odpowiedź dla osób, które mają pretensje do Ewy Chodakowskiej

Nagrałam filmik z odpowiedzią, które mają pretensje o książki Ewy Chodakowskiej. Nagrałam filmik, ponieważ denerwowały mnie teksty osób, które czepiały się o to, że ludzie kupują książki dotyczące fitnessu, odchudzania itp.

Operacja złamania kręgu

,,Operacja złamania kręgu nie należy do rzadkości, szczególnie w społeczeństwie starzejącym się. Kręgi mogą ulec złamaniu tak, jak inne kości w organizmie. Konsekwencje takiego złamania są różne, zależą przede wszystkim od umiejscowienia złamania.

Przyczyny i objawy złamania kręgu

Jakie są przyczyny złamania kręgu?

• osteoporoza – choroba osłabia układ kostny;
• urazy – wypadki samochodowe, upadki;
• nowotwory – osłabienie kręgów przez ogniska przerzutowe.

Jakie są objawy złamania kręgu?

Często się zdarza, że złamanie kręgów nie sprawia choremu bólu, szczególnie jeśli powodem jest osteoporoza. Symptomy, które mogą się pojawić to:

• ból w konkretnym miejscu lub promieniujący, wrażliwość na dotyk;
• sztywność i napięcie w miejscu złamania;
• zaburzenia wizualne;
• poważne złamania kręgów powodujące paraliż, a nawet śmierć.

Rutynowe badanie wykonywane w gabinecie lekarskim, może wzbudzić podejrzenie o złamanie kręgu. Aby potwierdzić przypuszczenie, lekarz wysyła pacjenta na badania. Większe złamania bez problemu zostaną zobrazowane podczas badania rentgenowskiego. Trudniejsze do wykrycia są mniejsze złamania. Szacuje się, że nawet 60% złamań kręgu może pozostać niezdiagnozowane, wtedy kość sama się zrasta. Tomografia komputerowa lub rezonans magnetycznysą skuteczniejsze w wykrywaniu tego rodzaju dolegliwości.

Diagnostyka złamania kręgu

Do diagnostyki złamania kręgu wykorzystuje się przede wszystkim wywiad i badanie kliniczne - zarówno ortopedyczne, jak i neurologiczne oraz neurochirurgiczne. Ponadto wykonuje się badania obrazowe takie, jak RTG w różnych pozycjach. Coraz częściej do diagnostyki wykorzystuje się także badanie tomografii komputerowej, które pozwala bardzo dużą dokładnością określić lokalizację oraz charakter złamania.

Operacja złamania kręgu

Operacje kręgosłupa w okolicy lędźwiowej i piersiowej, które obecnie się wykonuje, są mniej inwazyjne. Dwie główne operacje to wertebroplastyka i kyfoplastyka.

 

• Przed operacją pacjent musi być przygotowany na rutynowe badanie, badanie rentgenowskie, badanie krwi, czasami badanie neurologiczne.
• Jeśli pacjent przyjmuje aspirynę, leki przeciwzapalne, należy przerwać ich stosowanie na 1 tydzień przed operacją. Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, nawet ziołowych, lekarz poinformuje, kiedy należy je odstawić.
• Przed operacją pacjent nie przyjmuje posiłków i nie pije na około 6 do 8 godzin.
• Pacjent zazwyczaj zostaje przyjęty na oddział w dzień operacji, powrót do domu ma miejsce tego samego dnia lub na drugi dzień.

Jak przebiega operacja złamania kręgu?

• Fluoroskopię (prześwietlenie rentgenowskie) przeprowadza się, by wybrać odpowiednie miejsce do cięcia.
• Wykonuje się jedno lub dwa nacięcie palców.
• Mała rurka zostanie wprowadzona przez skórę w okolicy lędźwiowej, potem skierowana do złamanego kręgu (przy pomocy promieniowania rentgenowskiego). Jeśli wykonuje się kyfoplastykę, mały przyrząd w kształcie balona jest umieszczany w rurce i potem napompowany. Następnie z balonika spuszcza się powietrze i usuwa.
• Spoiwo kości wstrzykuje się przez rurkę do złamanego kręgu.
• Czynność może zostać powtórzona po drugiej stronie kręgosłupa.
• Czas trwania operacji wynosi od 30 do 45 minut (więcej jeśli złamany jest więcej niż jeden kręg)."

z: abczdrowie.pl

rehabilitacja PNF-koncepcja

,,
PNF - Torowanie Nerwowo - Mięśniowe (ang. Proprioceptive Neuromuscular Facilitation)

