środa, 22 lipca 2015

Dysplazja stawu biodrowego u dzieci

Stawy biodrowe noworodka i młodego niemowlęcia są delikatne i niestabilne. W związku z fizjologiczną niedojrzałością różnych elementów anatomicznych stawu, tworzące je kości można stosunkowo łatwo przesuwać względem siebie. Gdy kości tracą ze sobą właściwy kontakt, staw nie rozwija się prawidłowo.
Prawidłowa pozycja nóżek noworodka i niemowlaka, zapewniająca odpowiednie ułożenie kości tworzących staw biodrowy, umożliwia jego stopniowe dojrzewanie – w ciągu 1. roku życia staje się on mocniejszy i bardziej stabilny.
Oprócz tej normalnej niedojrzałości u niektórych noworodków i młodych niemowląt występuje dodatkowo niedorozwój stawów biodrowych – tzw. dysplazja (w Polsce ok. 4% populacji w tym wieku).

Co to jest dysplazja stawu biodrowego?

Dysplazja stawu biodrowego to niedostateczny rozwój kości i innych elementów tworzących ten staw, a zwłaszcza zbyt płytkie i strome brzegi panewki („gniazda”) na kości biodrowej, w której jest umocowana kość udowa. Stan taki powoduje, że kość udowa, w miarę zwiększania się siły mięśni i ich napięcia, zostaje trwale wysunięta z panewki poza staw. Dochodzi wtedy do zwichnięcia stawu, które uniemożliwia dziecku prawidłowe chodzenie.

Dziecko nieleczone lub leczone zbyt późno utyka, a jego chód przypomina chód kaczki. Dysplazja najczęściej jest jednostronna, choć może dotyczyć także obu bioder. Częściej rozwija się u dziewczynek niż chłopców.
Ryzyko wystąpienia dysplazji stawu biodrowego u dziecka jest większe niż przeciętne (szczególnie u dziewczynek), gdy jego rodzeństwo lub rodzice mieli dysplazję stawu biodrowego lub dziecko urodziło się z położenia pośladkowego.
Dysplazję biodra można skutecznie wyleczyć metodami nieoperacyjnymi, jeśli tylko zostanie ono odpowiednio wcześnie rozpoczęte. Zwichnięcie stawu biodrowego może wymagać leczenia operacyjnego oraz długotrwałego unieruchomienia dziecka w gipsie. Leczeniem omawianych chorób biodra powinien się zajmować ortopeda dziecięcy.
Im później rozpozna się dysplazję lub zwichnięcie stawu, tym gorsze będą wyniki leczenia.

Im później rozpozna się dysplazję lub zwichnięcie stawu, tym gorsze będą wyniki leczenia.

Jakie są objawy dysplazji stawu biodrowego?

Dysplazja stawu biodrowego objawia się:
  • niestabilnością biodra, czyli przesuwaniem się kości udowej poza granice stawu (panewki) – powoduje to wyczuwalne w kilku pierwszych tygodniach życia dziecka przeskakiwanie w stawie biodrowym podczas odwiedzenia i przywiedzenia nóżek (czasem podczas normalnej pielęgnacji, choć zazwyczaj dopiero w trakcie badania lekarskiego)
  • po okresie noworodkowym dominuje ograniczenie odwiedzenia nóżek w biodrach (czyli trudności w ich odchyleniu na boki)
Objawy wskazujące na dysplazję stawu biodrowego powinien zauważyć lekarz w trakcie obowiązkowego badania bioder na oddziale noworodkowym oraz podczas okresowych wizyt profilaktycznych w 1. roku życia.
Wynik badania lekarskiego stawów biodrowych na oddziale noworodkowym powinien być zapisany w książeczce zdrowia dziecka - to ważna wskazówka dla lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (pediatry lub lekarza rodzinnego). Zarówno badanie stawów biodrowych, jak i sama dysplazja są niebolesne.

Zapamiętaj

Zanim dostaniesz wypis ze szpitala po porodzie sprawdź, czy w książeczce zdrowia dziecka zapisano wynik badania stawów biodrowych. Jeśli nie ma takiej informacji, poproś lekarza o jej uzupełnienie.


