ortezy kręgosłupa, pleców, rąk, nóg

Orteza to rodzaj aparatu ortopedycznego, który pełni podobną funkcję, jak gips - utrzymuje staw w jednej, stałej pozycji. Ponadto ortezy są lekkie i ułatwiają poruszanie się. To cechy, których gips nie posiada, dlatego ortezy często są dla niego alternatywą. Jakie są rodzaje, funkcje i zastosowania ortez? Kiedy gips można zastąpić ortezą?

Orteza to rodzaj stabilizatora, który, podobnie jak gips, utrzymuje staw w jednej, stałej pozycji. Element usztywniający w ortezach stanowią poduszki powietrzne, które znajdują się między warstwami tkaniny, a ich miękkie brzegi chronią skórę przed otarciami. Nowoczesne ortezy są wykonane z materiałów, które przepuszczają powietrze i pozawalają na szybsze odprowadzenie wilgoci. Ponadto, dzięki działaniu kompresyjnemu, podnoszą i utrzymują stałą temperaturę wokół danego stawu. Ortezy produkowane są w kilku rozmiarach, w związku z tym bez problemu można dobrać ten odpowiedni. Wyróżnia się trzy rodzaje ortez - sztywne, półsztywne oraz elastyczne.
Podstawową funkcją ortezy jest stabilizacja stawów kończyn i grup mięśni. Dzięki niej możliwe jest unieruchomienie chorego stawu, odciążenie go oraz korygowanie niewłaściwej pozycji ciała. W związku z tym ortezy mogą być używane nie tylko przy urazach, np. skręceniach stawów skokowych czy zerwaniu ścięgna Achillesa, lecz także przy dysfunkcjach neurologicznych, chorobach reumatycznych, jak również po zabiegach operacyjnych.

 

Rodzaje ortez, ich funkcje i zastosowanie

1. Ortezy kręgosłupa

• odcinek szyjny kręgosłupa - do tej grupy zalicza się kołnierze ortopedyczne, które są stosowane przy podejrzeniu urazu kręgosłupa. Kołnierze stosuje się także m.in. w leczeniu schorzeń mięśni szyi i w zmianach zwyrodnieniowych szyjnego odcinka kręgosłupa
• odcinek piersiowy kręgosłupa - do tej grupy zalicza się korektory postawy, takie jak prostotrzymacze i ósemkowe pasy obojczykowe. Prostotrzymacze stosuje się u osób, które m.in. garbią się lub mają kifozę. Z kolei pasy obojczykowe są stosowane głównie u osób po ciężkich uszkodzeniach stawu barkowo-obojczykowego
• odcinek lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa - ortezy, których zadaniem jest stabilizacja tego odcinka kręgosłupa, stosuje się u osób m.in. z zespołem bólowym kręgosłupa lędźwiowego i po złamaniach trzonów kręgów (także w przebiegu osteoporozy).

2. Ortezy kończyn górnych

• stawu barkowego - ich celem jest ustabilizowanie ramienia w pozycji anatomicznej. Stosuje się je w rekonwalescencji po operacjach w obrębie stawu barkowego, jak również przy przeciążeniach ścięgien i naciągnięciach więzadeł. Profilaktycznie mogą je stosować osoby, które podczas wykonywania ciężkiej pracy fizycznej są narażone na przeciążenie mięśni tej części ciała.
• stawu łokciowego i przedramienia pozwalają kontrolować regulację kąta zgięcia i wyprostu stawu łokciowego oraz posiadają funkcję blokady kończyny w wyproście. Tego typu ortezy pełną bardzo ważną rolę przy zespołach bólowych typu łokieć tenisisty i golfisty. Znajdują zastosowanie także jako ochrona przed urazami (w tym celu mogą być stosowane np. przez koszykarzy)
• dłoni i stawu nadgarstkowego - tego typu ortezy wzmacniają słabe i kontuzjowane nadgarstki. Mogą je stosować także osoby zmagające się zespołem cieśni nadgarstka