Metoda skierowana do pacjentów z problemami:

• NEUROLOGICZNYMI (m. in. udary, urazy mózgowo - czaszkowe, urazy rdzenia kregowego, SM - stwardnienie rozsiane, SLA - stwardnienie boczne zanikowe, SCA - ataksja rdzeniowo - móżdżkowa, polineuropatie, dystrofie mięśniowe, choroba Parkinsona, choroby móżdżku, zaburzenia po zabiegach neurochirurgicznych)
  
• ORTOPEDYCZNYMI (m.in. stany po złamaniach, zwichnięciach skręceniach, po wszczepieniu endoprotezy biodra, kolana, barku, po artroskopii - usunięciu łąkotek, rekonstrukcji ACL, kontuzjach sportowych, uszkodzeniach mięśni, zerwaniu ścięgna Achillesa, po wszelkich zabiegach operacyjnych, amputacjach)
  

Efektywnie wykorzystywana w:

• PEDIATRII (MPDZ - mózgowe porażenie dziecięce, rdzeniowy zanik mięśni, przepuklina oponowo - rdzeniowa, zespół Downa, wszelkie jednostki związane z uszkodzeiemi funkcji centralnego układu nerwowego, zaburzeniami wieku rozwojowego)
  
• WADACH POSTAWY I SKOLIOZACH
  

PNF jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje. Siła mięśni, zakres ruchu - to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja. Jakże często zapominamy o tym w naszej codziennej praktyce. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Umożliwia to pełne wykorzystanie rezerw tkwiących w organizmie, motywuje do dalszego działania, a co najważniejsze zapewnia bezbolesną pracę, bez traumatyzujących psychicznie i fizycznie doznań. Chory powinien być partnerem fizjoterapeuty, określającym zakres i granice działania. To on ustala cele terapii. Terapeuta ma w tym wypadku rolę doradczą. Dzięki takiemu podejściu chory nawet z dużą dysfunkcją zachowuje dobrą motywację i jest pozytywnie nastawiony do współpracy z terapeutą.

Uczestnicząc w kursach tej Koncepcji miałam okazję, wraz z naszymi pacjentami, doświadczyć jak szeroki jest zakres jej oddziaływań. Nie są to jedynie wzorce kończyn ćwiczone z oporem, ewentualnie połączone z jakąś techniką. PNF posiada również całą gamę działań umożliwiających terapię na macie, naukę chodu, ćwiczenia mięśni mimicznych, a także pracę nad takimi funkcjami jak oddychanie, żucie i połykanie.

Koncepcja ta powstała w 1946 roku w kalifornijskiej klinice w Valejo. To tam, niemiecki neurofizjolog - dr Herman Kabat wraz z fizjoterapeutką - Maggie Knott pracowali nad PNF. Przez następne lata wzrastało zainteresowanie Koncepcją, która do dziś doskonali się i przeobraża wykorzystując najnowsze osiągnięcia nauk medycznych. W niedługim czasie powstało Centrum Rehabilitacji Fundacji Kaisera (Kaiser Fundation Rehabilitation Center) stając się głównym ośrodkiem rozwoju tej Koncepcji.

NA CZYM POLEGA I JAK DZIAŁA METODA PNF?

• Opierając się na budowie anatomiczne człowieka PNF proponuje ruchy naturalne, przebiegające trójpłaszczyznowo, zbliżone do aktywności dnia codziennego. Ruchy te prowadzone są wzdłuż skośnych (diagonalnych) - osi ruchu, które ze względu na swój przebieg stwarzają możliwość zaktywizowania największej ilości mięśni należących do tego samego łańcucha mięśniowego. Zgodnie ze skośnym przebiegiem większości mięśni szkieletowych za najważniejszą komponentę ruchu uważana jest rotacja. Warunkuje ona siłę i koordynację wykonywanego ruchu
  

• Terapeuta poszukuje przyczyn problemów zgłaszanych przez pacjenta, jednak w realizacji celów wyznaczonych w terapii opiera się przede wszystkim na potencjale nie uszkodzonych bądę najsprawniejszych jego sfer ruchowych ( najsilniejszych, bezbolesnych, o największym zakresie ruchu ) i wykorzystuje je do pozyskiwania aktywności motorycznej w słabszych lub uszkodzonych obszarach narządu ruchu w oparciu o mechanizm irradiacji czyli przeniesienia pobudzenia. Takie planowanie terapii wymaga znajomości anatomii funkcjonalnej ciała ludzkiego oraz zasad biomechaniki i fizjologii skurczu mięśniowego.
  