Niekiedy badanie lekarskie nie ujawnia dysplazji. Jeżeli wyczujesz przeskakiwanie w biodrze lub inne objawy, które Cię zaniepokoją (np. dziecko zdecydowanie bardziej zgina i porusza tylko jedną nóżką), zgłoś się do lekarza (najlepiej w ciągu tygodnia). Sprawdzi on, czy Twoje obserwacje są słuszne, a w razie wątpliwości zleci badanie USG i/lub konsultację u ortopedy.

http://pediatria.mp.pl/prawidlowyrozwoj/rozwojfizyczny/show.html?id=52301

poniedziałek, 20 lipca 2015

Najczęstsze przyczyny bólu kręgosłupa

Najczęstsze powody przewlekłych dolegliwości kręgosłupa

Zmiany zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa są spowodowane brakiem ruchu oraz nadwagą. Nie bez znaczenia są też skłonności genetyczne. Kości tworzące stawy kręgosłupa oddzielone są chrząstkami, działającymi podobnie do łożysk kulkowych. Podczas ruchu „smarowane” są przez płyn maziowy zapewniający im poślizg. Jeśli jednak spędzamy większość czasu w jednej pozycji, płyn zanika. Wtedy zwiększa się tarcie i dochodzi do mikrourazów chrząstki. Jej poszarpane krawędzie uszkadzają z kolei kości. Z czasem goją się, ale zostają blizny ograniczające elastyczność stawów. Cały wysiłek podczas ruchu przenosi się na kolejne stawy, które również mogą ulec uszkodzeniu. Zmiany zwyrodnieniowe są nieuniknione, lecz obecnie skarżą się na nie ludzie coraz młodsi. 

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - jest to dziedziczna choroba reumatyczna, która najczęściej rozwija się u młodych mężczyzn (między 20. i 40. rokiem życia). Jej pierwsze objawy to poranna sztywność i bóle odczuwane w dolnej partii pleców. Z czasem  obejmują one wyższe części kręgosłupa. Gdy docierają do szyi, stawy kręgosłupa zespalają się, więzadła i jądra miażdżyste twardnieją, a sam kręgosłup wygina się w łuk i sztywnieje. Nie można zapobiec tej chorobie, zaś celem leczenia jest jak najdłuższe utrzymanie elastyczności kręgosłupa. 

Stenoza lędźwiowa - choroba może mieć charakter wrodzony, ale pojawia się też na skutek urazu, stanów zapalnych tkanek miękkich stawów lub zwyrodnienia kręgosłupa. Przyczyną  dolegliwości jest zwężenie kanału, którym biegnie rdzeń kręgowy. W rezultacie dochodzi do ucisku odchodzących od niego nerwów, i do stałego bólu krzyża lub ataków podobnych do rwy kulszowej. Dolegliwości nasilają się w czasie stania i schodzenia ze schodów, maleją zaś po kilkugodzinnym leżeniu w łóżku. Zwykle towarzyszą im skurcze łydek. 

Lumbago - to nagły i ostry ból w dolnej części pleców. Nazwa lumbago pochodzi z języka łacińskiego - lumbalis, czyli lędźwiowy. O tej przypadłości potocznie mówi się też: wypadnięcie dysku albo postrzał. Powód urazu jest zazwyczaj ten sam - zwykle przeszywający ból pojawia się podczas wykonywania czynności, w której nadmiernie przeciążamy kręgosłup, np. przy wyjmowaniu ciężkiej torby z bagażnika samochodu. Wówczas zdarza się, że krążek międzykręgowy pęka i część miąższu „wysuwa się” do tyłu lub na bok. Wybrzuszenie to, czyli przepuklina jądra miażdżystego, uciska na leżące w pobliżu nerwy, powodując silny ból w krzyżu, a nawet w nogach. Uraz zwykle dotyczy części lędźwiowej kręgosłupa, lecz może też objąć fragmenty położone wyżej. Jego objawy to:
  • ostry, uporczywy ból w plecach lub krzyżu;
  • ból promieniujący do bioder i mięśnia czworogłowego uda (położonego ponad kolanem);
  • sztywność całego tułowia;
  • uczucie mrowienia w stopach;
  • drętwienie nóg.
Ból atakuje przy każdej próbie schylenia się, skręcenia ciała, a nawet przy zmianie pozycji. 

Rwa kulszowaNerw kulszowy jest jednym z najdłuższych w naszym ciele. Odchodzi od rdzenia kręgowego na wysokości bioder i biegnie w dół przez tylne partie uda i łydki aż do śródstopia. Najczęściej ucisk na niego spowodowany jest przepukliną jądra miażdżystego powstałą w dolnym odcinku kręgosłupa, obrzękiem lub zwyrodnieniem stawu w kręgosłupie. Na tę dolegliwość czasem skarżą się również kobiety w zaawansowanej ciąży - ciężar dziecka zmusza je do zmiany postawy ciała, co może wpłynąć na inne ustawienie kręgów i ucisk na nerw. Ból typowy dla rwy kulszowej jest bardzo ostry, przenika ciało od dolnej części pleców i promieniuje na całą nogę, docierając nawet do pięty. Towarzyszy mu często uczucie mrowienia i drętwienia kończyny, czasem jej bezwładność. Niekiedy dolegliwości odczuwa się tylko w dolnych partiach nóg. Nieleczona rwa kulszowa może spowodować zanik mięśni unerwianych przez nerw kulszowy. Grozi to utratą sprawności i nawracającymi, bolesnymi atakami.

