wtedy objawy zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych stawów. Często kolana spotawe mogą być wynikiem krzywicy. Do rozwoju choroby przyczyniają się błędy w rozwoju kośćca oraz nieprawidłowo zagojone złamania kości.

Spis treści

1. Przyczyny i profilaktyka kolan szpotawych
2. Objawy kolan szpotawych
3. Rozpoznanie i leczenie kolan szpotawych

1. Przyczyny i profilaktyka kolan szpotawych

Kolana szpotawe powstają głównie jako wynik krzywicy lub choroby Blounta. Mogą pojawić się też u dzieci z nadwagą, które zbyt wcześnie chodziły – nadwaga bowiem jest zbyt dużym obciążeniem dla miękkiego kośćca dziecka. Ponadto do wystąpienia kolan szpotawych przyczynia się nieprawidłowy rozwój kości, niewłaściwie zagojone złamania oraz zatrucia ołowiem lub fluorkiem. Dziecko z tą chorobą powinno być pod opieką ortopedy i pediatry. Jak uniknąć kolan szpotawych? Nie ma jednego sposobu profilaktyki tej dolegliwości. Rodzice powinni zadbać o to, by ich dzieci spędzały wystarczająco dużo czasu na słońcu oraz by w diecie maluchów nie zabrakło witaminy D. W ten sposób ryzyko kolan szpotawych oraz krzywicy będzie znacznie mniejsze.

2. Objawy kolan szpotawych

Po czym można poznać kolana szpotawe?

• Jeśli dziecko stoi wyprostowane ze złączonymi stopami i kostkami, kolana się nie stykają.
• Niełączenie kolan jest symetryczne.
• Brak łączenia się kolan podczas stania ze złączonymi stopami utrzymuje się po trzecim roku życia.
• Można zaobserwować rozciągnięcie więzadła pobocznego strzałkowego.
• Więzadło poboczne piszczelowe jest krótsze.
• Doszło do przykurczenia zginaczy i rozciągnięcia mięśni strzałkowych oraz mięśnia dwugłowego uda.
• W stawach kolanowych występuje przeprost.
• W stawach biodrowych następuje skręcenie kończyn do wewnątrz.
• Kłykcie przyśrodkowe są odsunięte od siebie na odległość większą niż 3 cm.

3. Rozpoznanie i leczenie kolan szpotawych

Lekarze są zwykle w stanie stwierdzić szpotawość kolan na tak zwany „pierwszy rzut oka”. Odległość pomiędzy kolanami mierzy się u dziecka, które leży. Aby wykluczyć krzywicę, przeprowadza się badanie krwi. Niekiedy konieczne jest także wykonanie zdjęcia rentgenowskiego. Wskazaniami do prześwietlenia są:

• wiek dziecka powyżej trzech lat,
• pogarszający się stan kolan – odległość między kolanami zwiększa się,
• brak symetrii,
• przypuszczenie innej choroby.

Nawet jeśli diagnoza jest bezdyskusyjna, w większości przypadków nie stosuje się żadnego leczenia. Jest ono konieczne jedynie w naprawdę ciężkich przypadkach. Zazwyczaj rodzice dziecka otrzymują zalecenie, by przynajmniej raz na pół roku pojawić się z maluchem na wizycie kontrolnej. Jeśli stan kolan jest poważny lub gdy dziecko choruje także na inną chorobę, opcją stają się specjalne buty ortopedyczne, klamry lub opatrunki gipsowe. Nie wiadomo jednak do końca, jak bardzo są skuteczne. Czasami jedynym wyjściem jest operacja, która ma za zadanie pomóc nastolatkom z ciężkimi postaciami kolan szpotawych. Zwykle rezultat zabiegu jest dobry, a pacjent nie ma problemu z chodzeniem. Warto pamiętać, że nieleczone kolana szpotawe nie ustępują samoistnie i mogą doprowadzić do artretyzmu w kolanach lub biodrach. Dlatego też, jeżeli zauważyłeś u swojego dziecka utrzymującą się szpotawość kolan po ukończeniu trzeciego roku życia, nie zwlekaj z wizytą u lekarza.