• PNF wiele uwagi poświęca także kontroli motorycznej pacjenta, czyli interakcjom między stabilnością i mobilnością jego ciała, ze szczególnym uwzględnieniem pracy ekscentrycznej mięśni w warunkach grawitacji. Ze względu na szerokie możliwości oddziaływania koncepcja PNF przestała być utożsamiana ze sposobem pracy przeznaczonym wyłącznie dla pacjentów neurologicznych. Z powodzeniem stosuje się ją również w ortopedii, pediatrii, chorobach nerwowo-mięśniowych, wadach postawy czy skoliozach
  

• Szczególne znaczenie w koncepcji PNF przypisuje się oporowi manualnemu. Jego podstawowym zadaniem jest przekazanie pacjentowi ścisłej informacji na temat kierunku, kolejności i szybkości wykonywanego ruchu, który jak wcześniej wspomniano posiada trzy komponenty i biegnie w skośnych płaszczyznach na podobieństwo aktywności ruchowych dnia codziennego. Opór jest modyfikowany stosownie do celów terapii i możliwości motorycznych ćwiczącego i nawet podczas jednego ruchu może ulegać zmianom w poszczególnych jego zakresach, najczęściej jest to tzw. opór prowadzący lub kierunkowy, w odróżnieniu do sił zewnętrznych utrudniających wykonanie zadania ruchowego, stosowanych m.in. w treningu siłowym.
  

• Uwzględnienie podczas planowania terapii potrzeb ruchowych i problemów zgłaszanych przez chorego przynosi wiele korzyści i czyni z PNF metodę przyjazną dla pacjenta, opartą na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji. PNF gwarantuje również wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego, przy niewielkich wymaganiach sprzętowych.
  

• Celem terapii jest przywrócenie wzorców ruchowych takich jak prawidłowe chodzenie, siadanie, ubieranie, czy jakiekolwiek inne problemy funkcjonalne dnia codziennego, wykorzystując techniki stabilizujące, rozluźniające, przeciwbólowe oraz uczące ruchu i koordynacji."
  
  z: Fizjomedica
  

farmakoterapia w dyskopatii, leki przeciwbólowe na dyskopatię, leczenie dyskopatii bez operacji,

,,

Dyskopatia jest chorobą niezwykle bolesną. Uszkodzenie, które leży u podstaw odczuwanych przez chorego objawów jest zlokalizowane w okolicy kręgosłupa – miejscu, w którego obrębie znajduje się całe mnóstwo wrażliwych na wszelkie patologie nerwów. Jakie leki znalazły zastosowanie w leczeniu dyskopatii i w jaki sposób są pacjentowi podawane, by ulżyć jego dolegliwościom bólowym?

Jak do tej pory naukowcom nie udało się zsyntetyzować leku, który miałby bezpośredni wpływ na zahamowanie postępu przyczyn dyskopatii, którymi są procesy degeneracji krążka międzykręgowego. W związku z tą sytuacją, leczenie dyskopatii na sposób farmakoterapii sprowadza się do łagodzenie istniejących dolegliwości bólowych.

Co pomoże zwalczyć ból?

Podstawowe znaczenie w niwelowaniu dolegliwości bólowych w przebiegu dyskopatii mają niesterydowe leki przeciwzapalne (tak zwane NLPZ-ety). Ich głównym przedstawicielem, dostępnym w każdej aptece bez recepty, a ostatnio także w sklepach spożywczych, drogeriach oraz na stacjach benzynowych, jest ibuprofen. Charakteryzuje się on najmniejszą ilością działań niepożądanych.

Przyjmowanie leków

Jedyne sztywne obwarowanie w stosowaniu ibuprofenu polega na tym, że powinien być on przyjmowany po posiłku, by nie dopuścić do uszkodzenia błony śluzowej żołądka i przełyku, a co za tym idzie – do rozwoju choroby wrzodowej. Pamiętaj, aby nie przekraczać możliwej do zastosowania dziennej dawki leku oraz staraj się nie łączyć ibuprofenu z innymi NLPZ-etami (na przykład z kwasem acetylosalicylowym, czyli popularną Aspiryną). Spowoduje to kumulację objawów niepożądanych, a pozostanie bez wpływu na zwiększenie działania przeciwbólowego.