Konieczna konsultacja lekarska

Lekarze potrafią skutecznie rozprawić się z bólem nagłym, ale wiedzą też, jak pomóc w przypadkach schorzeń przewlekłych. Im wcześniej zgłosimy się do ortopedy, tym szybciej zaczniemy normalnie funkcjonować. 
Ortopeda najpierw przeprowadza staranny wywiad, pytając o okoliczności ataku (w przypadku lumbago lub rwy kulszowej) albo o charakter bólu przewlekłego i czas jego trwania. Następnie bada zakres ruchów kręgosłupa w pozycji stojącej, siedzącej i leżącej.
Podnosząc wyprostowaną nogę pacjenta, określa stopień nasilenia bólu, a za pomocą młoteczka neurologicznego bada podstawowe odruchy. Odruch kolanowy sprawdza się, gdy pacjent siedzi na krześle. Lekarz uderza młoteczkiem w więzadła rzepki obu nóg i porównuje siłę wyrzutu i wysokość na jaką się podnoszą. Podczas testowania odruchu ze ścięgna Achillesa pacjent klęka na stołku, a ortopeda uderza w badane ścięgno (biegnące od pięty w górę). W obu przypadkach chora noga reaguje znacznie słabiej. Specjalista sprawdza też czucie w nogach.

Ważne
Z wizytą u specjalisty nie należy zwlekać, gdy: 
- ból jest wyjątkowo dokuczliwy i uniemożliwia swobodne oddychanie; 
- ostre i silne dolegliwości utrzymują się kilka godzin; 
- ból promieniuje do klatki piersiowej i kończyn; 
- tracimy czucie w rękach oraz nogach;
- występują problemy z trzymaniem moczu lub kału; 
- ból nie mija pomimo przyjmowania środków przeciwbólowych.


http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/kregoslup/kregoslup-najczestsze-przewlekle-choroby-kregoslupa_38534.html

czwartek, 16 lipca 2015

Kręgosłup szyjny – skutki przeciążenia kręgów szyjnych

Kręgosłup szyjny pełni w naszym organizmie niezwykle ważną funkcję. To od niego zależy bowiem sprawność naszych zmysłów. Z wiekiem kręgosłup szyjny ulega zwyrodnieniom, które mogą powodować m.in. ból głowy, drętwienie karku czy zawroty głowy.
Ta delikatna konstrukcje łącząca głowę z klatka piersiowa tworzy siedem kręgów, które układają się w łuk lekko wygięty do przodu. Są one mniejsze niż pozostałe kręgi kręgosłupa, ale pełnią bardzo ważną rolę. Od nich zależy m.in. sprawność zmysłów, np. równowagi, wzroku. Pierwszy – szczytowy – podtrzymuje czaszkę, drugi – obrotowy – umożliwia poruszanie głową w górę, w dół i na boki.

Przyczyny zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego

Kręgosłup szyjny, podobnie jak inne jego odcinki, z wiekiem ulega zwyrodnieniom. Wynikające z tego dolegliwości możesz odczuwać jako niedomaganie serca, oczu, mózgu, a nawet postępujący paraliż. Dlaczego? Przez wąskie otwory w kręgach szyjnych przebiegają wszystkie najważniejsze nerwy. Jeśli są uciskane przez zniekształcone kręgi, takie odnosisz wrażenie. Na zmiany zwyrodnieniowe i mikrourazy najbardziej narażony jest 3., 4., 5. i 6. kręg kręgosłupa szyjnego. Kręgowi 3. szczególnie szkodzi siedzenie z pochyloną głową. Dla wszystkich zabójcza jest adrenalina, która wydziela się w dużych ilościach, kiedy przeciążymy mięśnie, np. siedząc kilka godzin w jednej pozycji. Pod jej wpływem mięśnie mocno się naprężają, a to szkodzi kręgom. Początkowo zmiany zwyrodnieniowe obejmują przestrzeń miedzy 5. a 6. kręgiem szyjnym. Zniekształcenie wszystkich krążków międzykręgowych to spondyloza. Pierwsze stadium odczuwasz jako małą elastyczność szyi, z czasem pojawia się silny ból mięśni w okolicy karku. Następnie spłaszczone krążki międzykręgowe coraz mocniej uciskają na nerwy, co jest przyczyną nie tylko silnego bólu, ale też czasowego niedowładu ręki. Dyski mogą także naciskać na naczynia krwionośne i powodować niedokrwienie mózgu.