3. Ortezy kończyn dolnych

• stawu biodrowego i uda pełnią dwie funkcje: unieruchamiają staw biodrowy i pozwalają kontrolować ruch w jego obrębie. Są stosowane m.in. podczas nauki chodzenia u osób po leczeniu operacyjnym
• stawu kolanowego i podudzia - są stosowane nie tylko w celu doleczania już uszkodzonej kończyny (kontuzje i stany zapalne stawu kolanowego i podudzia), lecz także w celu profilaktyki urazów, w związku z tym mogą ich używać osoby uprawiające sport
• stawu skokowego i stopy nie tylko stabilizują i unieruchamiają, lecz także zabezpieczają staw skokowy przed ewentualnymi urazami. Znajdują zastosowanie w rehabilitacji po skręceniach i złamaniach stawu skokowego, zwłaszcza po urazach ścięgna Achillesa, i przy zmianach zwyrodnieniowych stawu skokowego

http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/kregoslup/ortezy-rodzaje-funkcje-i-zastosowanie-ortez_38247.html

fitness dla osób z problemami z kręgosłupem

Zdrowy Kręgosłup Fitness

Ból kręgosłupa to problem, który dotyka coraz większą liczbę osób. Siedzący tryb życia temu nie pomaga. Dlatego też wprowadzamy dla Państwa nowe zajęcia - zdrowy kręgosłup fitness. Spokojne tempo, odpowiednio dobrane ćwiczenia i odpowiednia muzyka czynią te zajęcia atrakcyjnymi dla wszystkich, którzy chcą się zdrowo poruszać, a nie koniecznie przepadają za szybkim tempem i tradycyjnym aerobikiem.

Trening angażuje do pracy cały gorset mięśniowy podtrzymujący kręgosłup. To zestaw ćwiczeń wzmacniających i rozciągających ukierunkowany na mięśnie wewnętrzne, które stabilizują kręgosłup i poprawiają postawę ciała. Obejmuje ćwiczenia rozluźniające i rozciągające, a także równoważne. Opracowany trening ma charakter zarówno profilaktyczny jak i terapeutyczny w zakresie bólu i skrzywień kręgosłupa. Oparty jest na ćwiczeniach rozluźniających, rozciągających, równoważnych i wzmacniających, które w połączeniu z nauką techniki oddychania dają efekt prawidłowej postawy ciała (stabilizacji kręgosłupa). W zajęciach możliwe jest zastosowanie gum gimnastycznych oraz lekkich hantelek.

Dla kogo?

Trening ten to doskonała profilaktyka dla osób z bólami kręgosłupa, skierowany przede wszystkim dla tych, którzy mają pracę siedzącą albo długotrwałą pracę stojącą. Osoby takie mogą odczuwać dyskomfort lub ból w różnych partiach kręgosłupa, ale przede wszystkim w odcinkach: szyjnym lub lędźwiowym. Ćwiczenia te skierowane są dla osób, które chcą poprawić swoją mobilność, zapobiec dysfunkcjom kręgosłupa i dyskopatiom, bądź jeśli są po operacji albo epizodach bólowych i nie chcą doprowadzić do pogorszenia się dolegliwości.

Jakie daje korzyści?

Zdrowy kręgosłup fitness angażuje mięśnie odpowiadające za stabilizację kręgosłupa, rozciąga je i wzmacnia, przez co wpływa na właściwą postawę ciała. Poprawia wydolność mięśni brzucha, pleców i pośladków, a także ruchomość kręgosłupa, rozciąga najważniejsze grupy mięśniowe, przykurczone w wyniku siedzącego trybu życia. Pomaga w wyrobieniu prawidłowej postawy całego ciała i właściwych nawyków ruchowych.

Zdrowy Kręgosłup Fitness to zajęcia, które pokocha Twój kręgosłup!

 

http://fiturlop.pl/nasza-oferta/energy-fitness/zdrowy-kregoslup-fitness.html

Złamanie kręgosłupa szyjnego, piersiowo-lędźwiowego

Złamania kręgosłupa, pomimo ogromnej zmienności indywidualnej uzależnionej m.in. od mechanizmu i energii urazu, wieku itp. wykazują pewną powtarzalność, to znaczy można sklasyfikować w kilkudziesięciu grupach. Aby ustalić stopnień niestabilności kręgosłupa i ujednolicić postępowanie wprowadzono szereg klasyfikacji urazów.

Odcinek szyjny

W odcinku szyjnym ocena stopnia ciężkości i rodzaju urazu bywa bardzo trudna. Generalnie złamania w tym odcinku dzieli się na złamania kompleksu C1/C2 (szczytowe) oraz poniżej kręgu C2. Spośród wszystkich złamań C1/C2 można wyróżnić kilka typowych, jak złamanie łuku C1 (Jeffersona), złamanie węziny C2 (wisielcze) czy złamanie zęba obrotnika. Klasyfikacja tych rodzajów złamań jest złożona, bierze pod uwagę szereg parametrów. Również w złamaniach poniżej C2 nie ma jednolitej klasyfikacji. Generalnie można podzielić je na zgięciowe, wyprostne i w pozycji neutralnej (kompresyjne), w odróżnieniu od urazów piersiowo-lędźwiowych te ostatnie są najmniej stabilne[1]. W ocenie stabilności poza elementami kostnymi kluczowe znaczenie odgrywają elementy więzadłowe.