Jeśli leki bez recepty nie wystarczą

W momencie gdy ochrona przeciwbólowa, zapewniana przez ibuprofen przestanie być dla pacjenta wystarczająca, lekarz będzie musiał zaordynować nieco silniejsze specyfiki, dostępne już tylko na receptę. Należą do nich między innymi ketoprofen, diklofenak czy naproksen.

Uważaj na przyjmowane dawki

Leki, które łagodzą dolegliwości bólowe w dyskopatii dostępne są w formie doustnej, zatem pacjent może przyjmować je w domu. Jest to jednocześnie bardzo wygodne (pacjent nie musi często stawiać się w przychodni w celu przyjęcia swojej dawki leku, jak ma to miejsce na przykład w przypadku zastrzyków), ale także niebezpieczne – w wyniku zwiększenia dolegliwości, pacjent samodzielnie może chcieć modyfikować sobie dawkę przyjmowanego leku.
W taki sposób może wywołać istotną kumulację działań niepożądanych, która może być niebezpieczna dla zdrowia narządów wewnętrznych takich jak nerki, żołądek i wątroba, a w skrajnych przypadkach – może stanowić zagrożenie dla życia!"

z: krajowa baza medyczna

mielopatia szyjna

Mielopatia szyjna to schorzenie obejmujące szereg stanów patologicznych, których wspólną cechą jest powodowanie ucisku na rdzeń kręgowy lub też duże naczynia zaopatrujące go, w wyniku, czego dochodzi do poważnych objawów neurologicznych.

Objawy mielopatii szyjnej

Objawy mielopatii szyjnej to przede wszystkim niedowłady spastyczne lub wiotkie, osłabienie czucia i jego zaburzenia, mrowienie, ból szyi, który poprzedzać może ową chorobę albo może być wykładnikiem innego procesu patologicznego, toczącego się wraz z mielopatią kręgosłupa szyjnego; prócz tego bóle głowy, zawroty głowy, omdlenia. Dodatni jest też objaw Babińskiego (polega na uniesieniu do góry palucha, w wyniku drażnienia części podeszwowej stopy). Chory może mieć problemy z zatrzymaniem lub nietrzymaniem moczu lub stolca.

Przyczyny mielopatii szyjnej

Powodów powstawania mielopatii szyjnej może być kilka. Chorobie sprzyja występowanie choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa szyjnego, czy też reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS). W przypadku RZS w pewnych przypadkach może dochodzić do podwichnięć w obrębie kręgów C1 i C2, stąd zwiększone ryzyko występowania objawów neurologicznych. Prócz tego, do wystąpienia schorzenia przyczynić się mogą urazy szyi, zwłaszcza u pacjentów starszych i z osteoporozą lub nadużywających glikokortykosteroidów. Zmiana może dotyczyć każdego odcinka kręgosłupa szyjnego, ale często lokalizuje się w dolnych jego partiach.

Czasem zdarza się niestety, że przyczyną ucisku na rdzeń kręgowy jest również guz nowotworowy np. oponiak itp. Na szczęście tego typu przyczyny mielopatii szyjnej są rzadkie.
W celach diagnostycznych poleca się wykonanie MRI lub TK kręgosłupa szyjnego. Mielopatia szyjna może postępować powoli, a objawami sugerującymi, że może dziać się coś niepokojącego jest drętwienie rąk, osłabienie mięśniowe, problemy z utrzymywaniem przedmiotów, zawroty głowy, może boleć też szyja.
Mielopatia szyjna to stan naglący, który wymaga szybkiego leczenia.

Leczenie bólu kręgosłupa bez operacji

,,Skuteczność i bezpieczeństwo akupunktury, masażu i zabiegów manualnych w leczeniu nieswoistego bólu okolicy kręgosłupa - przegląd systematyczny