Bóle głowy mogą być skutkiem zmian w kręgosłupie szyjnym

Te, które pojawiają się z tyłu głowy, w tzw. części potylicznej, są łączone z wysokim ciśnieniem krwi. Często jednak jest to skutek zmian w kręgosłupie szyjnym. Ból pochodzący od kręgosłupa szyjnego nasila się przy odchyleniu głowy w przód lub do tyłu. Znalezienie przyczyny dolegliwości jest trudne, zwłaszcza gdy boli połowa głowy, a ból przemieszcza się od czoła w kierunku pleców. Jest wtedy mylony z migreną. Jeszcze trudniej postawić diagnozę, gdy występują bóle twarzy i drętwienie skóry (charakterystyczne dla zapalenia nerwu trójdzielnego) lub uczucie dławienia w gardle (zdarzające się także przy zawale serca). Zanim takie dolegliwości zostaną przypisane zwyrodnieniom lub przeciążeniom szyjnego kręgosłupa, bywają leczone jako schorzenia mózgowia, zatok, ucha środkowego, serca, a nawet jako... zatrucia pokarmowe. 
Co robić?
Obserwuj organizm, by podczas wizyty u lekarza dokładnie opisać sytuacje, w których pojawia się silniejszy ból. Nie nadużywaj środków przeciwbólowych, by nie zaciemnić obrazu dolegliwości.

Drętwienie rąk może wynikać ze zmian zwyrodnieniowych

Bolesne drętwienie ręki, ramienia, które promieniuje aż do barku, to również skutek zmian zwyrodnieniowych w szyjnym odcinku kręgosłupa, a zwłaszcza 7. kręgu. Gdy tzw. rwa ramienna rozwinie się na dobre, tracimy pewność chwytu, nie możemy wykonać precyzyjnych ruchów palcami. Powodem jest ucisk, jaki zmiany zwyrodnieniowe (osteofity) wywierają na splot nerwów odpowiadających za sprawność rąk, a wychodzących przez otwory międzykręgowe właśnie z szyjnego odcinka kręgosłupa. Ulgę przynoszą środki przeciwbólowe. Skuteczne, aczkolwiek niepozbawione wad (osłabianie mięśni szyi), jest noszenie miękkiego kołnierza ortopedycznego. Dobrze tez brać magnez z witaminą B6 i stosować zimne okłady. Bolesne miejsca należy smarować maścią przeciwzapalną lub olejkiem lawendowym, który rozluźnia mięśnie.


Ból karku może być spowodowany przeciążeniem mięśni szyi

Długa jazda samochodem, wyziębienie organizmu, silny stres, a nawet zmęczenie mogą być powodem ostrego bólu karku i ograniczenia poruszania głowa. To tzw. kręcz szyi. Bywa, że głowa zostaje unieruchomiona w nienaturalnej pozycji, za co odpowiadają przeciążone mięśnie szyi. Unieruchamiając szyję, organizm broni się przed dodatkowym drażnieniem receptorów bólowych i włókien nerwowych. O kierunku skręcenia głowy decyduje sam organizm, wybierając taką pozycję, w której mięśnie będą jak najmniej obciążone.
Co robić? Zrób ciepły okład na cały kark lub wetrzyj maść przeciwbólową. Śpij na profilowanej poduszce podtrzymującej szyję lub na wałku zrobionym z ręcznika. Jeżeli po trzech dniach nie odczujesz ulgi, idź do lekarza. Być może potrzebne będą leki zmniejszające napięcie mięśni. Lekarze przypuszczają, ze kręcz szyi może wynikać z niedoboru magnezu i witamin z grupy B. Przy nawracających bólach warto je zażywać regularnie.

Zawroty i omdlenia mogą być wynikiem zaburzeń przepływu krwi przez tętnice kręgowe

Są przypisywane schorzeniom układu krwionośnego. Ale takie omdlenia i zawroty mogą również być skutkiem upośledzenia przepływu krwi przez tzw. tętnice kręgowe, które w wąskich kanałach kostnych są przygniatane przez wyrostki zwyrodniałych kości. U osób z rozwiniętą miażdżycą nawet niewielkie lub chwilowe ograniczenie dopływu krwi do mózgu kończy się zawrotami głowy lub omdleniem.
Co robić? Badanie dopplerowskie pokaże przepływ krwi przez tętnice szyjne. Wykonuje się je w fizjologicznym ułożeniu głowy i mocnym skręceniu w lewo lub w prawo.


http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/kregoslup/kregoslup-szyjny-skutki-przeciazenia-kregow-szyjnych_36293.html

środa, 15 lipca 2015

Przyczyny bólu kręgosłupa, rodzaje bólu kręgosłupa, leczenie bólu kręgosłupa

PRZYCZYNY BÓLÓW KRĘGOSŁUPA

Każda osobna przyczyna bólu wywołuje inne objawy i inny schemat odczuwania bólu.