Odcinek piersiowo-lędźwiowy

Znacznie bardziej przewidywalne. Przez lata stosowano klasyfikację Denisa, w oparciu o trójkolumnową koncepcję budowy kręgosłupa[2]. Zgodnie z nią, trzon kręgu składa się z kolumny przedniej: przednia połowa trzonu, środkowej: tylna połowa trzonu oraz tylna: cała pozostała tylna część kręgu (nasady, wyrostki stawowe, łuki). W ogromnym przybliżeniu za niestabilne uchodzą te złamania, które dotyczą więcej niż 1 kolumny. Jakkolwiek klasyfikacja Denisa z uwagi na prostotę jest całkiem przydatna nie uwzględnia ona wielu szczególnych przypadków. W roku 1994 wprowadzono klasyfikację Magerla/AO[3]. Wyróżnia ona 25 rodzajów urazów kręgosłupa podzielonych na trzy grupy pod względem mechanizmu urazu. Najczęstsze są złamania typu A (kompresyjne), rzadko przebiegają z porażeniem kończyn i zazwyczaj są stabilne. Złamania typu B czyli zgięciowe są rzadsze, często niestabilne i powodujące uszkodzenie układu nerwowego. Złamania typu C czyli rotacyjne są na szczęście bardzo rzadkie, gdyż zazwyczaj są wyjątkowo niestabilne i często towarzyszą im ciężkie porażenia. Do oceny stopnia uszkodzenia rdzenia kręgowego wprowadzono szereg skal, najpopularniejsza to ASIA (American Spine Injury Association) [4] będąca niewielką modyfikacją skali Frankela[5]. Wstępna ocena neurologiczna w momencie przyjęcia do szpitala według skali ASIA ma decydujące znaczenie rokownicze. Pacjenci z niewielkim uszkodzeniem neurologicznym (ASIA B) mają bardzo duże szanse na całkowite wycofanie się zaburzeń neurologicznych, z kolei rokowanie pacjentów z całkowitym porażeniem (ASIA A) co do powrotu funkcji jest złe.

http://drkregoslup.pl/klasyfikacja-zlaman-kregoslupa/urazy-kregoslupa/klasyfikacja-zlaman-kregoslupa

Mydocalm (tabletki) - Tolperisoni hydrochloridum - zastosowanie i działanie lecznicze

Opis rozszerzony leku

Wskazania:

Zmniejszenie sztywności i bólów wywołanych zwiększonym napięciem, przykurczami mięśni szkieletowych. Leczenie zarostowych chorób naczyń (miażdżyca zarostowa tętnic, angiopatia cukrzycowa, zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń) i zaburzeń związanych z uszkodzeniem unerwienia naczyń (sinica kończyn, chromanie przestankowe). Leczenie wspomagające chorób reumatycznych.

Dawkowanie:

Doustnie. Dawkę i częstotliwość przyjmowania leku ustala lekarz. W przypadku pominięcia dawki nie stosować dawki podwójnej. Preparat może być stosowany w terapii długotrwałej.

Możliwe skutki uboczne:

Działania niepożądane są umiarkowanie nasilone i zwykle przemijają po zmniejszeniu dawki. Często: ból i zawroty głowy, osłabienie mięśniowe. Rzadko: zmęczenie, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, nudności, zmęczenie, zmniejszenie ciśnienia tętniczego, reakcje nadwrażliwości. Lek stosowany zgodnie z zaleceniami nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Poinformuj lekarza:

Gdy masz nadwrażliwość na lek, nużliwość mięśni (choroba charakteryzująca się nadmierną męczliwością mięśni). Gdy przyjmujesz inne leki zmniejszające napięcie mięśniowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Ponadto należy poinformować lekarza o wszystkich ostatnio przyjmowanych lekach, nawet tych dostępnych bez recepty. Jeśli jesteś lub przypuszczasz, że jesteś w ciąży, a także gdy karmisz piersią. W ciąży stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Preparaty dostępne w sprzedaży:

Mydocalm, 50mg, tabletki powlekane, (import równoległy) 30 szt.Mydocalm, 50mg, tabletki powlekane, (import równoległy), 30 sztMydocalm, tabletki powlekane, 50 mg, 30 szt

Preparaty podobne:

Tolperis, tabletki powlekane, 50 mg, 30 szt

• stwardnienie rozsiane
• wzmożone napięcie mięśni
• sztywność mięśni
• mięśnie szkieletowe
• mięśnie
• napięcie mięśni
• chromanie przestankowe

NLPZ a nadciśnienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne

Szacuje się, że ponad 40 proc. Polaków powyżej 65. roku życia cierpi na nadciśnienie tętnicze. Tylko u 1/3 uzyskuje się pozytywne rezultaty farmakoterapii.