Wprowadzenie
Ból okolicy kręgosłupa jest częstą dolegliwością w populacjach krajów rozwiniętych. Skuteczność licznych konwencjonalnych metod leczenia tej dolegliwości jest ograniczona i tylko w niewielu przypadkach potwierdzona w odpowiednich badaniach klinicznych. Częste niepowodzenia leczenia skłaniają chorych do szukania pomocy w medycynie niekonwencjonalnej. Najczęściej stosowanymi niekonwencjonalnymi technikami w leczeniu bólu okolicy kręgosłupa są zabiegi manualne na kręgosłupie (w tym zabiegi kręgarskie [tzw. chiropraktyka]), masaż i akupunktura.
Pytanie kliniczne
Jakie są skuteczność i bezpieczeństwo stosowania akupunktury, masażu i zabiegów manualnych w leczeniu nieswoistego bólu okolicy kręgosłupa?
Metodyka
Przegląd systematyczny obejmujący opublikowane od 1995 roku przeglądy badań z randomizacją oraz nieuwzględnione w tych przeglądach, późniejsze badania z randomizacją; dane dotyczące bezpieczeństwa stosowanego leczenia uzyskiwano z badań obserwacyjnych.
Dobór publikacji
Analizą objęto badania z randomizacją i przeglądy badań z randomizacją, w których oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania akupunktury, masażu lub zabiegów manualnych w porównaniu z innymi metodami leczenia nieswoistego bólu okolicy kręgosłupa, tzn. niezwiązanego z określoną wykrywalną przyczyną, taką jak zapalenie, nowotwór, osteoporoza, złamanie czy zespół korzeniowy.
Interwencja
W grupach eksperymentalnych stosowano: akupunkturę, masaż albo zabiegi manualne w zakresie kręgosłupa.
W grupach kontrolnych stosowano: niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSLPZ) ogólnie lub miejscowo, opiekę lekarza pierwszego kontaktu, ćwiczenia fizyczne, edukację chorych, przezskórną stymulację elektryczną nerwów (transcutaneous electrical nerve stimulation - TENS), pozorowaną akupunkturę, pozorowaną laseroterapię, relaksację mięśni, noszenie gorsetu, odpoczynek w łóżku, diatermię albo nie stosowano żadnego leczenia.
Punkty końcowe lub oceniane zmienne
1) sprawność ruchowa, 2) natężenie bólu, 3) zużycie leków przeciwbólowych, 4) objawy niepożądane.
Wyniki
Akupunktura. Analizą objęto 3 badania wtórne (1 metaanalizę i 2 artykuły przeglądowe obejmujące łącznie 14 badań) i 6 opublikowanych później badań z randomizacją. W większości badań oceniano skuteczność akupunktury w leczeniu przewlekłego bólu okolicy kręgosłupa; nie ma danych na temat skuteczności tej interwencji w leczeniu bólu ostrego. Wiarygodność starszych badań uwzględnionych w artykułach przeglądowych była mała, a różnorodność stosowanych technik akupunktury, rodzaju i czasu trwania bólu oraz sposobów mierzenia skutków interwencji nie pozwoliła na wyciągnięcie jednoznacznych wniosków o skuteczności tej metody. Wyniki nowszych badań z randomizacją, w których wzięło udział łącznie 689 osób, sugerują, że skuteczność akupunktury: 1) jest większa w porównaniu z niestosowaniem żadnej interwencji leczniczej lub leczeniem pozorowanym; 2) nie różni się znamiennie od innych interwencji o kwestionowanej wartości w leczeniu przewlekłego bólu okolicy kręgosłupa, takich jak TENS (część badań sugeruje przewagę akupunktury nad tą metodą) czy NSLPZ; 3) jest mniej skuteczna od masażu. Według autorów przeglądu skuteczność akupunktury w leczeniu bólu okolicy kręgosłupa wciąż nie jest ustalona.
Akupunktura wydaje się bezpieczną metodą leczenia. Oceniając ponad 66000 zabiegów, opisano tylko 50 przypadków powikłań, z których najczęstsze to zasłabnięcie, niespodziewane zaostrzenie objawów i ból w miejscach wkłuć igieł. W innym badaniu, oceniającym blisko 250 000 zabiegów, najgroźniejsze powikłania to 2 przypadki odmy opłucnowej i 2 złamania igły. Niewielkie krwawienie obserwowano podczas 15% zabiegów.
Masaż. Analizą objęto 2 przeglądy systematyczne (łącznie 5 badań, w których masaż był interwencją stosowaną w grupie kontrolnej) i 3 opublikowane później badania z randomizacją. Na podstawie 5 badań uwzględnionych w tych przeglądach nie można było wnioskować o skuteczności tego postępowania, ponieważ sposób masażu był opisany zdawkowo. Wyniki 3 nowszych badań z randomizacją, w których oceniano skuteczność masażu w leczeniu podostrego i przewlekłego bólu okolicy kręgosłupa, sugerują, że skuteczność masażu jest większa, zwłaszcza w odniesieniu do sprawności ruchowej i zmniejszenia bólu, w porównaniu z ćwiczeniami fizycznymi, ćwiczeniami rozluźniającymi mięśnie, akupunkturą i leczeniem pozorowanym.