https://portal.abczdrowie.pl/kolana-szpotawe

korekcja nosa, operacja nosa

Niezgrabny nos może szpecić nawet najpiękniejsze rysy twarzy. Jest to bardzo charakterystyczny element wyglądu i to na nim najczęściej skupia się uwaga innych osób. Kształt nosa może być uwarunkowany genetycznie, ale może też zmienić się w wyniku uszkodzenia fizycznego, na przykład złamania, lub w wyniku procesu starzenia się. Estetyka nosa ma jednak znaczenie drugoplanowe. Nos przede wszystkim musi być w pełni funkcjonalny, a niekiedy jego wewnętrzna budowa znacznie utrudnia oddychanie. Zatem korekta nosa może przyczynić się do poprawy jego funkcjonalności zewnętrznej oraz wewnętrznej. Dzięki zabiegowi chirurgicznemu osiągnąć można:

• wielkość nosa proporcjonalną do reszty twarzy
• odpowiednią szerokość i profil grzbietu nosa
• odpowiedni kształt czubka nosa
• odpowiedni kąt pomiędzy nosem a górną wargą
• odpowiednią szerokość nozdrzy

	Zdjęcia przed	i po zabiegu

Przygotowanie

Pacjent przystępując do zabiegu powinien posiadać prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych oraz ogólny dobry stan zdrowia. U kobiet zabieg przeprowadzany jest po skończonej miesiączce. Na tydzień przed zabiegiem nie zaleca się zażywania środków rozrzedzających krew, takich jak Aspiryna. Należy również ograniczyć palenie papierosów. Osoby cierpiące na cukrzycę, niedokrwistość, ropne zapalenie zatok oraz skazy krwotoczne nie są odpowiednimi kandydatami do zabiegu korekty nosa.

Zabieg

Zabieg plastyki nosa polega na korekcji części chrzęstnej oraz kostnej. W większości przypadków nacięcia wykonywane są wewnątrz otworów nosowych, dzięki czemu są w późniejszym okresie praktycznie niewidoczne. Jedynie w sytuacji rozległych operacji, kiedy niezbędny jest bezpośredni dostęp do tkanek nosa, konieczne jest wykonanie również nacięcia u podstawy skóry między nozdrzami. Następnie oddziela się skórę nosa od układu chrzęstno-kostnego. Na uwolnionym w ten sposób obszarze wykonuje się odpowiednie modyfikacje, aż do uzyskania pożądanego efektu. Niekiedy, konieczny jest przeszczep części chrzęstnych. Potrzebny materiał pobierany jest z przegrody nosowej lub ucha. Na koniec, w miejscu cięć na skórze oraz błonie śluzowej, zakładane są szwy rozpuszczalne. Konieczne jest również założenie opatrunku usztywniającego i podtrzymującego nowy kształt nosa wykonanego z gipsu lub tworzywa sztucznego. Otwory nosowe zabezpiecza się setonami nosowymi (opatrunkami wykonanymi z gazy). Zabieg trwa około 1-2 godziny. Po operacji pacjent pozostaje w klinice przez okres jednego dnia.

Znieczulenie

W zależności od stopnia skomplikowania zabiegu stosuje się znieczulenie miejscowe lub ogólne.
Przebieg pooperacyjny
Zabieg plastyki nosa jest jednym z tych zabiegów, na efekty którego pacjent musi czekać nawet do 6 miesięcy. Po zabiegu pacjent odczuwa spory dyskomfort związany z obrzękiem nosa, a nawet całej twarzy i towarzyszącym mu bólem pooperacyjnym. Ból może dotyczyć nie tylko okolicy operowanej, ale również głowy i innych części twarzy. W przypadku silnych dolegliwości można stosować środki przeciwbólowe w uzgodnieniu z lekarzem prowadzącym. Po dwóch dobach od zabiegu usuwane są setony nosowe, a po 7 dniach ściągany jest opatrunek usztywniający. Obrzęki i zasinienia mogą utrzymywać się do 4 tygodni, aby przyspieszyć ten proces zaleca się stosowanie zimnych okładów. Przez około 2 -3 miesiące należy unikać skrajnych temperatur, gdyż po operacji nos jest bardzo wrażliwy na zmiany temperatur. W tym czasie należy unikać również wysiłku fizycznego i chronić nos przed urazami. Przez okres 3 tygodni po zabiegu nie jest wskazane noszenie okularów.
Powikłania
Plastyka nosa, jak każdy zabieg chirurgiczny, obarczona jest ryzykiem pojawienia się powikłań. Do typowych należą krwiaki, infekcje oraz przedłużające się obrzęki. Pacjent powinien być świadomy faktu, że po zabiegu odczucia związane z wdychaniem powietrza mogą się nieco zmienić. Może również dojść do przerostu blizny, asymetrii nosa oraz zmiany kolorytu jego skóry. Stosowanie się do zaleceń pooperacyjnych znacznie minimalizuje ryzyko wystąpienia jakichkolwiek powikłań po zabiegu.