Jednym z powodów niskiej skuteczności terapii nadciś­nienia jest ryzyko potencjalnych interakcji lekowych. Z taką sytuacją mamy do czynienia, np. gdy pacjent leczony na nadciśnienie przyjmuje niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ).

Interakcje

Zażywanie NLPZ w trakcie terapii hipotensyjnej może przyczynić się do częściowego zmniejszenia skuteczności leków stosowanych w nadciśnieniu tętniczym. Duże znaczenie ma także dawka i czas przyjmowania NLPZ. Im wyższa dawka leku i dłuższe leczenie, tym bardziej prawdopodobny jest wzrost ciśnienia krwi.
Najczęściej w interakcje z NLPZ wchodzą leki moczopędne, inhibitory konwertazy angiotensyny, beta-blokery i blokery receptorów angiotensyny II. Natomiast antagoniści kanału wapniowego i działające ośrodkowo leki obniżające ciśnienie wykazują mniejszą tendencję do wchodzenia w tego typu reakcje.
Podobnie leki z grupy NLPZ w różnym stopniu wpływają na obniżenie skuteczności leków hipotensyjnych. W jednym z badań stwierdzono, że indometacyna zmniejszała hipotensyjne działanie enalaprilu o niemal 50 proc., podczas gdy nie miała prawie żadnego wpływu na działanie nifedipiny. Indometacyna, naproksen i piroksikam znacznie wpływają na wartość ciśnienia krwi, zaś niskie dawki aspiryny (< 250 mg/dzień) bardzo słabo. Pacjenci w podeszłym wieku oraz z niewydolnością serca mogą być bardziej wrażliwi na powyższe interakcje.

Zalecenia

Mimo że całkowity wzrost ciśnienia wynikający ze wspólnego podania leków hipotensyjnych z NLPZ zazwyczaj wynosi do 10 mmHg, zachodząca interakcja może spowodować obniżenie o 50 proc. skuteczności leków na nadciś­nienie i znieść ich pozytywny efekt nasercowy. Regularne przyjmowanie NLPZ przez krótki okres (poniżej dwóch tygodni) nie stwarza ryzyka powstania klinicznie istotnego wzrostu ciśnienia krwi. Natomiast nawet krótkotrwałe przyjmowanie NLPZ może spowodować zaostrzenie niewydolności serca.
Leki moczopędne, inhibitory konwertazy angiotensyny, beta-blokery i blokery receptorów angiotensyny II wchodzą częściej w interakcje z NLPZ niż antagoniści kanału wapniowego i leki działające ośrodkowo. Zatem dla pacjentów stosujących przewlekle NLPZ i potrzebujących włączenia leków obniżających ciśnienie zaleca się stosowanie leków hipotensyjnych o niższym ryzyku interakcji z NLPZ.
Rozważenie alternatywnych leków przeciwbólowych, takich jak paracetamol, tramadol czy opioidowe leki przeciwbólowe, może być niezbędne u pacjentów wymagających środków analgetycznych, przy jednoczesnym braku możliwości zmiany stosowanych przez nich leków przeciwnadciśnieniowych.


http://www.nazdrowie.pl/artykul/nlpz-a-nadcisnienie

Nokia Lumia 730 dual sim

W listopadzie 2014 r. kupiłam sobie telefon Nokia Lumia 730 dual sim. Chciałam przetestować sprzęt Nokii, ponieważ wcześniej miałam telefony z Androidem. Nie żałuję tego zakupu. Przez pierwsze dni musiałam się przestawiać na system Windows Phone. Uważam, że ten telefon jest bardzo dobry, nie sprawia kłopotów, nie zacina się. Wszystko działa bez zarzutu. Na telefon można wgrać wiele aplikacji. Aparat fotograficzny robi zdjęcia dobrej jakości. Według mnie telefon jest dopracowany, nie ma problemów z tym sprzętem. Wcześniej miałam telefon Samsung i według mnie wygrywa Nokia. Wszystko działa bez problemu. W pudełku znajduje się tylko telefon, ładowarka i papierki-jak ktoś słucha muzyki, to musi kupić słuchawki, jak ktoś chce podłączyć telefon do komputera, to musi zainwestować w kabel USB. Na szczęście to nie są jakieś straszne koszty. Moim zdaniem warto wyłożyć pieniądze na ten telefon. Uważam, że Nokia Lumia 730 działa lepiej niż Samsungi z Androidem.