BÓLE MECHANICZNE KRĘGOSŁUPA

Bóle mechaniczne kręgosłupa są najczęstsze. Pojawiają się po urazie, nadmiernym obciążaniu kręgosłupa. W obrębie struktur łącznotkankowych kręgosłupa może dochodzić do mikrourazów, złamań. Może występować ucisk krążków międzykręgowych na rdzeń kręgowy, będący bezpośrednią przyczyną dolegliwości z towarzyszącym promieniowaniem bólu do kończyn dolnych. Podejrzenie tego typu przyczyny może nasunąć promieniowanie bólu poniżej wysokości kolan, gdy ból narasta w wyniku kaszlu lub kichania lub, gdy ból zwiększa się podczas chodzenia. Mięśnie przykręgosłupowe zazwyczaj są spięte, co też przyczynia się do występowania bólu. Dolegliwości przechodzą, jeśli chory odpoczywa, aczkolwiek odpoczynek (leżenie w łóżku) dłuższy niż 4 dni jest niewskazany, gdyż paradoksalnie może pogorszyć stan chorego. Zmiany neurologiczne (towarzyszące bólowi, takie jak zatrzymanie stolca, nie trzymanie lub wręcz przeciwnie – zatrzymanie moczu) łącznie z parastezjami w obrębie kończyn mogą wymagać interwencji neurochirurgicznej. Ból mechaniczny trwa zwykle krótko, aczkolwiek może nawracać. Ustępuje po odpoczynku.

BÓL NEUROGENNY KRĘGOSŁUPA

Ból neurogenny kręgosłupa może być rwący, piekący, z charakterystycznym promieniowaniem wzdłuż drażnionego nerwu. Mogą pojawiać się skurcze i mrowienie. Przyczyn jest kilka. Może to być zwężenie kanału kręgowego - wskutek występowania guza nowotworowego (przerzutowego lub pierwotnego), przepukliny jądra miażdżystego krążka międzykręgowego. Może też występować w wyniku infekcji gruźliczej, której towarzyszy niszczenie kręgów, jak również urazu. Na tę przyczynę bólu może wskazywać zwiększanie się bólu podczas próby przeprostu kręgosłupa. Jest to objaw zwężenia kanału kręgowego. Charakterystyczne może być promieniowanie bólu do obu nóg. Objaw rozciągania nerwu kulszowego jest dodatni (objaw Lasegue). Czasem potrzebne jest leczenie operacyjne.

BÓL W PRZEBIEGU PROCESU ZAPALNEGO

Bólowi w przebiegu procesu zapalnego towarzyszy uczucie porannej sztywności stawów kręgosłupa i ból zwiększający się po okresach unieruchomienia. Najczęściej w przebiegu ZZSK (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa).

BÓL PSYCHOGENNY KRĘGOSŁUPA

Ból psychogenny kręgosłupa zazwyczaj występuje u osób depresyjnych. Depresja może nasilać rzeczywiste objawy bólowe. Mogą być one przez chorego przedstawiane jako wiele bardziej nasilone niż są w rzeczywistości.

BÓL KRĘGOSŁUPA ZWIĄZANY Z NOWOTWORZENIEM

Ból dotyczący pewnego, większego, obszaru ciała. Powstaje w wyniku istnienia guzów nowotworowych atakujących kręgosłup (szpiczak mnogi, oponiak, nowotwory tkanki nerwowej rdzenia kręgowego, nowotwory przerzutowe - jak np. rak gruczołu krokowego itd.), w wyniku infekcji. Objawy takie może też dawać tętniak aorty brzusznej - ból pojawić się może nagle. Uogólnionemu bólowi towarzyszyć może gorączka i spadek masy ciała oraz tkliwość kręgosłupa. Ból ten nie ustępuje po odpoczynku i rozwija się bardzo powoli. Za tą przyczyną przemawiać może też bardzo długi czas trwania bólu i nie ustępowanie dolegliwości po zmianie pozycji nóg (przygięcie ich w kolanach).

INNE RODZAJE BÓLÓW KRĘGOSŁUPA

BÓL PRZEWLEKŁY KRĘGOSŁUPA

Ból przewlekły kręgosłupa trwa co najmniej pół roku. Charakteryzuje się promieniowaniem do pośladków. Przed jego pojawieniem się może dochodzić do licznych urazów mechanicznych, mogących skutkować stałym uszkodzeniem struktur kręgosłupa.