http://www.klinikasfera.pl/korekcja-nosa

jałowa martwica kości

Jałowa martwica kości to zespół chorobowy polegający na powstawaniu zmian martwiczych tkanki kostnej bez udziału chorobotwórczych drobnoustrojów. Objawia się bolesnością w pachwinie, biodrze, pośladku i krzyżu. Wymaga szybkiej diagnozy lekarza-ortopedy i leczenia.

Przyjmuje się, że jałowa martwica kości to zaburzenie ukrwienia określonego obszaru tkanki kostnej.

Jałowa martwica kości - objawy

Chory uskarża się na dolegliwości bólowe, które powoli narastają i ustępują po wypoczynku. Może pojawić się również ograniczenie zakresu ruchów w bezpośrednim stawie. Jeśli zmiana dotyczy kończyny dolnej, może wystąpić utykanie podczas chodzenia. Miejscowo występuje bolesność uciskowa, może też pojawić się obrzęk i ograniczenie ruchów stawu dotkniętego chorobą.

Jałowa martwica kości - rozpoznanie

Jałową martwicę kości ustala się na podstawie badania radiologicznego. Nieleczona jałowa martwica kości może spowodować destrukcję stawu biodrowego, bowiem właśnie ta część ciała najczęściej jest atakowana przez chorobę. To w konsekwencji może doprowadzić do zmian zwyrodnieniowych stawu biodrowego, wymagających interwencji chirurgicznej i wszczepienia endoprotezy.
Chory na jałową martwicę kości przede wszystkim powinien dużo odpoczywać. Nie powinien przesilać chorej kończyny, a w przypadku silnego bólu stosować środki przeciwbólowe.

Jałowa martwica kości - leczenie

W przypadku jałowej martwicy kości leczenie jest długotrwałe i polega na ochronie obumarłej kości przed niekorzystnymi obciążeniami mechanicznymi (zapobiegającymi zgnieceniu nasad), przez co stwarza się warunki do odbudowy martwej kości z możliwie najmniejszymi odchyleniami od stanu prawidłowego. Jeśli zmiany dotyczą kończyny dolnej, np. kości udowej, odciążanie uszkodzonego stawu musi być całkowite.

Jałowa martwica kości - rokowania

Jałowa martwica trwa od roku do 4 lat w zależności od wieku dziecka, w którym wystąpiła. W warunkach korzystnych kończy się bez trwałych następstw, zwłaszcza gdy dotyczy martwic pozastawowych. Jeżeli są to zmiany stawowe, zwłaszcza kończyny dolnej, prognoza jest mniej korzystna i zależy od wczesnego rozpoczęcia i konsekwentnego leczenia, rozległości zmian i ich lokalizacji.

http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/kregoslup/jalowa-martwica-kosci-czyli-martwica-tkanki-kostnej_38549.html

artroskopia kolana

Artroskopia to popularna, małoinwazyjna metoda leczenia stawów. Blizny po zabiegu są mniej widoczne, niż w przypadki tradycyjnej operacji a ryzyko infekcji jest mniejsze, jest to również metoda mniej obciążająca stawy i wymagająca krótszej rekonwalescencji. Zabieg, trwający od 45 minut do półtorej godziny, jest wykonywany w warunkach szpitalnych (operacyjnych), w znieczuleniu dolędźwiowym lub rzadziej, ogólnym. Metoda ta pozwala na chirurgiczne zajrzenie do wnętrza stawu kolanowego (najczęściej wykonywane badania), barkowego, biodrowego, skokowego ale także do łokcia, nadgarstków, jak i do stawów rąk. Zabieg służy do znalezienia przyczyny problemów takich, jak ból, obrzęk, zapalenie, a także wykonuje się go w przypadku uszkodzeń więzadeł lub chrząstki.