aspiryna, kwas acetylosalicylowy, nlpz

Aspiryna zrobiła jedną z najbardziej błyskotliwych karier w farmakologii XX wieku. Bez wahania leczymy aspiryną ból, gorączkę, a nawet kaca. Mimo że jest to jednoskładnikowy, bardzo prosty lek (oparty na kwasie acetylosalicylowym), naukowcy wciąż znajdują jego nowe zastosowania. 

Aspiryna znana jest od lat. Przeciwbólowe właściwości kory wierzby (cortex salix) doceniał już Hipokrates i średniowieczne zielarki. Z czasem surowiec ten stał się bardzo cenny dla przemysłu lekkiego i na całe wieki zaprzestano wykorzystywania go do celów leczniczych. Triumfalny powrót soku z wierzby na łono farmakologii sprowokował Napoleon. Gdy podczas jego morskiej blokady Europy ustał import chininy, najpopularniejszego wtedy środka przeciwgorączkowego, przypomniano sobie o wierzbowej korze. Pozyskiwanie na szerszą skalę jej aktywnego składnika, kwasu salicylowego, rozpoczęto w 1874 r., ale z powodu niedobrego smaku i drażniącego wpływu na błony śluzowe nie stosowano go chętnie. Gdy jednak w 1899 r. Feliks Hoff-mann uzyskał stabilną i czystą pochodną kwasu salicylowego, czyli kwas acetylosalicylowy (ASA), niemiecka firma Bayer opatentowała go pod nazwą aspiryna.

Aspiryna - fenomen w tabletce

Podobnie jak prawie wszystkie leki w owym czasie, aspiryna była początkowo produkowana w formie proszku. Na przełomie wieków zmieszano go ze skrobią i uzyskano łatwo rozpuszczalne w wodzie tabletki. To przyczyniło się do wzrostu popularności kwasu acetylosalicylowego tak wśród lekarzy, jak i pacjentów. Medycy docenili gwarancję precyzyjnie odmierzanych dawek, zaś chorzy - obniżenie ceny dzięki zredukowaniu o połowę kosztów produkcji. Wkrótce okazało się, że kwas acetylosalicylowy można z powodzeniem zastosować w terapii zapalenia opłucnej, migdałków i pęcherza moczowego. Pomaga także w leczeniu bólów stawów i dolegliwości reumatycznych, w przypadkach gruźlicy, rzeżączki oraz w zwalczaniu dny moczanowej. Do dziś zaleca się go w dużych dawkach przy przewlekłym reumatoidalnym zapaleniu stawów, bólach kręgosłupa, migrenach. Przez niemal cały wiek XX było oczywiste, że aspiryna jest skuteczna, nie znano jednak mechanizmów jej działania. Niektóre jej sekrety udało się wyjaśnić dopiero w latach 80. i 90.

Ważne

Nie ma leków idealnych. Również aspiryna nim nie jest. Dość szybko okazało się, że stosowanie dużych dawek ASA może wywoływać niebezpieczne skutki uboczne, m.in. uszkodzenia błony śluzowej żołądka, astmę aspirynową, śródmiąższowe zapalenie nerek lub wątroby. W USA na skutek krwawienia lub pęknięcia wrzodów żołądka wywołanych regularnym zażywaniem dużych dawek aspiryny trafia co roku do szpitali ok. 100 tysięcy osób, a niemal jedna piąta umiera. Kwas acetylosalicylowy jest absolutnie niewskazany dla dzieci poniżej 12. roku życia, ponieważ bywa przyczyną groźnego w skutkach zespołu Rey’a (poważne zaburzenia neurologiczne).
Aspiryna nie pomoże np. przy bólach kurczowych, czyli w przypadku dolegliwości menstruacyjnych. Może wręcz nasilić krwawienie.

Jak działa aspiryna?