KRĘGOZMYK I KRĘGOSZCZELINA

Bardzo często przed wystąpieniem kręgozmyku powstaje kręgoszczelina. Może być ona uwidoczniona różnymi technikami obrazowania. Dotyczy ona łuku kręgu. W kręgach, gdzie występuje kręgoszczelina może dojść do kręgozmyku, czyli ześlizgnięcia się trzonu kręgu do przodu. Najczęściej występuje w kręgosłupie lędźwiowym, ze względu na zwiększone jego obciążenie. Pojawić się może w młodym wieku, nie dając objawów na początku. Z upływem lat, dochodzi do pogłębiania się patologii i rozwoju bólu.
Leczenie obejmuje tzw. spondylodezę, czyli usztywnienie za pomocą prętów metalowych kilku kręgów w obrębie miejsca, w którym doszło do kręgozmyku. Spondylodeza unieruchamia mały odcinek kręgosłupa, nie wpływając w większym stopniu na ogólną ruchomość kręgosłupa. Zaleca się ćwiczenia zgięciowe.

WADY POSTAWY

Ból kręgosłupa może też wynikać z nierówności kończyn i z rozwoju związanej z tym wady postawy.

DIAGNOSTYKA BÓLÓW KRĘGOSŁUPA

RTG wykonuje się w pewnych określonych sytuacjach, gdy zachodzi podejrzenie guza nowotworowego, kręgozmyku, innej choroby kości - jak choroba Pageta (w której może dojść do złamań patologicznych), podejrzenie złamania, ZZSK - wtedy robi się zdjęcie przeglądowe stawów krzyżowo-biodrowych.
W razie występowania objawów ucisku korzeni nerwowych, należy wykonać MRI (uwidoczni dobrze struktury nerwowe i wykaże, czy nie ma tam patologii). Możliwe jest też wykonanie TK.
Wykonać też warto czasem badanie krwi, dokładniej OB albo CRP, w przypadku, gdy istnieje podejrzenie infekcji. W wyniku istnienia guza nowotworowego OB również może być podwyższone i w tym przypadku badanie to nie wiele wnieść może. Można też wykonać badanie PSA lub PSAP albo fosfatazy kwaśnej we krwi, gdy istnieje podejrzenie raka gruczołu krokowego dającego przerzuty do kości.
Objawy bólowe w okolicy lędźwiowej mogą też być wywołane patologią nerek. Wtedy konieczne jest wykonanie analizy moczu. W przypadku zapalenia nerek, ból pojawia się w okolicy lędźwiowej kręgosłupa z dodatnim objawem Goldflama; a także promieniuje do okolicy pachwinowej i wargi sromowej albo moszny.

LECZENIE BÓLÓW KRĘGOSŁUPA

Leczenie bólów kręgosłupa obejmuje zmniejszenie masy ciała, wyuczenie utrzymywania prawidłowej postawy podczas pracy i odpoczynku, ćwiczenia rozciągające kręgosłup i wzmacniające mięśnie grzbietu i brzucha. Można też stosować ciepłe okłady. Należy zadbać o odpowiedniej twardości materac.
W celu uśmierzania bólu stosować można paracetamol lub niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), wstrzyknięcia z lignokainy i sterydów, a także w pewnych stanach, np. w rwie kulszowej, leki miorelaksacyjne.
Stosować można też masaż klasyczny - o ile nie ma przeciwwskazań w postaci zaburzeń neurologicznych towarzyszących bólowi. Ulgę przynieść może też stosowanie prądów zmiennych - tensy albo interferencyjnych.

http://www.reumatologia24.pl/bole-odcinka-ledzwiowego-i-krzyzowego-kregoslupa.htm

wtorek, 14 lipca 2015

Wskazania do leczenia balneologicznego i rehabilitacji

1. Choroby reumatologiczne i urazowo-ortopedyczne;
  • reumatoidalne zapalenia stawów (RZS, ŁZS) 
  • ZZSK,
  • choroba zwyrodnieniowa stawów i kręgosłupa,
  • dyskopatia,
  • osteoporoza,
  • dna moczanowa,
  • stany pourazowe i po zabiegach ortopedycznych stawów i kości,
  • skrzywienie kręgosłupa.
2. Choroby układu krążenia;
  • stabilna choroba niedokrwienna serca,
  • stany po zawale serca,
  • zastawek i naczyń, stany po operacji zastawki i naczyń,
  • nadciśnienie tętnicze.
3. Choroby układu oddechowego;
  • przewlekłe nieżyty górnych dróg oddechowych,
  • przewlekły nieżyt oskrzeli,
  • przewlekła obturacyjna choroba płuc,
  • stany po zapaleniach dróg oddechowych.
4. Choroby układu nerwowego;
  • zespół rwy kulszowej i splotu ramiennego
  • nerwobóle i przewlekłe zapalenia splotów nerwowych
  • stany po udarach mózgu,
  • stany po operacjach neurochirurgicznych,
  • stwardnienie rozsiane,
  • choroba Parkinsona,
  • migreny,
  • nerwice narządowe.
5. Choroby układu wydzielania wewnętrznego i przemiany materii;
  • cukrzyca wyrównana I i II typu,
  • otyłość prosta i skojarzona z chorobami układu krążenia, ze zmianami w układzie ruchu i zaburzeniami gospodarki lipidowej,
  • niedoczynność tarczycy i wole obojętne.
6. Choroby skóry;
  • łuszczyca
  • bielactwo
  • choroby z zaburzeniami rogowacenia naskórka
  • choroby naczyniowe skóry
7. Choroby inne;
  • rehabilitacja po mastektonii.
Przeciwwskazania do leczenia balneologicznego:

  • Ostre i przewlekłe choroby zakaźne
  • Pełnoobjawowa niewydolność krążenia i oddychania
  • Skazy krwotoczne ciężkiego stopnia
  • Choroby psychiczne, niedorozwój umysłowy znacznego stopnia
  • Zniedołężnienie, całkowita niesprawność do samoobsługi
  • Dużego stopnia nietrzymanie moczu
  • Alkoholizm i narkomania
  • Padaczka z częstymi napadami
  • Czynna choroba nowotworowa
  • Stany w przebiegu leczenia operacyjnego lub zachowawczego nowotworów:
    - nerki, czerniaka złośliwego, białaczki i ziarnicy złośliwej przed upływem 5 lat od zakończenia leczenia
    - pozostałe przed upływem 1 roku od zakończenia leczenia
  • Ostre zapalne i niedokrwienne choroby kardiologiczne
  • Groźne zaburzenia rytmu serca, w tym napadowe migotanie przedsionków ze zmianami w sercu w ciągu ostatnich 6 miesięcy
  • Nadciśnienie tętnicze III stopnia z 2 i więcej czynnikami ryzyka
http://www.podtezniami.pl/wskazania-do-leczenia-balneologicznego-i-rehabilitacji,24,l1.html

objawy, diagnostyka i rozpoznanie kręgozmyku

objawy
 
Najczęstszym objawem kręgozmyku jest ból dolnego odcinka kręgosłupa, zwany potoczne bólem krzyża. Często kręgozmyk powstaje w wieku dziecięcym i do 35 roku życie nie daje żadnych dolegliwości. Epizod w postaci gwałtownego przeciążenia (podniesienie ciężaru lub gwałtowny skręt) może spowodować ostry ból pleców i/lub promieniujący do kończyn.
Często ból ustępuje w momencie wyprostu i narasta w momencie skłonu. W zależności od stopnia zaawansowania wyróżnia się dwa rodzaje kręgozmyku: kręgozmyk niskiego stopnia i kręgozmyk wysokiego stopnia. W kręgozmyku niskiego stopnia, czyli I i II stopień Meyerdinga (do 50% ześlizgu) w obrazie chorobowym dominuje ból. Najczęściej jest to ból kręgosłupa, lecz gdy dojdzie do uciśnięcia korzeni nerwowych w zwężonych otworach międzykręgowych może wystąpić ból promieniujący do kończyn dolnych - rwa kulszowa lub rwa udowa. W kręgozmyku wysokiego stopnia, czyli III i IV stopień Meyerdinga (ponad 50% ześlizgu) dominują objawy związane z deformacją, ból występuje stosunkowo rzadko. Pacjenci skarżą się na zmianę sylwetki ciała, zaburzenia chodu, osłabienie siły mięśni kończyn dolnych. Ponieważ kręgozmyk zmniejsza światło kanału kręgowego, u niektórych pacjentów może wystąpić tzw. chromanie neurogenne, czyli ból kończyn dolnych po przejściu określonego odcinka.
 
 
diagnostyka i rozpoznanie
 
Wielu pacjentów z kręgozmykiem nie posiada znaczących zmian kostnych możliwych do zaobserwowania w badaniu fizykalnym. Niekiedy bardzo duże zmiany dają bardzo niewielkie objawy. Bardzo często pierwsze objawy to osłabienie napięcia i siły mięśni nóg. W przypadku zsunięcia się trzonu powyżej 50% widoczne zaczynają być zmiany deformacyjne.