Artroskopia kolana polega na wprowadzaniu urządzenia zwanego artroskopem (jest to kamera wysokiej rozdzielczości z własnym źródłem światła) poprzez dwa niewielkie nacięcia w okolicy stawu. Chirurg na monitorze śledzi obraz wysyłany z urządzenia. Za pomocą specjalnych, miniaturowych narzędzi, możliwa jest naprawa uszkodzonych obszarów. Czasem, w celu złagodzenia objawów choroby, stosuje się płukanie stawów.

Po zabiegu pacjent zwykle wraca do domu w ciągu tego samego dnia lub w dniu następnym. Same nacięcia i zabieg artroskopii kolana (lub innego stawu) są bezbolesne, natomiast w obrębie stawu przez parę tygodni może występować obrzęk i dyskomfort. Po zabiegu lekarz zaleci pacjentowi odpowiednie postępowanie. W zależności od operowanego stawu, może być też niezbędne krótkotrwałe unieruchomienie stawu.

Zalety metody artroskopowej:

• mała inwazyjność,
• niewielkie nacięcia - niewielkie blizny,
• krótki czas pobytu w szpitalu
• szybki powrót do aktywności,
• duża dokładność dzięki temu, że obraz oglądany przez chirurga jest powiększony
• mozliwość oceny funkvjonowania stawu podczas ruchu.

operacja kolana

Operacja wymiany stawu kolanowego przeprowadzana jest w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym (rdzeniowym) i jest dla Ciebie całkowicie bezbolesna. Anestezjolog wybierze najlepszą dla Ciebie metodę znieczulenia i dokładnie ją z Tobą omówi. Operacja trwa od ok. 1 1/2 do 2 godzin. Dostępu wykonywany jest w tym samym miejscu dla wszystkich rodzajów protez, czyli z przodu: rzepka odchylana jest na bok, dzięki czemu dobrze widoczne są wszystkie części stawu kolanowego. Procedura jest w zasadzie jednakowa dla wszystkich trzech rodzajów protez. Czynnikiem decydującym o wyborze rodzaju protezy jest stopień uszkodzenia różnych elementów stawu kolanowego. Pozostała chrząstka, zdeformowane kości i łąkotka są usuwane w trakcie operacji. Kość jest przygotowywana przy pomocy odpowiednich wzorników do umieszczenia w niej wybranego rodzaju protezy, jednocześnie wiercone lub
wycinane są punkty mocowania protezy do kości. Używając protezy próbnej sprawdza się położenie i ruchomość stawu kolanowego, po czym następuje wprowadzenie i przytwierdzenie właściwej protezy. Na czas operacji zwykle zatrzymuje się dopływ krwi do kolana. Po zakończeniu operacji w stawie umieszczane są dreny służące do odprowadzania ewentualnej gromadzącej się tam krwi. Na koniec zszywa się poszczególne nacięte warstwy na kolanie.

zwyrodnienia stawów-przyczyny, leczenie, łagodzenie objawów

Zwyrodnienie stawów było kiedyś schorzeniem osób starszych. Obecnie zwyrodnienie stawów dotyczy połowy ludzi po 50. roku życia i stale przybywa coraz młodszych pacjentów. A wszystko zaczyna się od uszkodzenia chrząstki.

Powinny nas zaniepokoić wszelkiego rodzaju strzykania, trzaski, zgrzytania w stawach, a także silny ból przy obciążeniu, np. przy wchodzeniu po schodach, wstawaniu z krzesła, w czasie stania. Ale uszkodzenie chrząstki nie zawsze wiąże się z dolegliwościami (np. wielu sportowców nie odczuwa bólu), dlatego rozpoznanie zwyrodnienia stawów bywa postawione za późno.