W każdej komórce organizmu bezustannie zachodzą procesy chemiczne. Jeśli otaczająca ją błona zostanie uszkodzona, uwalnia się jeden z nienasyconych kwasów tłuszczowych - arachidonowy. Za pomocą enzymu o nazwie cyklooksygenaza jest on natychmiast przekształcany w prostaglandyny (uwalniane zarówno pod wpływem bodźców mechanicznych jak i chemicznych). Substancje te alarmują organizm o zniszczeniach w komórkach, biorą udział m.in. w przekazywaniu bólu oraz powstawaniu stanów zapalnych i gorączki. Kwas acetylosalicylowy potrafi zahamować proces wydzielania cyklooksygenazy, a tym samym zatrzymuje uwalnianie prostaglandyn. Dlatego tak świetnie sprawdza się jako środek przeciwzapalny i przeciwbólowy. To jednak nie koniec jego możliwości. Otóż prostaglandyny powstają w wielu miejscach w organizmie i wszędzie w proces hamowania ich działania może włączyć się aspiryna. Dzięki temu potrafi np. zapobiegać krzepnięciu krwi. Gdy dochodzi do aktywacji jej płytek (trombocytów), których zadaniem jest naprawa wszelkich uszkodzeń naczyń krwionośnych, uwalnia się związek o strukturze zbliżonej do prostaglandyn, zwany tromboksanem A2. To właśnie on rozpoczyna proces krzepnięcia. Do jego syntezy dochodzi również w wyniku przemian kwasu arachidonowego pod wpływem cyklooksygenazy. Kwas acetylosalicylowy, hamując aktywność tego enzymu, nie dopuszcza do powstania tromboksanu A2. Jednorazowy kontakt trombocytu z kwasem acetylosalicylowym hamuje wytwarzanie tromboksanu przez płytkę krwi do końca jej życia (ok. 8 dni). Ostatnio odkryto kolejne pole działania aspiryny. Z badań wynika, że w czasie radioterapii pośrednio dochodzi do zwiększenia produkcji prostaglandyn, które osłabiają układ odpornościowy w walce z komórkami nowotworowymi. Kwas acetylosalicylowy zatrzymuje ten proces i przywraca normalny tryb pracy układu immunologicznego, może zatem okazać się pomocny w zwalczaniu raka przez organizm.

Zastosowania aspiryny

Kwas acetylosalicylowy potrafi zapobiegać i łagodzić skutki wielu chorób cywilizacyjnych.

• Do najgroźniejszych zalicza się schorzenia sercowo-naczyniowe, np. miażdżycę tętnic wieńcowych i zawał mięśnia sercowego. Regularnie przyjmowany kwas acetylosalicylowy hamuje powstawanie zakrzepów, które mogą zamknąć światło tętnicy. Tym samym niemal o połowę zmniejsza ryzyko wystąpienia zawału. W dużej dawce pomaga też w trakcie zawału (zmniejsza śmiertelność nawet o 23 proc.).
• Powinni go także zażywać pacjenci z atakami przejściowego niedokrwienia, czego efektem może być udar mózgu.
• Kwas acetylosalicylowy jest również pomocny w III trymestrze ciąży. U co dziesiątej kobiety dochodzi wtedy do nagłego wzrostu ciśnienia i tzw. stanu przedrzucawkowego. Nieleczony, prowadzi czasem do wystąpienia rzucawki, która może być niebezpieczna dla matki i dziecka. Przyczyną nieprawidłowości jest zachwianie równowagi pomiędzy różnymi rodzajami prostaglandyn, zaś kwas acetylosalicylowy potrafi tę równowagę przywrócić.
• Aspirynę stosuje się również w zapobieganiu powikłaniom cukrzycy. Jednym z nich jest zasklepianie się drobnych naczyń wieńcowych. Jeśli do tego procesu (zwanego mikroangiopatią) dojdzie w obrębie siatkówki oka, można utracić wzrok. Okazało się, że przyjmując aspirynę przez rok, udaje się zmniejszyć to zagrożenie nawet o 50 proc.
• Z cennych właściwości kwasu acetylosalicylowego korzystają również chirurdzy, ponieważ dzięki niemu ryzyko rozwoju zakrzepicy żylnej oraz zatoru płucnego po operacjach może być zredukowane do połowy, natomiast po zabiegach omijających (tzw. by-pass) o tyle samo zmniejsza się niebezpieczeństwo zamknięcia nowego naczynia krwionośnego.

http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/domowa-apteczka/aspiryna-wszechstronny-lek-na-bol-goraczke-miazdzyce-i-migrene_34009.html