Czasem pacjent może mieć nienaturalne odczucie w zakresie kończyn dolnych. Może to być niewielka spastyczność mięśni, miejscowa nadwrażliwość. Zakres wykonywanego ruchu nie ma wpływu na doznania jednak przy wykonywaniu skrajnych ruchów może nastąpić nasilenie bólu. Badania laboratoryjne są nieprzydatne, za wyjątkiem szczególnych sytuacji, np. w kręgozmyku wtórnie spowodowanym chorobą infekcyjną. Przeglądowe badanie RTG jest dobrą metodą wstępnej oceny. Kręgozmyk jest bardzo dobrze widoczny na zdjęciu bocznym, nieraz potrzeba będzie dodatkowa specjalistyczna diagnostyka CT. Dotyczy to pacjentów o osłabionej ciągłości łuków I nasad trzonów. Tę chorobę uwidoczni dobrze badanie CT Rozpoznanie kręgozmyku jest potwierdzone odkrycie szczelin lub braku ciągłości kostnej w obrębie łuków, widoczne na badaniu RTG lub CT oraz zmianą położenia jednego kręgu wobec drugiego. Zdjęcia w pozycjach przeprostu oraz zgięcia mogą pomóc w rozpoznaniu obecności niestabilności kręgosłupa związanej z istnieniem kręgozmyku. Ta niestabilność jest głównym czynnikiem powstawania bólu i jej wielkość jest również głównym czynnikiem branym pod uwagę w doborze procesu leczenia

Leczenie zachowawcze i leczenie chirurgiczne kręgozmyku

Leczenie zachowawcze
 
Leczenie zachowawcze jest możliwe i opiera się zasadniczo na fizjoterapii oraz ćwiczeniach wzmacniających mięśnie brzucha. W przypadku silnych zespołów bólowych można rozważyć leczenie przeciwbólowe lekami doustnymi lub iniekcyjnymi. Brak poprawy może skłaniać do rozważenia zabiegu chirurgicznego.

 Jeśli kręgozmyk jest większy niż 50% rozwiązanym pożądanym jest unieruchomienie chirurgiczne zdegenerowanych trzonów kręgowych. Zapobiega to pogłębianiu się zmian oraz zmniejsza dolegliwości bólowe. Zapytaj swojego lekarza o sposób i metodę stosowaną przez niego. Technik jest kilka i zależą one od rodzaju choroby, wieku pacjenta, nawyków żywieniowych oraz sposobu życia. Przed podjęciem decyzji o operacji uzyskaj niezbędne informacje od swojego lekarza.
 
 
Leczenie chirurgiczne
 
Leczenie chirurgiczne kręgozmyku obarczone jest pewnym ryzykiem niepowodzenia, dlatego decyzja powinna być podjęta rozważnie. Rzadko choroba powoduje uszkodzenie korzeni nerwowych, lecz gdy to się wydarzy operacja powinna odbyć się jak najszybciej. Dodatkowym czynnikiem, który przyspiesza decyzję o leczeniu operacyjnym jest wykazanie znaczącej progresji choroby w badaniach obrazowych, gdyż im większy stopień zaawansowania choroby, tym trudniejsze i bardziej ryzykowne jest leczenie operacyjne.
Obecnie stosowanych jest wiele metod leczenia chirurgicznego, ich wybór zależy od rodzaju kręgozmyku. I tak w typie I, czyli kręgozmyku wrodzonym, organizm przez lata dostosował się do nowej geometrii i próba chirurgicznej korekcji może spowodować większe problemy niż samo schorzenie. Typ II, czyli najczęstszy kręgozmyk węzinowy, w zależności od stopnia ześlizgu leczony jest za pomocą stabilizacji kręgosłupa śrubami oraz - najczęściej - implantem międzytrzonowym przy użyciu technik PLIF, TLIF, ALIF lub ostatnio XLIF. Mechaniczne odprowadzenie kręgozmyku, zwłaszcza w zaawansowanych zmianach jest przedmiotem kontrowersji, gdyż może prowadzić do uszkodzenia korzeni nerwowych lub samych implantów. Typ III, zwyrodnieniowy. Istnieją dwie strategie: samo uwolnienie uciśniętych korzeni nerwowych lub odbarczenie korzeni z następową stabilizacją - w tym wypadku często stosuje się technikę PLIF, co pozwala obustronnie obarczyć korzenie nerwowe. Przy znacznych zmianach zwyrodnieniowych próba korekcji ześlizgu śrubami może również doprowadzić do uszkodzenia delikatnych korzeni nerwowych oraz do obluzowania implantów. W większości wypadków przed leczeniem operacyjnym podejmowana jest przynajmniej kilkumiesięczna próba leczenia zachowawczego, za pomocą fizykoterapii często z niezłym skutkiem. Podejmując się leczenia operacyjnego chirurg powinien mieć na uwadze przede wszystkim obraz kliniczny, aby nie leczyć zdjęć, tylko pacjenta