Co niszczy chrząstkę stawową

Zniszczenie chrząstki prowadzi do inwalidztwa. Ona jest naturalnym amortyzatorem. Gdy nie spełnia swego zadania, stawy nie mogą działać, bo kości stawu nie przesuwają się względem siebie. Chrząstka zużywa się w sposób naturalny. Z wiekiem traci sprężystość, staje się żółtawa, cieńsza, płyn stawowy ma coraz gorszą jakość i daje mniejszy poślizg. Do jej przedwczesnego zużycia lub uszkodzenia prowadzą wrodzone wady postawy i budowy stawów, zmiany ich osi, np. na skutek przebytej krzywicy lub nie leczonej dysplazji stawu biodrowego. Nie służą jej też wszelkie przeciążenia mechaniczne i mikrourazy, np. podczas uprawiania sportu, zwłaszcza wyczynowego, ale też przy nierozważnej rekreacji i tylko okazjonalnie wykonywanych ćwiczeniach fizycznych.
Uszkodzenie chrząstki może wynikać z rodzaju wykonywanej pracy, dotyczy to np. dekarzy, posadzkarzy, górników. Destrukcyjną rolę odgrywa nadwaga i otyłość, a nawet długotrwały stres, który może wywołać niekorzystne zmiany w mazi stawowej. Przyczyny pierwotne zwyrodnienia nie są poznane. Mówi się o skłonnościach genetycznych, złym składzie chemicznym mazi stawowej, niedostatecznym ukrwieniu stawów, wpływie różnych chorób, m.in. cukrzycy i zaburzeń hormonalnych, zwłaszcza niedoczynności tarczycy.

Zrób to koniecznie

Zapobiegaj urazom

Umiarkowany ruch dostosowany do naszych możliwości najlepiej służy stawom. Ważne jest, by ich nie wykręcać, ale poruszać tylko w płaszczyznach fizjologicznych. Idealny jest rower, a jeśli pływanie, to na plecach lub kraulem (w żabce skręcamy stawy). Trzeba też unikać urazów i systematycznie ćwiczyć mięśnie, pozbyć się nadwagi i otyłości, korygować niesymetryczne przeciążenia kręgosłupa (np. wyrównać podkładką w bucie długość nóg), do pracy na kolanach zakładać ochraniacze, nosić obuwie, które amortyzuje wstrząsy, nie eksploatować nadmiernie stawu w jednej pozycji.

Leczenie zwyrodnienia stawów

Farmaceutyki zawsze dobiera się indywidualnie. Stosuje się preparaty steroidowe, które początkowo wprawdzie przynoszą ulgę, lecz dają skutki uboczne. Często zapisuje się też środki przeciwreumatyczne, np. kwas acetylosalicylowy. Pomaga wstrzykiwanie do stawu kwasu hialuronowego, który jest składnikiem mazi stawowej.
Jeśli nie można wyeliminować przyczyn zużycia stawów, trzeba poprawiać ich funkcjonowanie i łagodzić ból. Ale należy zachować ostrożność w zażywaniu dostępnych bez recepty niesteroidowych leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, polecanych jako przeciwreumatyczne. Uszkadzają one przewód pokarmowy. Warto zastanowić się nad przeciwbólowym zastosowaniem akupunktury.
Preparaty chlorku i chlorowodorku glukozaminy albo siarczanu glukozaminy nie zregenerują chrząstki, mogą tylko przy długotrwałym przyjmowaniu w pewnym stopniu hamować proces jej niszczenia.
Na tkanki stawu dobrze wpływają zabiegi fizykoterapeutyczne - krioterapia, prądy diadynamiczne, magnetoterapia, laser. Jako ostatnia możliwość pozostaje zabieg chirurgiczny.

http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/kregoslup/zwyrodnienie-stawow-przyczyny-leczenie-i-lagodzenie-objawow-zwyrodnien_33633.html

złamania kości udowej

Złamania kości udowej mogą występować w górnym odcinku kości udowej (złamania szyjki i złamania krętarzowe) oraz dotyczyć trzonu i obwodowego końca tej kości. Do częstych złamań kości udowej dochodzi u osób cierpiących na osteoporozę oraz u osób starszych, powyżej 80. roku życia. Przyczyną złamania może być także poważny uraz, poniesiony podczas wypadku komunikacyjnego, oraz niefortunny upadek. 


Spis treści

1. Rodzaje złamań kości udowej

2. Przyczyny złamania kości udowej
3. Leczenie złamania kości udowej

1. Rodzaje złamań kości udowej


Ognisko lityczne w kości udowej

Złamania kości udowej są najgroźniejszymi rodzajami złamań i wiążą się z licznymi komplikacjami.