Objawy niepożądane związane z masażem występują prawdopodobnie bardzo rzadko. Najczęściej są to ból i dyskomfort podczas masażu lub niedługo po jego zakończeniu (=<10% pacjentów) oraz reakcje alergiczne na olejki stosowane podczas masażu. Niezwykle rzadko zdarza się złamanie kości lub pęknięcie wątroby. Proponowane przeciwwskazania do masażu to: zakrzepica żył głębokich, oparzenie, zakażenie lub inna choroba skóry, otwarte rany, złamania kości i zaawansowana osteoporoza. Około 10% pacjentów wkrótce po masażu zgłasza nasilenie dolegliwości.
Zabiegi manualne. Analizą objęto 3 przeglądy systematyczne (łącznie 52 badania), które sugerują, że zabiegi manualne w zakresie kręgosłupa mają umiarkowany, krótkotrwały korzystny efekt w leczeniu ostrego i przewlekłego bólu okolicy kręgosłupa, w porównaniu z leczeniem uznanym za nieskuteczne (stosowanie wyciągu, noszenie gorsetu, leżenie w łóżku, stosowanie żelu miejscowo, diatermia) lub niestosowaniem żadnej interwencji kontrolnej. Nie wykazano natomiast wyraźnie większej lub mniejszej skuteczności zabiegów manualnych w porównaniu z innymi uznanymi standardowymi sposobami leczenia (opieka lekarza pierwszego kontaktu, stosowanie leków przeciwbólowych, fizjoterapia, ćwiczenia fizyczne i wczesny powrót do normalnej aktywności).
Chorzy często zgłaszają nieznaczne objawy niepożądane związane z zabiegami manualnymi. O poważnych objawach niepożądanych związanych z zabiegami manualnymi w zakresie kręgosłupa donoszono jedynie w formie opisów przypadków, w których przypisywano je zabiegom w obrębie kręgosłupa szyjnego, nieprawidłowemu rozpoznaniu choroby, współistniejącej przepuklinie jądra miażdżystego lub nieprawidłowej technice zabiegu.
Wnioski
Skuteczność akupunktury w leczeniu przewlekłego bólu okolicy kręgosłupa jest niepewna, chociaż wydaje się większa w porównaniu z niestosowaniem żadnej interwencji leczniczej i porównywalna z efektami innych zabiegów o niepewnej skuteczności. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących skuteczności akupunktury w leczeniu bólu ostrego.
Dostępne dane sugerują, że masaż jest skutecznym sposobem leczenia podostrego i przewlekłego bólu okolicy kręgosłupa.
Spośród niekonwencjonalnych metod leczenia bólu okolicy kręgosłupa najwięcej badań poświęcono zabiegom manualnym. Zabiegi te mają potwierdzony, umiarkowany korzystny wpływ w leczeniu bólu ostrego i przewlekłego. Według autorów przeglądu korzystny efekt zabiegów manualnych nie różni się od efektów innych, uznanych metod leczenia.
Objawy niepożądane związane ze stosowaniem akupunktury, masażu lub zabiegów manualnych są bardzo rzadkie i zwykle łagodne.
Ogólna ocena skuteczności akupunktury, masażu i zabiegów manualnych w leczeniu nieswoistego bólu okolicy kręgosłupa jest trudna ze względu na brak standardów wykonywania zabiegów. Według autorów przeglądu, jeśli brać pod uwagę względne bezpieczeństwo tych metod leczenia oraz, w przypadku masażu i zabiegów manualnych, prawdopodobnie porównywalną ze standardowymi metodami leczenia skuteczność - wybór postępowania może zależeć od indywidualnych oczekiwań i preferencji pacjentów.
Opracowali: lek. Aleksander Gałaś,
lek. Jan Brożek, prof. dr med. Roman Jaeschke
Konsultował dr med. Janusz Bromboszcz
Wydział Rehabilitacji AWF w Krakowie"

ze strony medycyna praktyczna mp.pl 

operacja skoliozy neuromięśniowej

Znalazłam informacje na temat skoliozy neuromięśniowej, a dokładnie na temat leczenia operacyjnego takiej skoliozy. W internecie jest mało informacji na temat takiej skoliozy i leczenia, a ludzie coraz częściej chcą znaleźć jakieś informacje na temat własnej choroby, chcą wiedzieć o co zapytać lekarza itp. Mam nadzieję, że te informacje w czymś pomogą:

http://www.lfc.com.pl/pdf/dero2/ART-39.pdf