Złamania górnego odcinka kości udowej (złamanie szyjki kości udowej i złamania krętarzowe) – charakterystyczne są dla osób w starszym wieku, przeważnie kobiet, chorujących na osteoporozę. Aby doszło do złamania, wystarczy drobny uraz, spowodowany np. potknięciem się. Wtedy pojawia się ból po stronie złamania, kończyna jest skręcona. Leczenie jest operacyjne – ma ono zapewnić choremu taką sprawność, jak przed złamaniem. 



Złamania trzonu kości udowej – dochodzi do nich w wyniku urazu bezpośredniego (złamanie wieloodłamowe) lub urazu pośredniego (skośne złamanie spiralne). Objawami są: ból, skręcenie kończyny, nieprawidłowe wygięcie uda, niekiedy zgrubienie uda i bolesny ruch w miejscu złamania. Kończyna powinna zostać unieruchomiona, następnie przeprowadzana jest operacja – stosuje się w niej najczęściej gwóźdź śródszpikowy. 

Złamania obwodowego końca kości udowej – są to ciężkie złamania, które najczęściej powstają w wyniku wypadków komunikacyjnych. Wyróżnia się złamania pozastawowe i śródstawowe. Towarzyszyć im może uszkodzenie więzadeł stawu kolanowego, tętnicy udowej lub podkolanowej, uszkodzenie nerwu strzałkowego. Złamania te wymagają leczenia operacyjnego.


2. Przyczyny złamania kości udowej

Gdy kość udowa ulega złamaniu, powstaje nieznośny ból okolicy biodrowej, uniemożliwiający swobodne poruszanie nogą. Bólowi towarzyszy obrzęk chorego miejsca. Pojawia się również siniak. W przypadku złamania szyjki kości udowej może dojść do nienaturalnego wykręcenia kończyny dolnej. Ponadto może także dojść do skrócenia nogi.
Przyczyny złamania kości udowej:

• wypadki komunikacyjne,
• upadki,
• osteoporoza,
• rak kości,
• uprawianie sportów ekstremalnych,
• przyjmowanie leków sterydowych, obniżających odporność,
• wrodzona kruchość i łamliwość kości,
• choroby układu nerwowego, zwłaszcza mózgu,
• nieprawidłowa dieta, uboga w wapń i białko.

Złamanie kości udowej może wywołać różne powikłania. Ich konsekwencją mogą być częste zapalenia płuc oraz choroby zwyrodnieniowe bioder. Zdarza się, że dochodzi do obumarcia kości bądź uszkodzenia nerwów okolicy złamania. Czasami tworzą się w naczyniach krwionośnych zakrzepy i zatory. W nielicznych przypadkach złamanie kości udowej może doprowadzić do śmierci.

3. Leczenie złamania kości udowej
Specjalista ocenia, czy doszło do złamania, na podstawie zdjęcia rentgenowskiego. Jeśli konieczne jest leczenie operacyjne, wówczas wykonuje się badania dodatkowe (EKG, morfologię). Złamania kości udowej leczy się głównie chirurgicznie, ponieważ tylko ta metoda zapewnia pacjentowi szybki powrót do zdrowia. Podczas operacji fragment kości udowej bywa zastępowany specjalistyczną protezą, niekiedy wystarczy tylko połączenie złamanych części za pomocą śrub lub płyt. Zazwyczaj po 3 dniach od operacji pacjenci próbują stawiać pierwsze kroki z pomocą kuli lub balkoników. Początkowo zaleca się im ograniczoną aktywność fizyczną, tak by nie przemęczali biodra i nogi. Jeśli niemożliwe było zastosowanie leczenia operacyjnego z powodu złego stanu zdrowia, wówczas niezbędne jest założenie na złamaną nogę gipsowego buta derotacyjnego. Ponieważ u osób ze złamaną kością udową często dochodzi do zakrzepicy, podaje się im leki przeciwzakrzepowe. Chorzy otrzymują także środki przeciwbólowe. U niektórych osób konieczna jest także transfuzja krwi.

https://portal.abczdrowie.pl/zlamania-kosci-udowej